← Polska

II Ka 345/23

Sygn. akt II Ka 345/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 września 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr

§ 1k.k.

przemawiały za wymierzeniem oskarżonemu kary grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 10 (dziesięć) zł każda. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok zapadł w następstwie prawidłowych ustaleń faktycznych, zgodnie z przepisami proceduralnymi, co pozwoliło na przypisanie oskarżonemu winy w odniesieniu do zarzuconego mu czynu i wymierzenie adekwatnej kary i środka kompensacyjnego. Na wstępie należało odnieść się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia norm zawartych w art. 12 § 1 i art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. , jako najdalej idącego w swym zakresie, bowiem prowadzi do wywiedzenia negatywnej przesłanki procesowej, świadczącej o zaistnieniu bezwzględnej przyczyny odwoławczej wskazanej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Jak wynika z akt sprawy, P. W. nabyła pojazd R. (...) od G. W. w dniu 8 czerwca 2020 r., co potwierdza m.in. faktura datowana na ten dzień (k. 190). Niezależnie jednak od faktu zmiany właściciela pojazdu istotny jest stan faktyczny, który wskazuje kto jest posiadaczem (użytkownikiem) auta, gdyż również on, oprócz właściciela, jest osobą upoważnioną do złożenia wniosku o ściganie sprawcy przestępstwa przeciwko mieniu. Takie stanowisko jest powszechne w orzecznictwie i wyrażone zostało m.in. przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 grudnia 2003 r. w sprawie III KK 165/03, w którym zawarto tezy, iż osobą uprawnioną do złożenia wniosku o ściganie, o którym mowa w art. 288 § 4 kpk, jest nie tylko właściciel rzeczy, lecz także każda inna osoba, której przysługuje inne prawo rzeczowe lub prawo obligacyjne do rzeczy a także, że wniosek o ściganie sprawcy przestępstwa przeciwko mieniu może złożyć niezależnie od siebie nie tylko właściciel mienia, lecz także jego posiadacz lub użytkownik. W niniejszej sprawie jednoznacznie stwierdzone zostało, że posiadaczem (użytkownikiem) przedmiotowego pojazdu w chwili zdarzenia, tj. w godzinach porannych dnia 8 czerwca 2020 r. była oskarżycielka posiłkowa. Za takimi ustaleniami przemawia treść jej depozycji oraz świadków L. N. i G. W., które same w sobie nie były negowane. Biorąc pod uwagę powyższe, nie sposób się zgodzić z zarzutem skarżącej. Tym samym uznać należy, że nie mamy do czynienia z bezwzględną przesłanką odwoławczą o jakiej mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., albowiem wniosek o ściganie został złożony przez uprawnioną osobę. Następnie w środku odwoławczym poniesiono szereg zarzutów związanych z rzekomo niewłaściwą oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd meriti, w wyniku której nastąpiło błędne ustalenie stanu faktycznego dotyczącego wskazanych w apelacji okoliczności. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd Rejonowy słusznie ocenił wiarygodność i przydatność materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, racjonalnie podchodząc z dużą dozą ostrożności do wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków, tj. M. M.

(1), J. M.
(1), G. M., T. T. i D. R., którzy zeznawali na okoliczność przebywania oskarżonego w poniedziałek 8 czerwca 2020 r. na „parapetówce”, która rzekomo miała trwać od dnia poprzedniego. Nieścisłości w ich depozycjach, które zauważył Sąd Rejonowy i wskazał w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnego wyroku, również zdaniem Sąd odwoławczego dowodzą o próbie zapewnienia oskarżonemu alibi zgodnie z przyjętą linią obrony. Podobnie, właściwie zostały ocenione zeznania oskarżycielki posiłkowej i świadka L. N. jako wiarygodne, bowiem były spójne, logiczne, korespondujące ze sobą i z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym. Niewątpliwie znajdowali się oni na posesji L. N. w chwili uszkodzenia auta, wspólnie dokonali oględzin uszkodzeń i bezpośrednio potem zawiadomili Policję. Ponadto, L. N. widział oskarżonego na krótki czas przed zdarzeniem, natomiast oskarżycielka posiłkowa zaobserwowała jak W. R. podchodzi do samochodu i go uszkadza. Jak wynika z akt sprawy, zwłaszcza z załączonych zdjęć, P. W. miała sposobność dostrzec całą sytuację z okna pomieszczenia, w którym się znajdowała, co przeczy twierdzeniom obrońcy oskarżonego. Nie ma podstaw do przyjęcia za niewiarygodne zeznań oskarżycielki posiłkowej i L. N. dotyczących stanu technicznego samochodu sprzed 8 czerwca 2020 r., jednocześnie należy zaznaczyć, że nie musieli być świadomi napraw wcześniej przeprowadzanych w kilkunastoletnim pojeździe. Obrońca oskarżonego podważa wiarygodność zeznań oskarżycielki posiłkowej i L. N. przemawiających za uznaniem winy W. R., przywołując fakt wystąpienia różnic pomiędzy zeznaniami na poszczególnych etapach postępowania, a także pozostawania przez nich w związku, co miałoby świadczyć o braku obiektywizmu i dopasowywaniu treści depozycji do potrzeb linii oskarżenia. Sąd Okręgowy podziela stanowisko, iż nie wolno oceniać wiarygodności zeznań złożonych przez osoby najbliższe, tylko na podstawie osobistych powiązań. Jak słusznie zostało wyrażone m.in. przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu – „nie wolno a priori oceniać jako niewiarygodnych zeznań pokrzywdzonego, choćby był zainteresowany wynikiem postępowania. Tak samo nie należy oceniać zeznań świadków - powiązanych osobiście z pokrzywdzonym - istotą oceny dowodów jest bowiem ich treść, a nie pochodzenie” (wyrok SA w Poznaniu z 11.07.2013 r., II AKa 81/13, LEX nr 1363328). Gdyby nawet Sąd miałby kierować się przy ocenie dowodów takim sposobem na jaki wskazuje skarżąca, to należałoby spostrzec, iż w kontrze do zeznań oskarżycielki posiłkowej i jej partnera są zeznania osób bliskich dla oskarżonego, czego skarżąca już nie zauważa. Należy podkreślić, że treść depozycji P. W. i L. N., pomimo nieznacznych różnic koresponduje z całością materiału dowodowego i w sposób wiarygodny pozwala na rekonstrukcję stanu faktycznego. Podobnie Sąd odniósł się do zeznań G. W., który spójnie i konsekwentnie zeznawał na okoliczność stanu technicznego pojazdu i jego sprzedaży oskarżycielce posiłkowej. Natomiast krytycznie należało się odnieść do oceny wyjaśnień oskarżonego, co też Sąd Rejonowy słusznie uczynił. Wyjaśnienia oskarżonego służą jedynie przyjętej linii obrony, zapewnieniu sobie alibi i po zweryfikowaniu z pozostałym materiałem dowodowym należało uznać je jako niewiarygodne. Wyjaśnienia oskarżonego potwierdzić mogą jedynie wieloletni spór na tle rodzinnym i majątkowym pomiędzy nim a L. N. i swoim bratem S. R., mogącym być ewentualnym motywem do uszkodzenia samochodu. Skarżąca w swoim środku odwoławczym podważa także ustalenia poczynione i zawarte w opinii biegłego J. N.
(2)oraz jego opinii uzupełniającej, nie zgadzając się wyceną wartości auta, a także kosztów naprawy uszkodzonych elementów karoserii, co miały uzasadniać wcześniejsze naprawy, o których w zeznaniach wspomniał G. W. i które miały nie zostać wzięte pod uwagę w wyżej wspomnianych opiniach. Przyjęcie, nawet biorąc pod uwagę ewentualne wcześniejsze naprawy czy obecne usterki, iż samochód marki R. (...), rok prod. 2010, którego wartość rynkową na dzień zdarzenia biegły J. N.
(2)oszacował na kwotę 16.300 zł brutto, wart jest 3000 zł brutto, co sugeruje obrońca powołując się na kwotę podaną na fakturze, byłoby wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Takie też stanowisko wyraził sam biegły, który miał wiedze o wcześniejszych naprawach przedmiotowego auta i fakty te uwzględnił przy opracowywaniu opinii. Zdaniem Sądu Okręgowego, biegły sporządził opinię rzetelnie, profesjonalnie, obiektywnie, jasno opisując uzasadnienie takiej, a niej innej wyceny wartości samego pojazdu, jak również kosztów jego naprawy, sposób i celowość jej wykonania, zgodnie z udostępnymi materiałami, przeprowadzonymi czynnościami podczas oględzin pojazdu, a także wiedzą i wieloletnim doświadczeniem. Wartość uszkodzeń i kwota koniecznych oraz uzasadnionych kosztów naprawy została ustalona w wysokości 8.660,11 zł brutto, gdyż pozwoliłaby ona na przywrócenie stanu pojazdu sprzed szkody i zarazem nie spowodowałaby wzrostu jego wartości (k. 23). Sąd nie dopatrzył się żadnych przesłanek uzasadniających podważenie opinii biegłego J. N.
(2), natomiast zarzuty podnoszone przez skarżącą są jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami w niej zawartymi, toteż nie zasługiwały na uwzględnienie. Następnie należy się odnieść do zarzutów dotyczących oddalenia wniosków dowodowych obrońcy, złożonych w piśmie z dnia 3 stycznia 2023 r. (k. 267). Sąd odwoławczy podziela stanowisko Sądu metiti zarówno co do podjętych decyzji, jak i ich uzasadnienia. Przeprowadzenie wnioskowanych oględzin nieruchomości byłoby nieprzydatne do stwierdzenia okoliczności, które miałyby być wykazane, z uwagi na niemożliwość odtworzenia warunków chociażby zbliżonych do warunków panujących w dniu 8 czerwca 2020 r. i taka czynność procesowa byłaby całkowicie niecelowa i nieprzydatna. Kolejne wnioski dowodowe nawiązywały do podjęcia dodatkowych czynności mających ustalić inną wartość samochodu, niż ta określona przez biegłego. Sąd Rejonowy słusznie dopatrzył się przesłanki z art. 170 § 1 pkt. 5 k.p.k., gdyż złożone przez obrońcę wnioski w sposób oczywisty zmierzały do przedłużenia postępowania. Jak już wskazano w poprzednim akapicie, wycena wartości auta, jak i uszkodzeń (koniecznych napraw) została określona przez biegłego J. N.
(2)w sposób rzetelny, właściwy i obiektywny, nie zachodziła potrzeba przeprowadzania kolejnych czynności dowodowych, ani kolejnego uzupełniania opinii, o co również wnioskował obrońca. Należy zauważyć, iż to sąd jest gospodarzem postępowania jurysdykcyjnego, dlatego w jego gestii pozostaje ostateczna decyzja o dopuszczeniu dowodu. Sąd nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych składanych przez strony i może je oddalić na podstawach wskazanych w art. 170 § 1 k.p.k. (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2022 r., V KK 164/22). Wprawdzie Sąd Okręgowy podjął próby wezwania biegłego na rozprawę odwoławczą, ale nie wynikało to bynajmniej z konieczności uzupełnienia dotychczasowych opinii, ale do zapewnienia zasady bezpośredniości, zgodnie z którą strona może wnosić o przeprowadzenie dowodów (w tym wypadku z opinii biegłego) bezpośrednio przed sądem. Stanowisko takie Sąd Okręgowy wyraził już zresztą w postanowieniu wydanym na rozprawie. Ostatnim z podniesionych zarzutów, był zarzut rażącej niewspółmierności kary. Na wstępie należy zauważyć, że zarzut rażącej niewspółmierności kary może być uznany za trafny i zasadny wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to istotna, wyraźna "bijąca wręcz po oczach" różnica pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby orzec w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary. Drugi z nich, to stwierdzenie przez sąd drugiej instancji naruszenia tychże dyrektyw, które określa art. 53 k.k., co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności w tym wypadku o charakterze łagodzącym lub też gdy wprawdzie tego rodzaju okoliczności formalnie uwzględniono, ale nie nadano im właściwego znaczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9.02.2022 r., sygn. II AKa 232/21, LEX nr 3324690). Oskarżony został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k., który jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. W związku z tym należy zauważyć, że orzeczona wobec W. R. kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, umiejscowiona jest na dolnej granicy ustawowego zagrożenia, natomiast zastosowanie art.

§ 1k.k.

byłoby nieadekwatne zważywszy na okoliczności sprawy, wbrew temu o co wnosi skarżący. Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd meriti właściwie dostosował dolegliwość kary, która nie przekracza stopnia winy oskarżonego, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu oraz spełnia funkcje prewencji generalnej i indywidualnej. Sąd Rejonowy dopatrzył się i w sposób właściwy nadał odpowiednią rangę i znaczenie wszystkim okolicznościom obciążającym i łagodzącym, realizując dyrektywy wskazane w art. 53 k.k., czyniąc zarzut skarżącego niezasadnym. Oskarżony działał umyślnie i w zamiarze bezpośrednim popełnienia czynu, na co wskazuje materiał dowodowy zebrany w postępowaniu. Jednocześnie okolicznością łagodzącą niewątpliwie jest dotychczasowa niekaralność oskarżonego (k. 255). Sąd Rejonowy na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. orzekł warunkowe zawieszenie wykonania kary, określając okres próby na 2 lata oraz na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do informowania sądu na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy. Zważywszy na pozytywną prognozę kryminologiczną, postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia (m.in. niekaralność) oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa, zastosowanie instytucji zawieszenia wykonania kary należy uznać za zasadne, podobnie jak dwuletni okres próby oraz rodzaj i okres zastosowanego środka probacyjnego. Wobec oskarżonego orzeczono na podstawie art. 46 § 1 kk środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody. Został on zobowiązany do zapłaty kwoty 8660,11 zł na rzecz oskarżycielki posiłkowej P. W.. Kwota stanowi równowartość wyrządzonej szkody określonej przez biegłego, toteż zasadność nie podlega wątpliwości. Wniosek I. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie: II. zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego W. R. od czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, ewentualnie: III. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, alternatywnie (z ostrożności procesowej): IV. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez wymierzenie oskarżonemu W. R. na podstawie art. 288 § 1 k.k. w zw. z art.

§ 1k.k.

kary grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 10 (dziesięć) zł każda. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

  1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
  2. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
  3. Przedmiot utrzymania w mocy Całość wyroku. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazano w rubryce 3.
  4. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się istnienia uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.
  5. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
  6. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.
  7. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
  8. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
  9. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.
  10. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.
  11. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.
  12. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.
  13. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.
  14. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., zgodnie ze stawkami określonymi w art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze i kwotę 20 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego oraz kwotę 840 zł na rzecz oskarżycielki posiłkowej P. W., tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego za postępowanie odwoławcze, określoną zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. PODPIS 1.
  15. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku 1.3.
  16. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
  17. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
  18. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.