Sygn. akt II Ka 97/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Krośnie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Arkadiusz Trojanowski /spraw./ Sę

§ 2

k.p.k., poprzez przyjęcie, że:

1. a)konkretności niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia decyduje wystąpienie skutku w postaci zaistnienia przypadków zachorowań, gdy tymczasem prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że niebezpieczeństwo jest konkretne, gdy istnieje wysokie prawdopodobieństwo nastąpienia dalszego skutku nieprzezornego zachowania sprawcy w postaci zachorowań a samo nieostrożne zachowanie sprawcy jest warunkiem niewystarczającym dla przyjęcia wyczerpania znamion przestępstwa,
2. b)sprawca sprowadzając niebezpieczeństwo musi obejmować świadomością tylko to, że jego zachowanie narusza normy prawne (np. dyscyplinarne) a nie musi obejmować nią stopnia prawdopodobieństwa powstania dalszych skutków swojego zachowania, nadających zaistniałej sytuacji charakter niebezpieczeństwa, czego konsekwencją jest przypisanie oskarżonej popełnienia przestępstwa z art. 165 §

§ 2

k.k., ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Stawiany zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 438 pkt 1 k.p.k.), tj. art. 165 §

§ 2

kodeksu karnego, a nie kodeksu postępowania karnego jak wskazuje obrońca, poprzez jego błędne niezastosowanie - przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych Sądu Orzekającego (art. 438 pkt 3 k.p.k.) - dotknięty jest błędem logicznym. Nie sposób bowiem skutecznie podważać przepisów prawa materialnego na podstawie ustaleń faktycznych, które jednocześnie również są podważane. W takiej sytuacji podstawą apelacji może być wyłącznie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, tj. art. 438 pkt 3 k.p.k. Zarzut obrazy prawa materialnego ma bowiem rację bytu wyłącznie wówczas, gdy odwołujący się nie kwestionuje treści poczynionych przez sąd I instancji ustaleń faktycznych. Naruszenie tego prawa polega mianowicie na jego wadliwym zastosowaniu (lub niezastosowaniu) w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. W każdej innej sytuacji zarzut obrazy prawa materialnego musi być oceniany jako przedwczesny i może pozostać poza granicami rozpoznania (Kodeks postępowania karnego – Komentarz P. Hofmański, E. Sadzik i K. Zgryzek, Wydawnictwo C. H. Beck – Warszawa 2004 - tom II str. 603 – 604 teza 3, także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1974 r., sygn. akt V KR 212/74). Lp. Zarzut 3.

1. Obrońca oskarżonej zarzucił niesłuszne zastosowanie środka kompensacyjnego, polegające na zastosowaniu art. 46 § 2 k.k. i poprzez zasądzenie nawiązki w kwocie po 100 zł na rzecz pokrzywdzonych, wymienionych w pkt VI wyroku — personelu przedszkola, jakkolwiek w ogóle nie powinni mieć statusu pokrzywdzonego z racji spożycia potraw przeznaczonych dla dzieci na terenie Przedszkola co jest wykluczone przez jego normy wewnętrzne (zeznania św. P.) i miało co najmniej miejsce przyczynienie się przez wielu spośród pokrzywdzonych do powstania uszczerbku na zdrowiu własnym stąd wątpliwa w ich przypadku jest zasada i wysokość zasądzonej nawiązki w relacji do pozostałych osób. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut niesłusznego zastosowania środka kompensacyjnego należało uznać za niezasadny. Na samym początku należy przywołać definicję pokrzywdzonego, którym zgodnie z art. 49 § 1 k.p.k. jest osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo. Sąd I Instancji w uzasadnieniu swojego orzeczenia wielokrotnie podkreślał, iż to oskarżona jako osobą, która pełniła funkcję szefowej kuchni, na podstawie awansu z dnia 1 września 2019r. i powierzonego zakresu czynności na stanowisku pracy kucharki, posiadała obowiązek dokonywania podziału obowiązków i nadzór nad pracą personelu kuchni, higieniczne i terminowe przygotowywanie posiłków zgodnie z jadłospisem oraz przestrzeganie zasad Dobrej Praktyki Higienicznej i Dobrej Praktyki Produkcyjnej – (...). Zatem posiadała „władzę” co do możliwości wydawania decyzji i poleceń wobec personelu przedszkola, ale i również obowiązek sprawowania należytego nadzoru nad personelem w zakresie zachowania pełnej higieny. Prócz decyzyjności, jej zadaniem było również pilnowanie zachowaniu wszelkich reguł, w tym zakaz spożywania przez personel potraw przeznaczonych dla dzieci. Choć świadek podany przez obronę wskazywała, iż personel przedszkola nie powinien stołować się w placówce, to jednakże w świetle prawidłowo dokonanych przez Sąd I Instancji ustaleń faktycznych, które w pełni podziela Sąd Odwoławczy, do takiego zdarzenia doszło z uwagi na to, iż zaraziło się 54 pracowników przedszkola, z czego 45 osób spoza kuchni. Przyzwolenie na to, bądź brak zwrócenia uwagi pracownicom kuchni w tym zakresie mieści się w granicach odpowiedzialności oskarżonej za pracę podległego personelu. Swoim zaniechaniem nie dopilnowała, że spożyli oni potrawy, których nie powinni. Brak zachowania reguł ostrożności i prawidłowego wykonywania swoich obowiązków skutkował wypełnieniem przez oskarżoną znamion przestępstwa z art. 165 § 2 k.k. w zw. z art. 165 § 1 pkt. 1 k.k., gdyż także umożliwiła spożycie zakażonych potraw personelowi przedszkola. Zatem dobro prawne jakim jest zdrowie pracowników przedszkola zostało bezpośrednio naruszone przez przestępstwo, którego dopuściła się oskarżona, tym samym Sąd I Instancji prawidłowo zasądził również na ich rzecz nawiązkę w kwocie po 100 zł. Wniosek Obrońca oskarżonej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek o uniewinnienie oskarżonego jest chybiony. Przeprowadzone w sprawie postępowanie potwierdziło zasadność przypisanego oskarżonej zarzutu, zatem ustalenie jej sprawstwa i winy było w pełni prawidłowe. Sąd Odwoławczy podziela prawidłowość ustaleń Sądu Orzekającego, zatem uniewinnienie oskarżonej nie jest możliwe. Wniosek Obrońca oskarżonej wniósł o uchylenie i przekazanie spawy do ponownego rozpoznania SR. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak jest podstaw do uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Dokonane bowiem przez Sąd Orzekający ustalenia i subsumcja prawna zachowania oskarżonej są prawidłowe, nie wymagają zatem żadnej korekty, czy też uzupełnienia. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
2. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
3. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
4. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymany został w całości w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wyrok należało uznać za słuszny i trafny. Ocena dowodów została dokonana przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z zasadami wiedzy logiki i doświadczenia życiowego. Sąd uwzględnił całokształt okoliczności, a uzasadnienie logicznie przekonuje do zajętego stanowiska oraz do poszczególnych rozstrzygnięć. 1.
5. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
6. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
7. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
8. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
9. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
10. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
11. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
12. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
13. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
14. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności I Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok poprzez obniżenie wymierzonej oskarżonej opłaty w kwocie 1180 zł do kwoty 680 zł. Zmiana ta wynika z brzmienia przepisu art. 3 ust. 2 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych, który brzmi: w razie orzeczenia grzywny na podstawie art. 71 § 1 Kodeksu karnego skazany w pierwszej instancji obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości 10 % od kwoty wymierzonej mu grzywny, nie mniej jednak niż 30 zł. W niniejszym postępowaniu, w punkcie III wyroku Sądu I Instancji orzekł wobec oskarżonej grzywnę na podstawie art. 71 § 1 k.k.. Tym samym opłata od grzywny wynosiła 10%, a nie jak wyliczył Sąd Rejonowy 20%. Obligowało to Sąd Odwoławczy do zmiany w tym zakresie. Wobec tego, wyliczenie opłaty kształtuje się w następujący sposób: 180 zł za karę pozbawienia wolności (art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o opłatach w sprawach karnych) + 500 zł jako 10% grzywny orzeczonej obok kary pozbawienia wolności (art. 3 ust. 2 wskazanej ustawy) = 680 zł. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Wobec nieuwzględnienia apelacji Sąd Odwoławczy, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. oraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t. jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) obciążył oskarżoną kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 700 zł, w tym opłatą za drugą instancję w kwocie 680 zł. PODPIS 1.1.
15. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcie co do całości wyroku 1.1.3.
16. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.3.
17. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.1.
18. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana