← Polska

II Ka 479/23

Sygn. akt II Ka 479/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr

§ 1k.p.k.

Następnie, w swoim środku odwoławczym, skarżący nawiązał także do pierwszoinstancyjnego wyroku w zakresie, w jakim zasądzono w nim od oskarżonego na podstawie art. 43a § 1 k.k. świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 8000 zł. Sąd Okręgowy ustalając, iż przypisane oskarżonemu czyny cechują się znikomą społeczną szkodliwością i wskutek czego umarzając postępowanie karne na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k., nie odniósł się odrębnie do tego środka karnego, albowiem przy takim stanie rzeczy byłby to zabieg zbędny. W przypadku wskazanej powyżej podstawy prawnej umorzenia, orzeczony środek karny stracił niejako automatycznie rację bytu, gdyż przestała istnieć podstawa jego zasądzenia w postaci skazania oskarżonego. Nawiązując zaś do wniosku obrońcy o uzasadnienie wyroku odwoławczego w części pkt. III, czyli co do zasądzonych od oskarżonego wydatków procesu odwoławczego wskazać należy, że ta kwestia została dostatecznie opisana w rubryce nr 6 niniejszego uzasadnienia. Wniosek Wniosek o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów. Z ostrożności procesowej - wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie obowiązku zapłaty świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez skarżącą, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie, co szczegółowo zostało rozważone we wcześniejszej części uzasadnienia. Lp. Zarzut 2. - Naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a mianowicie w zakresie w jakim Sąd uznał za niewiarygodne zeznania Ł. Ł.

(1)co do jego przekonania, iż rurka (...) łącząca blok przy ul. (...) ze sporną studzienką jest „niczyja”, podczas gdy wskazywał wielokrotnie, iż na terenie miasta S. funkcjonuje szereg infrastruktur, które nie są zainwentaryzowane, a co zostało przez Sąd w zupełności pominięte, zaś podjęte przez niego formalne czynności weryfikacyjne w Urzędzie Miasta nie potwierdziły własności D. D., jak również bezrefleksyjne przyjęcie, iż D. D. nie interesował się, czy na nowopowstającym osiedlu usługi telekomunikacyjne są świadczone przez konkurencyjną firmę, skoro jak sam wskazał, tylko jego przedsiębiorstwo miało „doprowadzić” swoją instalację techniczną od studzienki do bloku, a tym samym uznanie za wiarygodne, iż nie „koordynował” on przecięcia kabli należących do Ł. Ł.
(1), a ulokowanych w instalacji rzekomo należącej do D. D., - poczynienie błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie przysługującego prawa własności do rurek (...) D. D. jak również rzekomego braku uprawnienia po stronie Ł. Ł.
(1)do współkorzystania z nich, z zupełnym pominięciem regulacji art. 139 ust. 1 pkt 1 lit. a i 139 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy prawo telekomunikacyjne oba w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a w konsekwencji niewłaściwe ustalenie, iż działania Ł. Ł.
(1)miały charakter bezprawny i zakłócały prowadzenie działalności gospodarczej przez D. D., co znalazło wyraz w nieprawidłowym ustaleniu, iż zachowania Ł. Ł.
(1)stanowią bezpośredni i bezprawny zamach na dobro prawem chronione, zaś podjęte w reakcji „obronnej” działania D. D. miałyby być adekwatne do zagrożenia, jakie powstało po jego stronie, w tym uchylenie zagrożenia polegającego na możliwości osiągania dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, a także powstałe uszkodzenia były łatwe do naprawy, co wiązało się z krótkim okresem, w którym użytkownicy pozbawieni byli takich usług, co stoi w sprzeczności z treścią zeznań Ł. Ł.
(1), który wskazał, że konieczna była wymiana kabla, co wiązało się z kosztami, jak również zaangażowania techników, co jest utrudnione w okresie tzw. długiego weekendu związanego ze świętem (Boże Ciało). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty podniesione przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego okazały się bezzasadne, gdyż Sąd Rejonowy właściwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy, żadne istotne okoliczności sprawy nie zostały przy ferowaniu wyroku pominięte, a wyrok zapadł na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Odnośnie słuszności oceny materiału dowodowego, dokonanej przez Sąd I instancji nawiązano już we wcześniejszej części uzasadnienia, nie mniej jednak należy podkreślić, iż zeznania Ł. Ł.
(1)w dużej mierze opierały się na nieścisłościach, sprzecznościach i nielogiczności, toteż nie sposób było je uznać za wiarygodne we wskazywanym przez skarżącą zakresie. Ponadto, oskarżyciel posiłkowy nie dostarczył żadnej dokumentacji, która m.in. miałaby potwierdzić jego zeznania na okoliczności poczynionych uzgodnień z firmą (...). Jak już wspomniano w rubryce 3.1., obaj przedsiębiorcy byli w stanie konfliktu od dłuższego czasu, a tożsame sytuacje miały miejsce już wcześniej. Biorąc pod uwagę doświadczenie i dotychczasową ich działalność, musieli być obaj dostatecznie zorientowani w odniesieniu do lokalnego rynku usług, na którym oboje z powodzeniem od lat działali, co z resztą też wynika z treści ich depozycji. Aspekt bezprawności działania oskarżyciela posiłkowego, jak również działanie w warunkach obrony koniecznej oraz stanu wyższej konieczności, które ramy zostały przez oskarżonego przekroczone, był przedmiotem rozważań w części środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę, toteż niecelowe byłoby duplikowanie treści uzasadnienia w tym miejscu. Przyznać rację należy skarżącej, iż regulacje zawarte w art. 139 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 3 lit. a ustawy Prawo telekomunikacyjne nakazują umożliwienie dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej innemu przedsiębiorcy, przy czym skarżąca zdaje się nie zauważać dalszej treści tegoż przepisu, z którego wynika, iż warunki zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej pomiędzy przedsiębiorcami powinny być ustalane w formie umowy pomiędzy nimi, a w razie konfliktów na tym gruncie, organem właściwym do podejmowania interwencji jest Prezes Urzędu (...) Elektronicznej. Zatem nie można zgodzić się z pełnomocnikiem oskarżyciela posiłkowego, że tylko oskarżony winny był rozwiązać zaistniałą sporną sytuację za pomocą regulacji prawa telekomunikacyjnego, gdy z przepisów jednoznacznie wynika, że oskarżyciel posiłkowy również był zobligowany do postępowania zgodnie z tymi przepisami, w szczególności w razie odmowy współdzielenia infrastruktury, a nie dopuszczać się „siłowego” umieszczania swoich kabli w przyłączu oskarżonego. Jak można wywnioskować z okoliczności sprawy - pomimo przesłanej wiadomości mailowej od D. D. do oskarżyciela posiłkowego, oskarżyciel posiłkowy nie wyraził jakiejkolwiek woli zawarcia uzgodnienia, porozumienia. Na tę kwestię zwrócił uwagę również powołany w sprawie biegły z zakresu telekomunikacji, co wyraził we wnioskach sporządzonej opinii. Takie działanie oskarżyciela posiłkowego również niewątpliwie przyczyniło się do ustalenia znikomego stopnia społecznej szkodliwości zarzuconych oskarżonemu czynów i tym samym – umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k., co dokładniej opisano w rubryce 5.
  1. Wniosek Wniosek o zmianę wyroku w punkcie I poprzez uznanie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu i orzeczenie kary według ustawy, uchylenie punktu II wyroku, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzuty podniesione przez skarżącą okazały się niezasadne, wskutek czego wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie. Podstawa takiej decyzji została przedstawiona we wcześniejszej części uzasadnienia.
  2. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
  3. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
  4. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
  5. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
  6. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 lutego 2023 r. w sprawie II K 1186/22, za wyjątkiem rozstrzygnięcia wskazanego w rubryce 5.
  7. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazano w rubrykach 3.1 i 3.
  8. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.
  9. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
  10. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 lutego 2023 r. w sprawie II K 1186/22, w zakresie: - ustalenia, iż przypisane oskarżonemu czyny cechują się znikomą społeczną szkodliwością i na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. umorzenia postępowania karnego przeciwko D. D., - uchylenia zasądzonej od oskarżonego opłaty w wysokości 30 złotych. Zwięźle o powodach zmiany Sąd Okręgowy analizując akta postępowania w świetle wniesionych środków odwoławczych poczynił ustalenia, które przemawiały za uznaniem działania oskarżonego w odniesieniu do obu czynów jako czynów o stopniu znikomej społecznej ich szkodliwości. Artykuł 115 § 2 k.k. zobowiązuje, aby Sąd przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu brał pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Jak już wcześniej wspomniano, oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzuconych mu czynów, jednakże oceniając stopień ich społecznej szkodliwości mając na względzie treść art. 115 § 2 k.k., należało spojrzeć na nie w szerokim zakresie, również przez pryzmat zachowania oskarżyciela posiłkowego, które uznać było trzeba za dalekie od przyjętych społecznie norm, także w kontaktach pomiędzy przedsiębiorcami. W pierwszej kolejności zwrócić uwagę należy na to, że oskarżony w ramach prowadzonej działalności, własnym sumptem, po dochowaniu niezbędnych formalności i wcześniejszym porozumieniu się z deweloperem zainstalował przedmiotowe przyłącze. Po wykryciu umieszczenia kabla należącego do firmy (...), oskarżony skontaktował się z nim drogą mailową, wskazując na to jakie kroki podejmie w stosunku do umieszczonych przewodów, lecz Ł. Ł.
(1)całkowicie zignorował tę wiadomość. Na tym etapie można już zauważyć obopólną świadomość odnośnie tego kto jest właścicielem elementów infrastruktury oraz złą wolę w działaniu oskarżyciela posiłkowego, któremu nie zależało na osiągnięciu porozumienia z oskarżonym, a co powinno mieć miejsce - na co wskazują m.in. przytoczone już regulacje z zakresu prawa telekomunikacyjnego, czy wnioski płynące z opinii biegłego. Co prawda zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona zarzucanych mu czynów, jednakże były one reakcją na niewłaściwe i „konsekwentne” w tym zachowanie oskarżyciela posiłkowego, który nie tylko nie zaprzestał podejmowania kolejnych prób umieszczania swoich kabli w przyłączu oskarżonego, to jeszcze starał się zamaskować swoje działania, oznaczając te kable nazwą przedsiębiorstwa oskarżonego. Oskarżony natomiast zlecał usunięcie kabli ze swojej infrastruktury w jej obrębie, pozostawiając kable w studzience należącej do firmy (...), na korzystanie z której oboje mieli zgodę, próbując ograniczyć tym samym negatywne skutki swojego zachowania. Oceniając zaś okoliczności związane ściśle z rodzajem i rozmiarem wyrządzonej szkody przez oskarżonego należy podkreślić, że na ówczesnym etapie Ł. Ł.
(1)w obrębie osiedla świadczył swoje usługi jedynie nielicznym osobom, toteż właściwym było jej określenie jako znikomej. Sam koszt jednorazowej naprawy uszkodzonej infrastruktury został ustalony przez biegłego w wysokości 797,68 zł brutto. Analizując treść zeznań składanych przez Ł. Ł.
(1)trudno oprzeć się wrażeniu, że intencją oskarżyciela posiłkowego było w jak największym stopniu obciążenie oskarżonego, co było zapewne wynikiem „niezdrowej” konkurencji na rynku mediów świadczonych przez przedsiębiorstwa obu stron. I tak oskarżyciel posiłkowy utrzymywał cały czas swoją wersję jakoby nie miał świadomości, że instalacja, w której umieszczał swoje przewody należała do D. D., a była własnością O.. Te twierdzenia stoją w oczywistej sprzeczności z treścią umowy zawartej z O. (k. 178, 179), z której wynika, że jej przedmiotem była jedynie dzierżawa kanalizacji – budowa przyłączy do budynku jest we własnym zakresie operatora. Niemożliwym jest, aby pokrzywdzony przez wiele lat prowadząc działalność polegającą na instalacji sieci informatycznej nie był w stanie odczytać zakresu podpisanej przez siebie umowy. Kwestię tę ostatecznie rozwiał mail wysłany przez oskarżonego po dniu 19 czerwca 2019 r., w którym D. D. poinformował pokrzywdzonego, iż jest właścicielem instalacji, do której wprowadził kabel sieci światłowodowej. Na propozycję oskarżonego aby polubownie uregulować kwestię korzystania z tej instalacji oskarżyciel posiłkowy w żaden sposób nie zareagował, próbując niejako „siłowo” ją rozwiązać, dokonując kilkukrotnego wprowadzania kabla ze swojej instalacji, co bynajmniej nie można uznać za dążenie do ugodowego rozwiązania problemu. Wprost przeciwnie, tego rodzaju działania doprowadziły do eskalacji konfliktu istniejącego już wcześniej pomiędzy stronami. O intencyjności zeznań oskarżyciela posiłkowego świadczą również zawyżone, i to wielokrotnie koszty naprawy przeciętej instalacji (nawet do 10 tys. zł), w sytuacji gdy biegły koszty te określił jedynie na kwotę 797,68 zł. Sąd II instancji uchylił zasądzoną od oskarżonego opłatę w wysokości 30 zł, która wynikała z pierwszoinstancyjnego wyroku skazującego za popełnione czyny i odstąpienia od wymierzenia mu kary, zgodnie z przepisaną stawką. Zmiana w tym zakresie podyktowana była umorzeniem postępowania karnego na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. i w związku z tym odpadnięcia podstawy do jej zasądzenia. 5.
  1. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
  2. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
  3. -------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.
  4. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.
  5. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.
  6. ----------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.
  7. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.
  8. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
  9. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Sąd Okręgowy zważając na treść art.

§ 1

k.p.k., zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 1024,09 zł. Na tę kwotę złożył się koszt uzyskanej opinii biegłego z zakresu telekomunikacji w wysokości 1004,09 zł oraz 20 zł tytułem ryczałtu za doręczenia wezwań i innych pism, zgodnie ze stawką określoną w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. Zgodnie z art.

§ 1k.p.k.

- w wyjątkowych wypadkach, w razie umorzenia postępowania, sąd może orzec, że koszty procesu ponosi w całości lub w części oskarżony, a w sprawach z oskarżenia prywatnego oskarżony lub Skarb Państwa. W niniejszym postępowaniu, biorąc pod uwagę fakultatywny charakter tego rozstrzygnięcia, Sąd Okręgowy uznał zasadność obciążenia oskarżonego wskazanymi powyżej kosztami, które niemalże w całości związane były z uzyskaną opinią. Opinia biegłego z zakresu telekomunikacji była niezbędna w celu wykazania m.in. słuszności twierdzeń obrońcy oskarżonego, które były zawarte we wniesionym środku odwoławczym, a polegały na kwestionowaniu, że przecięty przez oskarżonego kabel może być uznany za element sieci telekomunikacyjnej. Wbrew stanowiska obrony, wnioski płynące z opinii pozwoliły na przypisanie oskarżonemu sprawstwa zarzuconych mu czynów, przy czym ich stopień społecznej szkodliwości został następnie uznany przez Sąd za znikomy i skutkował umorzeniem postepowania.

  1. PODPIS 1.
  2. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.
  3. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
  4. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
  5. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.
  6. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.
  7. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
  8. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
  9. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.