233 k.p. określa, iż pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom odpowiednie urządzenia higieniczno-sanitarne oraz dostarczyć niezbędne środki higieny osobistej. § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 lutego 2023 r. w sprawie zakresu stosowania przepisów Kodeksu pracy o bezpieczeństwie i higienie pracy przy wykonywaniu pracy przez osoby przebywające w zakładach karnych, okręgowych ośrodkach wychowawczych, zakładach poprawczych lub w schroniskach dla nieletnich (Dz. U. poz. 393) stanowi, iż w razie wykonywania określonych zadań lub prac na terenie zakładu pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę przez osoby przebywające w zakładach karnych, okręgowych ośrodkach wychowawczych, zakładach poprawczych lub w schroniskach dla nieletnich przepisy art. 207-208, art. 210 § 1-4, art. 211-219, art. 220 § 1, art. 221 § 1-3, art. 222 § 1 i 2, art. 222 1 § 1 i 2, art. 223-226, art. 227 § 1, art. 229 § 1-63 i § 65-71, art. 230-236, art. 237 1 -237 4, art. 237 6, art. 237 7 § 1, art. 237 8, art. 237 9 § 1 i 2, art. 237 10, art.
-4 i art.
a-237 14 oraz przepisy wydane na podstawie art. 210 § 6, art. 222 § 3, art. 2221 § 3, art. 227 § 2, art. 228 § 3, art. 229 § 64, art. 229 § 8, art. 237, art. 237 5, art.
237 15 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy stosuje się odpowiednio. § 111 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) określa, iż pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom pomieszczenia i urządzenia higienicznosanitarne, których rodzaj, ilość i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich ta praca jest wykonywana. § 21 ust. 1 i 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) stanowi, że w zespole szatni powinny znajdować się pomieszczenia z natryskami, jeśli wymagają tego warunki pracy lub ochrona zdrowia pracowników, a nadto, że pomieszczenia z natryskami powinny być łatwo dostępne dla pracowników i zapewniać bezkolizyjny ruch pracowników już umytych i ubranych w odzież własną. § 14 ust. 3 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) stanowi, że szatnia, o której mowa w ust. 1, powinna być wyposażona w dwie szafy pojedyncze lub jedną szafę podwójną dla każdego pracownika korzystającego z tej szatni. Jedna szafa pojedyncza lub jedna część szafy podwójnej powinna być przeznaczona na odzież roboczą i środki ochrony indywidualnej, zaś druga - na odzież własną pracowników Podkreślenia wymaga, iż sprawcą wykroczenia przeciwko prawom pracownika może być tylko osoba fizyczna (art. 1 k.w.). Może to być pracodawca lub osoba działająca w jego imieniu (niekoniecznie pracownik). Vide: E. Maniewska [w:] K. Jaśkowski, E. Maniewska, Kodeks pracy. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 281, art. 282, art. 283. W konsekwencji Sąd wymierzył obwinionemu karę 3000,00 złotych grzywny. Wymierzając taką karę Sąd miał na względzie znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych obwinionemu, a także miał na uwadze cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do samego obwinionego. Sąd w szczególności miał na uwadze rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej przypisanymi czynami, stopień winy, motywy, sposób działania, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczeń. Zdaniem Sądu szkoda wyrządzona zatrudnionym skazanym była znaczna, wykonywali oni pracę w warunkach niegodziwych, korzyść z tego odniosła tylko (...) Sp. z o.o., zaś obwiniony mając tego świadomość nie wstrzymał procesu produkcyjnego, a zatem stopień jego winy jest znaczny. Sąd miał także na uwadze, iż obwiniony nigdy wcześniej nie był karany, a do jego sposobu życia nie było żadnych krytycznych uwag. Sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., art. 616 § 2 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.s.w. i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U.2019.1513 j.t. z póź. zm.) w zw. § 17 ust. 2 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2019.18 j.t.) z uwzględnieniem wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r. (SK 66/19, Dz.U. z 2020 r., poz. 769) oraz z dnia 20 grudnia 2022 r. (SK 78/21, Dz.U. poz. 2790), a więc przy uwzględnieniu § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.) rozstrzygnął o wynagrodzeniu pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. W konsekwencji Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz na rzecz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego adw. R. A. kwotę 1008 złotych, powiększoną o podatek VAT w odpowiedniej wysokości, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 k.p.s.w. Sąd zwolnił obwinionego M. W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.