odpowiadają na zasadach ogólnych (nie ma ustawowych podstaw do wyłączenia wobec nich uregulowań części ogólnej Kodeksu karnego), wobec czego wypełnienie dodatkowych szczególnych przesłanek przewidzianych w art. 64 § 1 k.k., powinno prowadzić do przypisania im działania w warunkach określających recydywę specjalną podstawową, ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami. Skarżący zacytował postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2015 r., III KK 290/14. Nie wynika jednak z treści tego orzeczenia brak możliwości przypisania sprawcy przestępstwa z art.
działania w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. Należy też wskazać na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2012 r., I KZP 22/11 stwierdzające, że przepis art.
w swej początkowej części określa instytucję nadzwyczajnego obostrzenia kary, polegającą na specyficznej recydywie w zakresie przestępstw komunikacyjnych. Zauważyć jednak trzeba, że ta specyficzna powrotność do przestępstwa nie jest uzależniona od spełnienia przesłanki odbycia kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne w określonym wymiarze i przedziale czasu dzielącym od popełnienia kolejnego czynu. Zaostrzoną odpowiedzialność karną na podstawie art.
ponosi bowiem sprawca czynu określonego w art.
k.k., który był wcześnie prawomocnie skazany na jakąkolwiek karę za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo też dopuścił się czynu określonego w art.
w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Do przypisania przestępstwa z art. 174a § 4 k.k. nie jest konieczne spełnienie żadnego z dwóch istotnych elementów normatywnych decydujących o działaniu w warunkach recydywy określonych w art. 64 § 1 k.k. Wyraźnie widoczna staje się więc różnica między powrotem do przestępstwa określonego typu, opisanym w normie art. 174a § 4 k.k. i recydywą, której warunki znajdują wyraz w art. 64 § 1 k.k. Przy założeniu, że sprawcy czynów o znamionach opisanych w przepisie art.
odpowiadają na zasadach ogólnych, wypełnienie dodatkowych szczególnych przesłanek przewidzianych w art. 64 § 1 k.k., powinno prowadzić do przypisania im działania w warunkach określających recydywę specjalną podstawową, ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami. Odmienny pogląd wyrażony w apelacji był, w ocenie Sądu Okręgowego, niezasadny. Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd I instancji orzekając w zakresie kary i środków karnych wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności i dokonał ich prawidłowej oceny. Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko sprawcy, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. Pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza zatem znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Tymczasem, wbrew odmiennym wywodom apelacji, ferując rozstrzygnięcie w tym zakresie, Sąd Rejonowy uwzględnił wszystkie ustawowe dyrektywy płynące z treści art. 53 kk, właściwie zważył stopień winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, obiektywnie bacząc przy tym na wszelkie okoliczności dotyczące stricte osoby sprawcy, a zatem zarówno te przemawiające na korzyść Ł. Z., jak też te obciążające go. Co więcej – swoje stanowisko organ procesowy, wprawdzie zwięźle, acz przekonująco uargumentował w części motywacyjnej wyroku, gdzie dokładnie wskazał jakie przesłanki przemówiły za właściwością, celowością i współmiernością wymierzenia wobec podsądnego mieszczącej się w podstawowych granicach ustawowego zagrożenia czynu z art.
Sąd Rejonowy słusznie uznał, że w realiach niniejszej sprawy nie wystąpiły okoliczności przemawiające za szczególnym, uprzywilejowanym potraktowaniem sprawcy i wymierzeniem względem niego kary na zasadach szczególnych – czyli przy uwzględnieniu instytucji z art. 37a kk. Tutaj przypomnieć należy, iż wprawdzie dla skorzystania z tejże regulacji konieczne jest równoległe zaistnienie trzech przesłanek – po pierwsze, w grę wchodzi przestępstwo zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat; po drugie, hipotetycznie wymierzona przez Sąd kara pozbawienia wolności za to przestępstwo nie może być surowsza od 1 roku; po trzecie zaś, sprawca nie może być osobą popełniającą przestępstwo działającą w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, nie może być również osobą popełniającą przestępstwo o charakterze terrorystycznym – w dacie popełnienia czynu, jednak przywołana regulacja ma charakter fakultatywny. Innymi słowy, jej zastosowanie absolutnie nie jest uzależnione tylko od ziszczenia się przesłanek nakreślonych przez ustawodawcę, lecz także od autonomicznej decyzji Sądu, który z jakichś względów powinien uznać, że w danej, konkretnej sprawie, w odniesieniu do danego, konkretnego sprawcy wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, przemawiające za stwierdzeniem, że kara standardowa, nawet w najniższym możliwym wymiarze, byłaby niesprawiedliwa i zbyt wygórowana. Co więcej – możliwość skorzystania z tego wariantu uwarunkowana jest również od pozbawionego wszelkich wątpliwości uznania, że właśnie takie rozstrzygnięcie okaże się wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, a przy czym równolegle w powszechnym odbiorze będzie jawiło się jako sprawiedliwe i słuszne. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że skorzystanie przez Sąd z dobrodziejstwa tej instytucji winno mieć miejsce jedynie wyjątkowo, w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Wystąpienia takich wyjątkowych okoliczności apelujący nie wykazał. Nie należy zapominać, iż popełnienie przez oskarżonego występku, stanowiącego przedmiot niniejszego postępowanie nie miało charakteru incydentalnego. Wręcz przeciwnie – Ł. Z. miał już na swoim koncie przestępstwa i to również te skierowane przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wobec tego, uznać należy iż zastosowane wobec niego dotychczas sankcje karne (kary o charakterze wolnościowym, kary z warunkowym zawieszeniem ich wykonania k.110) okazały się niewystarczające dla osiągnięcia pożądanych efektów resocjalizacyjnych. Poza tym, przestępstwo analizowane na gruncie niniejszej sprawy bez wątpienia było czynem o wysokim stopniu społecznej szkodliwości – wysoki stopień nietrzeźwości, zachowania na drodze stanowiące zagrożenie w ruchu lądowym – co winno znaleźć odbicie w wymierzonej względem niego represji karnej. Te okoliczności przemawiały również za całkowitym wyeliminowaniem oskarżonego jako kierowcy. W ocenie Sądu Okręgowego niezależnie od stanowiska wyrażonego w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024 roku SK 22/21 należało orzec dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych uznając, że wyeliminowania oskarżonego jako kierowcy na okres 3 lat byłoby niewystarczające. Skazany popełnił swój czyn będąc uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, ale również w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wniosek zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez przyjęcie przy podstawie skazania i wymiaru kary przepisu art. 4 § 1 k.k. oraz wymierzenie oskarżonemu za czyn przypisany mu w wyroku kary grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych każda przy zastosowaniu przepisu art. 37a k.k. oraz orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, dla których kierowania wymagane jest prawo jazdy kategorii „B”, na okres lat 3 na podstawie art. 42 § 3 k.k., ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez przyjęcie przy podstawie skazania i wymiaru kary przepisu art. 4 § 1 k.k., wyeliminowanie przepisu art. 64 § 1 k.k. oraz wymierzenie oskarżonemu za czyn przypisany mu w wyroku kary grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych każda przy zastosowaniu przepisu art. 37a k.k. oraz orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, dla których kierowania wymagane jest prawo jazdy kategorii ,3"- na okres lat 3 na podstawie art. 42 § 3 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków obrońcy
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.