II W 992/22

(1), s. Z. i A. z domu S., ur. (...) w W., PESEL: (...) obwinionemu o to, że: W dniu 25 maja 2022 roku około godziny 10:45 w G. na ul. (...), kierując pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...), spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował szczególnej ostrożności podczas manewru cofania, w wyniku czego uderzył w lewy tylny bok pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...), powodując jej uszkodzenie, tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 kw orzeka: I. obwinionego K. J.

(1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem iż obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności podczas manewru cofania w ten sposób, że nie sprawdził dostatecznie, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu i nie upewnił się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 zł ( sto złotych); II. zwalnia obwinionego od kosztów sądowych, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II W 992/22 UZASADNIENIE W dniu 25 maja 2022 r. M. J. przyjechała pojazdem służbowym O. (...), nr rej. (...) do firmy (...) na ul. (...) w G. i zaparkowała pojazd na miejscu postojowym prostopadle do linii budynków, przodem do budynków. Po załatwieniu swoich spraw wróciła do pojazdu, by odjechać. /dowody: zeznania M. J. – 16 – 17, zeznania K. J.

(2)– k. 19 – 20/ W tym czasie na parking przyjechał K. J.

(1)kierujący pojazdem F. (...), nr rej. (...). Mężczyzna zamierzał wycofać w miejsce postojowe obok pojazdu M. J., by odjechać. K. J.

(1)przejechał za tyłem pojazdu M. J., a wówczas M. J. rozpoczęła manewr cofania po łuku w prawo, upewniając się uprzednio co do możliwości jego wykonania. Wówczas manewr cofania po łuku w prawo rozpoczął również kierujący F. K. J.

(1). /częściowo wyjaśnienia K. J.

(1)– k. 49v, zeznania M. J. – 16 – 17, 50, zeznania K. J.

(2)– k. 20 – 21, zapis monitoringu – k. 47/ W trakcie wykonywanego manewru M. J. zatrzymała pojazd – wówczas pojazd nie był jeszcze ustawiony równolegle, lecz skośnie względem budynków usytuowanych wzdłuż parkingu. Z kolei K. J.

(1)kontynuował manewr cofania, pomimo iż za jego pojazdem znalazła się przeszkoda w postaci samochodu O.. W konsekwencji K. J.

(1)doprowadził do uderzenia prawym narożnikiem skrzyni ładunkowej pojazdu F. w w lewy bok pojazdu O.. /dowody: częściowo wyjaśnienia K. J.

(1)– k. 49v, częściowo zeznania M. J. – k. 16 – 17, 50, zapis monitoringu – k. 47, protokoły oględzin pojazdów – k. 6 – 10/ Po uderzeniu w pojazd K. J.

(1)odjechał do przodu. M. J. również podjechała kilka metrów do przodu. /dowody: zeznania M. J. – 16 – 17, zapis monitoringu – k. 47/ K. J.

(1)nie figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. /dowód: informacja – k. 27/ W niniejszej sprawie sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego K. J.

(1)w zakresie, w jakim opisywał jaki manewr chciał wykonać, jak również co do tego, iż w lusterku wstecznym nie ma możliwości obserwacji, co dzieje się za pojazdem, bowiem „widać tylko pasażerów z tyłu”, gdyż nie miał powodów, by je zakwestionować w omawianym zakresie. Natomiast sąd nie podzielił wyjaśnień obwinionego w zakresie, w jakim wskazywał na to, iż miał możliwość wykonania manewru, gdyż prawidłowo się upewnił co do tej okoliczności, bowiem pozostawały w sprzeczności z nagraniem z monitoringu i wspierającymi je zeznaniami świadków. Zaznaczyć należało, iż zapis monitoringu stanowił kluczowy dowód w sprawie, zaś z nagrania o nazwie D03_ (...).(...) (a zatem zapisu monitoringu w pełnej wersji, a nie w wersji skróconej, która została pozbawiona tego ważkiego momentu) wynikało, iż to M. J. podjęła manewr cofania jako pierwsza, po tym jak K. J.

(1)minął już jej pojazd. Co więcej, to z owego nagrania wynikało, iż M. J. ów manewr rozpoczęła, zanim jeszcze K. J.

(1)zatrzymał swój pojazd, by cofnąć, a zatem gdy jego pojazd poruszał się jeszcze do przodu. Zaznaczyć przy tym należało, iż owo nagranie z monitoringu zostało dostarczone przez samego obwinionego i jego autentyczność nie była kwestionowana w toku postępowania. Jednocześnie wskazać należało, iż sąd opierał swe ustalenia głównie na przywołanym nagraniu o nazwie „. (...)_ (...).(...)” oraz nagraniu o nazwie „(...) (...).(...)”, bowiem nagranie o nazwie „(...).(...)” zostało zmodyfikowane przez osobę z firmy obwinionego, co skutkowało pozbawieniem nagrania istotnego fragmentu wskazującego, iż to M. J. jako pierwsza rozpoczęła manewr. Wyjaśnienia K. J.

(1)były sprzeczne również z zeznaniami świadka M. J. , które co do zasady były zbieżne z przywołanym nagraniem z monitoringu, poza fragmentem, w którym utrzymywała, iż w momencie uderzenia, jej pojazd był już skierowany równolegle do linii budynków. W konsekwencji sąd nadał walor wiarygodności zeznaniom świadka w takim zakresie, w jakim pozostawały zgodne w owym nagraniem. W sposób tożsamy sąd ocenił zeznania K. J.

(2). Funkcjonariusze Policji B. P. i M. K. nie byli bezpośrednimi świadkami zdarzenia, a wiedzę o nim czerpali z relacji uczestników. Sąd nie miał powodów, by odmówić im wiarygodności w zakresie w jakim relacjonowali, jakie podjęli czynności i jakie były ich ustalenia. Natomiast ich zeznania w zakresie, w jakim wskazywali na sprawcę zdarzenia poprzez pryzmat zgromadzonego materiału dowodowego, sąd potraktował w kategoriach ich oceny, niewiążącej sądu. Podobnie sąd potraktował sporządzony przez B. P. szkic miejsc zdarzenia (k. 5). Sąd nie miał powodu, by kwestionować wiarygodność dowodów w postaci protokołów badania stanu trzeźwości uczestników zdarzenia, protokołów oględzin wraz z dokumentacją zdjęciową, informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. K. J.

(1)w niniejszej sprawie zarzucono, iż w dniu 25 maja 2022 roku około godziny 10:45 w G. na ul. (...), kierując pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...), spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował szczególnej ostrożności podczas manewru cofania, w wyniku czego uderzył w lewy tylny bok pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...), powodując jego uszkodzenie, tj. wykroczenie z art. 86 § 1 kw. K. J.

(1)w niniejszej sprawie swoją linię obrony oparł na twierdzeniu, iż M. J. włączała się do ruchu i winna zgodnie z treścią art. 17 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2023.1047.t.j.) ustąpić mu pierwszeństwa. Niemniej jednak podkreślenia wymagało, iż na nagraniu z monitoringu o naziwe „D03_ (...).(...)” wyraźnie widać, iż w momencie podjęcia manewru cofania M. J. miała możliwość jego bezpiecznego wykonania. Zauważyć należało, iż M. J. rozpoczęła manewr dopiero wówczas, gdy K. J.

(1)minął jej pojazd, a zatem ustąpiła mu pierwszeństwa przejazdu. Co więcej, to na wskazanym nagraniu widać również wyraźnie, iż M. J. podjęła manewr cofania jako pierwsza, a zatem K. J.

(1)przystąpił do jego wykonania w chwili, gdy M. J. była już w trakcie cofania. Zaznaczyć należało, iż zarówno K. J.

(1), jak i M. J. zgodnie z treści art. 23. Ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy zobowiązani byli przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować szczególną ostrożność, a w szczególności:

1. a)sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia,
2. b)upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda; w razie trudności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby. W ocenie sądu (...) J. sprostała temu obowiązkowi, zważywszy iż w trakcie wykonywania manewru zatrzymała swój pojazd. Gdyby K. J.

(1)prawidłowo obserwował, co dzieje się za jego pojazdem w trakcie jego wykonania (bądź zapewnił sobie pomoc innej osoby), to również winien dostrzec cofający z miejsca postojowego pojazd O. i zaniechać dalszego wykonania manewru bądź zatrzymać się w trakcie jego wykonania, a wówczas nie doszłoby do uderzenia w niego. Zaznaczyć należało, iż skutkiem zachowania obwinionego było spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym – wszak doszło do kolizji pojazdu prowadzonego przez obwinionego z pojazdem, w którym znajdowała się kierująca pojazdem O.. W konsekwencji sąd uznał obwinionego winnym zarzuconego mu czynu, z tym ustaleniem iż obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności podczas manewru cofania w ten sposób, że nie sprawdził dostatecznie, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu i nie upewnił się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda, co skutkowało przypisaniem mu odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw. Wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest zagrożone karą grzywny do 30.000 zł. Sąd w niniejszej sprawie jako okoliczność łagodzącą uwzględnił postawę obwinionego w toku postępowania, który swoim działaniem polegającym na pozyskaniu monitoringu przyczynił się do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Nadto jako okoliczność łagodzącą sąd uwzględnił dotychczasowy ustabilizowany tryb życia obwinionego – sąd nie miał żadnych informacji o negatywnym funkcjonowaniu obwinionego w społeczeństwie, a nadto K. J.

(1)nie figurował w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Sąd miał na uwadze również miejsce, w którym doszło do zdarzeniu, tj. miejsce, w którym ruch jest niewielki, a pojazdy z uwagi na zlokalizowane punkty handlowo – usługowe i miejsca parkingowe poruszają się z niedużą prędkością. Uszkodzenia pojazdów również były nieznaczne. Wreszcie oceniając wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia, sąd wziął pod uwagę, iż M. J. wprawdzie rozpoczęła manewr jako pierwsza, ale odległość czasowa pomiędzy momentem rozpoczęcia manewru przez nią a momentem podjęcia manewru cofania przez obwinionego była minimalna. Wszystko to powodowało, iż stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego sąd ocenił jako umiarkowany. W konsekwencji sąd doszedł do wniosku, iż kara 100 zł uwzględnia stopień winy obwinionego, stopień społecznej szkodliwości wykroczenia mu przypisanego, a także uczyni zadość funkcji prewencyjnej (zarówno w wymiarze indywidualnym jak i ogólnym), wychowawczej i represyjnej. Wreszcie kara w takim wymiarze uwzględnia również wskazania z art. 24 § 3 kw. W ocenie sądu samo postępowanie przed sądem, którego obwiniony był uczestnikiem wpłynie na jego postawę, prowadząc do zwiększenia ostrożności jako kierującego pojazdem. O kosztach orzeczono na podstawie art. 121 kpw w zw. z art. 624§1 kpk, uznając iż sytuacja materialna obwinionego nie pozwala mu na pokrycie kosztów postępowania.