Sygn. akt III APa 50/20 UZASADNIENIE Powód T. P. (1) w pozwie z dnia 17 kwietnia 2014r., skierowanym przeciwko Centrum (...) sp. z o.o. w M. domagał się zasądzenia kwoty: 50.000zł tytułem zadośćuczyni

§ 1k.p.

pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także bez względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy. Równe traktowanie w zatrudnieniu oznacza niedyskryminowanie w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, z przyczyn określonych w § 1 (§ 2). Za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, z zastrzeżeniem § 2-4, uważa się różnicowanie przez pracodawcę sytuacji pracownika z jednej lub kilku przyczyn określonych w art.

§ 1, którego skutkiem jest w szczególności: 1.

odmowa nawiązania lub rozwiązanie stosunku pracy,

1. niekorzystne ukształtowanie wynagrodzenia za pracę lub innych warunków zatrudnienia albo pominięcie przy awansowaniu lub przyznawaniu innych świadczeń związanych z pracą,
2. pominięcie przy typowaniu do udziału w szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe - chyba że pracodawca udowodni, że kierował się obiektywnymi powodami (art. 18 3b § 1 k.p.). Po myśli art. 18 3c § 1 k.p. pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości. Wynagrodzenie, o którym mowa w § 1, obejmuje wszystkie składniki wynagrodzenia, bez względu na ich nazwę i charakter, a także inne świadczenia związane z pracą, przyznawane pracownikom w formie pieniężnej lub w innej formie niż pieniężna (§ 2). Pracami o jednakowej wartości są prace, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub praktyką i doświadczeniem zawodowym, a także porównywalnej odpowiedzialności i wysiłku (§ 3). Osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów (art. 18 3d k.p.). Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego, wyrażonym w wyroku z dnia 3 czerwca 2014r. (sygn. III PK 126/13), podnosząc zarzut dyskryminacji w zakresie wynagradzania i domagając się z tego tytułu odszkodowania, pracownik ma obowiązek wykazania nie tylko, że był wynagradzany w sposób mniej korzystny od innych pracowników wykonujących pracę jednakową lub jednakowej wartości, ale również, że takie zróżnicowanie było spowodowane niedozwoloną przyczyną. Wykazanie przez pracownika istnienia określonej przyczyny dyskryminacji jest warunkiem sine qua non dalszego procedowania w sprawie o odszkodowanie z tytułu dyskryminacji w zatrudnieniu. W ocenie Sądu Najwyższego równość nie jest tożsama z równym traktowaniem, może bowiem wymagać odmiennego potraktowania w celu wyrównania szans lub zapewnienia równych rezultatów, albo finansowego nagrodzenia i motywowania najlepszych pracowników. Na pracowniku wywodzącym swe roszczenia z przepisów zakazujących dyskryminacji w zatrudnieniu ciąży obowiązek przytoczenia w pozwie (art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c.) okoliczności faktycznych, które uprawdopodobnią nie tylko to, że jest wynagradzany mniej korzystnie od innych pracowników wykonujących prace jednakową lub jednakowej wartości (art. 18 3b § 1 pkt 2 k.p. w zw. z art. 18 3c § 1 k.p.), ale i to, że zróżnicowanie spowodowane jest niedozwolona przyczyną (art. 18 3b § 1 pkt 2 k.p. w zw. z art.

§ 1k.p.).

Ścisły związek pomiędzy zasadami wyrażonymi w art. 11 2 i art. 11 3 k.p. polega na tym, że jeśli pracownicy, mimo że wypełniają tak samo jednakowe obowiązki, traktowani są nierówno ze względu na przyczyny określone w art. 11 3 (art.

§ 1) k.p., wówczas mamy do czynienia z dyskryminacją.

Jeżeli jednak nierówność nie jest podyktowana zakazanymi przez ten przepis kryteriami, wówczas można mówić tylko o naruszeniu zasady równych praw (równego traktowania) pracowników, o której stanowi art. 11 2 k.p., a nie o naruszeniu zakazu dyskryminacji wyrażonym w art. 11 3 k.p. Rodzi to istotne konsekwencje, gdyż przepisy Kodeksu pracy odnoszące się do dyskryminacji nie mają zastosowania w przypadkach nierównego traktowania niespowodowanego przyczyną uznaną za podstawę dyskryminacji. W wyroku z dnia 9 stycznia 2007r. (sygn. II PK 180/06) Sąd Najwyższy wskazał, iż dyskryminacja (art. 11 2 k.p.), oznacza gorsze traktowanie pracownika ze względu na jego cechę lub właściwość, określaną w Kodeksie pracy jako przyczyna (podstawa lub kryterium) dyskryminacji, w szczególności ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, narodowość, przekonania, zwłaszcza polityczne lub religijne, oraz przynależność związkową. Normatywne wyróżnienie dyskryminacji, jako kwalifikowanej postaci nierównego traktowania, służy przeciwdziałaniu najbardziej nagannym i szkodliwym społecznie przejawom nierównego traktowania. Przepisy Kodeksu pracy odnoszące się do dyskryminacji nie mają zastosowania w przypadkach nierównego traktowania niespowodowanego przyczyną uznaną za podstawę dyskryminacji. Powód zarzucając naruszenie przepisów odnoszących się do dyskryminacji powinien wskazać przyczynę, ze względu na którą był dyskryminowany. Sąd wywodził, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego katalog niedozwolonych kryteriów różnicowania zawarty w art.

§ 1k.p.

był uzupełniany o inne, np. te formułowane w odniesieniu do wyglądu pracownika. Jak wskazał Sąd Najwyższy, w sprawie o odszkodowanie z tytułu naruszenia zasady nierównego traktowania (wyrok z dnia 4 października 2007r. I PK 24/07) wyznaczenie pracownikowi przez pracodawcę (osobę, za którą pracodawca odpowiada) szczególnie uciążliwych obowiązków ze względu na przymioty osobiste, niezwiązane z wykonywaną pracą, jest naruszeniem zasady niedyskryminacji określonej w art.

§ 2k.p.

W rozpatrywanej sprawie powód wskazywał, że zasadniczą przyczyną negatywnego nastawienia pracodawcy do jego osoby i podejmowanych wobec niego działań było to, że zwracał on uwagę na zagrożenia wynikające z zachowania J. J.

§ 1k.p.

poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie i nieuprawnione przyjęcie, że przyczyny dyskryminacyjne (niedozwolone) mogą stanowić zachowania podejmowane przez powoda w związku z wykonywaną pracą - wobec pracodawcy i swoich przełożonych, a to w szczególności - jak wskazał powód - dążenie powoda do ujawniania rzekomych nieprawidłowości w interesie pacjentów i publicznym, które zmierzały do dyskredytowania jego przełożonych (a więc przyczyny, które powód łączył bezpośrednio z realizacją obowiązków pracowniczych powoda), podczas gdy otwarty katalog przyczyn dyskryminacji pozwala na jego uzupełnienie, lecz wyłącznie o przyczyny, które nie mają oparcia w odrębnościach związanych z obowiązkami pracownika, sposobem ich wykonania czy też kwalifikacjami (wyrok z dnia 5 października 2007r., sygn. akt II PK 14/07, OSNP 2008/21-22, poz. 311), oraz które polegają przymioty osobiste pracownika, niezwiązane z wykonywaną pracą (wyrok z dnia 4 października 2007r., sygn. akt I PK 24/07, OSNP 2008/23-24, poz. 347), a ponadto, gdy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego: wyrażanie dezaprobaty i podważanie kwalifikacji przełożonego - niezależnie od pobudek działalności pracownika - stanowić może uzasadnioną przyczynę utraty zaufania i wypowiedzenia umowy o pracę;

1. naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 18 3b § 1 k.p. poprzez jego błędną wykładnię i całkowite pominięcie przy wnioskowaniu o dyskryminacji powoda ustalonych przez Sąd I instancji istniejących obiektywnych przyczyn różnicowania sytuacji powoda, w tym również w zakresie odsunięcia powoda od dyżurów medycznych (co w tym zakresie stanowi nierozpoznanie istoty sprawy - w zakresie zarzutów formułowanych przez pozwaną), a to znajdujących się w ustaleniach faktycznych Sądu I instancji, a to: - ustalonych przez Sąd I instancji naruszeń powoda stwierdzonych podczas kontroli konsultanta wojewódzkiego prof. S. z dnia 19 lutego 2002r. (działającego w imieniu Wojewody (...)) i ujętych w protokole kontroli z dnia 20 lutego 2002r. i wystąpieniu Wojewody (...) (np. podejrzenie działań nieusprawiedliwionych w przypadku poronień, doprowadzenie do obumarcia donoszonego płodu, wykonywanie znieczuleń bez specjalizacji, nieuzasadnione opuszczanie stacjonarnego dyżuru, co w ocenie konsultanta wojewódzkiego stanowiło o zagrożeniu życia kobiet), co następnie potwierdzone zostało skazaniem powoda przez Okręgowy Sąd Lekarski w K. i Naczelny Sąd Lekarski za stwierdzone we wskazanym wyżej protokole doprowadzenie do wewnątrzmacicznego obumarcia płodu, co miało bezpośredni związek z pracą powoda i stanowiło wyrażone wprost przez konsultanta wojewódzkiego - polecenie odsunięcia powoda od dyżurów, ponieważ postępowanie powoda powodowało zagrożenie dla życia pacjentek; - ustalonego przez Sąd I instancji prawomocnego oddalenia powództwa powoda przeciwko pracodawcy o ustalenie prawa do dyżurów lekarskich - wyrok Sądu Rejonowego w Mikołowie z dnia 23 kwietnia 2002r. (sygn. akt IV P 101/02); - ustalonych przez Sąd I instancji okoliczności dotyczących tego, że powód był delegowany do Poradni w B., a następnie otrzymał wypowiedzenie zmieniające - w zakresie miejsca zatrudnienia wskazując Poradnię dla (...) w B., co - zgodnie z przepisem art. 32j ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, który stanowi, że „lekarze oraz inni posiadający wyższe wykształcenie pracownicy wykonujący zawód medyczny, zatrudnieni w zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym dla osób, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych świadczeń zdrowotnych, mogą być zobowiązani do pełnienia w tym zakładzie dyżuru medycznego", stanowi obiektywną przyczynę dotyczącą miejsca zatrudnienia powoda, ponieważ powód od 2003r., udzielając świadczeń w poradni, nie był zatrudniony w zakładzie udzielającym świadczeń w warunkach całodobowych (tj. na oddziale szpitalnym), a tym samym nie mógł być zobowiązywany do pełnienia dyżurów;
2. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 321 § l k.p.c. poprzez orzeczenie ponad żądanie powoda, poprzez uwzględnienie roszczenia powoda z tytułu odszkodowania za dyskryminację w zatrudnieniu, w oparciu o przyjęte przez Sąd I instancji - wbrew stanowisku procesowemu powoda - o kryterium „przekonań" powoda na temat swego przełożonego - ordynatora, podczas gdy pełnomocnik powoda w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2016r., kwestionując co do zasady obowiązek wskazania kryterium przy uwzględnieniu którego miałby być dyskryminowany (procesowy obowiązek składania twierdzeń w zakresie istotnych okoliczności sprawy), wskazał, że kryterium tym były: „Działania powoda mające na celu troskę o dobrą sytuację Oddziału (...) Szpitala ZOZ w M.”, podczas gdy istnieje zasadnicza różnica między powyższymi kategoriami, a więc przekonaniami powoda (w tym zakresie zgodnie z kryterium przyjętym przez Sąd I instancji - związanymi z pracą i jego przełożonymi), a podejmowaniem działań zgodnych z tymi przekonaniami (wskazywanymi wyłącznie przez powoda w swoim stanowisku procesowym);
3. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 365 § 1 k.p.c. (zasada prawomocności materialnego wyroku Sądu), poprzez pominięcie w zakresie oceny skutków prawnych decyzji pracodawcy o odsunięciu powoda od dyżurów medycznych, skutków prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Mikołowie (sygn. akt IV P 101/02), którym Sąd oddalił roszczenie powoda wobec pracodawcy o ustalenie prawa do dyżurów medycznych, a tym samym pominięcie ustalenia prawnego, zawartego w tymże wyroku, że powód nie ma prawa do pełnienia dyżurów medycznych, z których braku wywodzi roszczenie odszkodowawcze w niniejszej sprawie;
4. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to przepisu art. 227 k.p.c., art. art. 235 2 § 1 i § 2 k.p.c., art. 322 k.p.c. oraz art. 245 k.p.c w związku z art. 248 k.p.c. - wobec nierozpoznania wniosków zawartych w pkt 2 i 3 pisma pozwanej z dnia 27 stycznia 2016r., a to wniosków: - o zobowiązanie powoda, względnie zwrócenie się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. o przedłożenie deklaracji podatkowych powoda za okres od 1998 do 2010r., względnie wystąpienie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. o informację z baz danych Urzędu Skarbowego w zakresie zdeklarowanego przychodu i dochodu, celem przeprowadzenia dowodu - na okoliczność dochodów faktycznie osiąganych przez powoda w związku z wykonywaniem przez niego zawodu, nie tylko w zakresie zatrudnienia w Zespole (...) w M. i prywatnym gabinecie (do czego stara się powód ograniczać swoje twierdzenia w piśmie z dnia 8 stycznia 2016r.), lecz również w innych miejscach, w których powód był zatrudniony, bez względu na podstawę tego zatrudnienia i w których wykonywał zawód lekarza; - o zobowiązanie powoda do przedłożenia pełnej dokumentacji księgowej, na podstawie której sporządzony został dokument prywatny - zaświadczenie z dnia 27 sierpnia 2013r., załączony do pozwu, jak również za lata, które nie zostały objęte tym dokumentem, a to: od 1998r. do 2000r., oraz 2002r., celem przeprowadzenia dowodu - na okoliczność dochodów faktycznie osiąganych przez powoda w związku z wykonywaniem przez niego zawodu, nie tylko w zakresie zatrudnienia w Zespole (...) w M. i prywatnym gabinecie (do czego stara się powód ograniczać swoje twierdzenia w piśmie z dnia 8 stycznia 2016r.), lecz również w innych miejscach, w których powód był zatrudniony, bez względu na podstawę tego zatrudnienia i w których wykonywał zawód lekarza; - przy jednoczesnym błędnym zastosowaniu przepisu art. 322 k.p.c., który jako przepis wyjątkowy znajduje zastosowanie wyłącznie, gdy ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, a nie gdy - z uwagi na arbitralne stanowisko Sądu I instancji - nie przeprowadzono wszystkich zawnioskowanych dowodów. Konsekwencją wskazanego wyżej naruszenia są błędne ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku w zakresie ustalonej wysokości szkody i jej rzekomego związku z dyskryminacją w zatrudnieniu (w zakresie utraconych dochodów z gabinetu prywatnego i wynagrodzenia za dyżury), a w konsekwencji zasądzenie na rzecz powoda kwoty odszkodowania wyłącznie, w oparciu o twierdzenia powoda i przedłożone przez niego dokumenty prywatne (zakwestionowane przez pozwaną). Wskazując na powyższe zarzuty, apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu za postępowanie przed Sądem pierwszej i drugiej instancji - według norm przepisanych. Ewentualnie domagał się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy w całości Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania - z uwagi na nierozpoznanie istoty sprawy - z uwagi na całkowite pominięcie przez ten Sąd istotnych merytorycznych zarzutów pozwanej, co pozbawia stronę pozwaną możliwości dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy. Ponadto wnosił o orzeczenie zwrotu przez powoda na rzecz pozwanej kwoty 3.000zł. objętej rygorem natychmiastowej wykonalności w zaskarżonym wyroku, która została uiszczona przelewem w dniu 24 lipca 2020r., na podstawie art. 338 § 1 k.p.c. Wnosił również - na zasadzie art. 374 k.p.c. o przeprowadzenie rozprawy, albowiem jest ona konieczna, z uwagi na występujące w niniejszej sprawie zagadnienie prawne, jak również z uwagi na skomplikowany charakter niniejszej sprawy, liczbę i wagę postawionych zarzutów, w szczególności w zakresie naruszenia prawa materialnego oraz nierozpoznania istoty sprawy przez Sąd I instancji. Jednocześnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej - na wypadek przyjęcia przez Sąd odwoławczy, że kwestia legitymacji procesowej biernej i następstwa prawnego po zlikwidowanym Zespole (...) w M. stanowi zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości powstałe przy rozpoznawaniu apelacji - w kontekście jednego orzeczenia powołanego przez Sąd I instancji i całości przeciwnego orzecznictwa Sądu Najwyższego (również w zakresie odmienności pojęć „obowiązków" i „zobowiązań" na gruncie przepisów ustawy o zakładach opieki zdrowotnej) i sądów powszechnych - przytoczonego w niniejszej apelacji, wnosił o rozważenie przedstawienia do Sądu Najwyższego zagadnienia prawnego na zasadzie art. 390 § 1 k.p.c. - które - w ocenie pełnomocnika skarżącej - powinno odnosić się do ustalenia: czy przepis art. 60 ust. 6 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (w stanie prawnym obowiązującym w dniu podejmowania uchwały o likwidacji samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej) wskazujący na następstwo prawne organu założycielskiego likwidowanego zakładu opieki zdrowotnej w zakresie zobowiązań i należności tego zakładu, znajduje zastosowanie do części zobowiązań, która została pominięta w uchwale o likwidacji zakładu opieki zdrowotnej - w przypadku gdy w uchwale o likwidacji samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie uregulowano przejścia tejże części zobowiązań i należności likwidowanego zakładu. Nadto domagał się rozpoznania - na podstawie art. 380 k.p.c. - postanowienia Sądu I instancji z dnia 28 maja 2020r., które wydane zostało na posiedzeniu niejawnym - w przedmiocie oddalenia wniosku dowodowego pozwanej o uzupełnienie dowodu z opinii biegłych (pkt 2 tego postanowienia), albowiem nie podlegało ono zaskarżeniu w drodze zażalenia, a jego wydanie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w konsekwencji uwzględnienie wniosku pełnomocnika pozwanej o przeprowadzenie uzupełniającej ustnej opinii biegłych, względnie o dopuszczenie dowodu z opinii innych biegłych - na okoliczności wskazane w zastrzeżeniach pełnomocnika pozwanej do ostatniej opinii uzupełniającej. W uzasadnieniu apelacji pozwana szeroko uzasadniła wyżej wymienione zarzuty. Powód w odpowiedzi na apelację wnosił o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanej na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, według norm przepisanych. Powód nie zgodził się ze stroną pozwaną, jakoby Centrum (...) w M. sp. z o.o. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital (...) w M. nie był podmiotem legitymowanym biernie do występowania w niniejszym postępowaniu, a przez to Sąd Okręgowy błędnie rozpoznał zasady następstwa prawnego pozwanej spółki oraz skutki podjętej w dniu 24 września 2009r. przez Radę Powiatu (...) uchwały dotyczącej przejęcia przez pozwaną spółkę praw i obowiązków Zespołu (...) w M.. Powód nie zgodził się też ze stroną pozwaną co do rzekomego przedawnienia roszczeń powoda dochodzonych pozwem. Zwrócił uwagę, że roszczenie powoda względem pozwanego nie podlega jedynie 3-letnieniu terminowi przedawnienia, co związane jest przede wszystkim z szerokim zakresem (długotrwałością) krzywdy, jaka została powodowi wyrządzona w związku z zachowaniami personelu ZOZ w M., jak również bezpośrednio personelu pozwanej spółki. Kwestię przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody z czynu niedozwolonego reguluje przepis art. 442 1 k.c., jednakże - stosownie do regulacji art. 442 1 § 2 k.c., jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa, bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. W ocenie strony powodowej, prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania powinna prowadzić do przyjęcia 20-letniego terminu przedawnienia roszczeń powoda - wynikającego z regulacji art. 442 1 § 2 k.c., a punktem wyjścia do rozważań w tym przedmiocie powinna być norma z art. 157 k.k. W doktrynie wskazuje się natomiast, że norma z art. 157 k.k., odwołując się do pojęcia rozstroju zdrowia, obejmuje nim tak zaburzenia o charakterze fizycznym, jak również zaburzenia o charakterze psychicznym (te zaś w sposób niewątpliwy wywiedli biegli z zakresu psychologii i psychiatrii wskazując na wywołanie u powoda długotrwałego uszczerbku na zdrowiu psychicznym). Także według powoda naruszenia w zakresie praw pracowniczych, jak również dóbr osobistych powoda stanowiły zwarty ciąg zdarzeń, który trwał od 2001 roku, a zakończył się z momentem wyprowadzenia się powoda oraz jego bliskich z lokalu należącego do pozwanej spółki (tj. w 2013 roku). Ten ciąg zdarzeń opisywany był przez powoda zarówno w toku postępowania przed Sądem Okręgowym, jak również w postępowaniu o zawezwanie do próby ugodowej, które pomiędzy stronami miało miejsce w 2011 roku. Opis ten w każdym przypadku dotyczył odpowiedzialności pozwanego za zachowania własne, jak również zachowania poprzednika prawnego. Z najdalej posuniętej ostrożności, strona powodowa wskazała, że w świetle opisywanego w toku postępowania ciągu zdarzeń, które doprowadziły do powstania po stronie powoda zarówno szeregu uszczerbków na zdrowiu, jak również szkody majątkowej, podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia stanowi nadużycie przysługującego stronie pozwanej prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz 8 k.p. Powód argumentował, że w toku postępowania przed Sądem Okręgowym, wykazał, że podejmowane wobec niego zachowania bezpośredniego przełożonego, jak również kierownictwa poprzednika prawnego pozwanego (oraz pozwanej spółki) stanowią o naruszaniu przez pracodawcę (odpowiadającego za działania zwierzchnika powoda) godności powoda jako pracownika, jak również potwierdzają dopuszczanie się względem powoda szeregu czynów niedozwolonych stanowiących przejawy zachowania charakterystycznego dla instytucji mobbingu, dyskryminacji powoda oraz naruszenia względem niego zasady równego traktowania w zatrudnieniu. W toku postępowania wykazano również, że postępowanie dyrekcji szpitala prowadzonego przez poprzednika prawnego pozwanego (jak również pozwanego bezpośrednio) miały negatywny wpływ na stan zdrowia psychicznego oraz fizycznego powoda i jego małżonki. Powód argumentował, że nie można pominąć działań podejmowanych względem powoda oraz jego rodziny przez kierownictwo pozwanej spółki w aspekcie zajmowanego przez powoda wraz z jego rodziną lokalu. Nadto, wbrew twierdzeniom strony pozwanej, materiał dowodowy zgromadzony w aktach postępowania potwierdza wystąpienie w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanek rodzących odpowiedzialność odszkodowawczą pozwanej spółki względem powoda. Zdaniem powoda, za zasadnością stanowiska przyjętego przez Sąd Okręgowy przemawiają (w zakresie konsekwencji jakie u powoda wywołały zachowania personelu poprzednika prawnego pozwanej spółki, w tym również w odniesieniu do zajmowanego przez powoda lokalu - personelu pozwanej spółki), wydane w toku postępowania opinie biegłych. Strona powodowa w pełni podzieliła stanowisko Sądu Okręgowego w zakresie prawnej oceny zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, tak z punktu widzenia przesłanek uprawniających powoda do żądania od pozwanego zarówno zadośćuczynienia, jak również odszkodowania za szkodę majątkową. Jak wynika z akt sprawy, powód - jedynie z tytułu bezzasadnego odsunięcia od dyżurów - w 2001 roku poniósł szkodę w kwocie 21.504,66zł, a za lata 2002-2009 szkoda ta wyniosła co najmniej 154.117,16zł i to jedynie przy założeniu, że w tych latach wynagrodzenie za dyżury nie podlegałoby powiększeniu. W okresie pozostawania bez pracy (od lutego 2004r. do września 2006r.), powód poniósł stratę w wysokości co najmniej 39.401zł (31 x 1.271zł, przy czym 31 to liczba miesięcy w których pozostawał bez pracy, a 1.217zł to kwota wynagrodzenia za pracę, którą powód otrzymywał przed złożeniem mu oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy z pozwanym za wypowiedzeniem). Wreszcie, w związku z odsunięciem powoda od wykonywania pracy w szpitalu oraz utratą zaufania do powoda jako lekarza przez jego pacjentów, niemalże upadła prywatna praktyka lekarska powoda, a straty powoda w tym zakresie (opisane szczegółowo w pozwie) wynosiły co najmniej 117.610zł. W rezultacie, szkoda powstała po stronie powoda za okres wskazany w treści pozwu wyniosła co najmniej 332.632,82zł, z czego powód dochodził zapłaty kwoty 50.000zł. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje: Ponowna analiza zgromadzonego przez Sąd Okręgowy materiału dowodowego, przy uwzględnieniu uzupełniającego postępowania dowodowego na etapie postępowania apelacyjnego, musiała spowodować wydanie orzeczenia reformatoryjnego, bowiem apelacja pozwanej okazała się uzasadniona, jakkolwiek nie sposób zgodzić się ze wszystkimi jej zarzutami. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 378 § 1 k.p.c., Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w graniach apelacji, co oznacza, że jest wprawdzie związany apelacją w aspekcie przedmiotowym (niedopuszczalnym jest rozpoznanie przez ten sąd niezaskarżonej części orzeczenia), jednakże równocześnie nie wiążą go zarzuty apelacyjne, bowiem nie wyznaczają one granic apelacji. Powyższe wynika z istoty rozwiązań dotyczących apelacji. W przyjętym systemie apelacji zatem celem postępowania apelacyjnego jest ponowne wszechstronne zbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Sąd odwoławczy, będąc bowiem przede wszystkim instancją merytoryczną, orzeka na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym. Może więc rozpoznać sprawę od początku, uzupełnić materiał dowodowy oraz poczynić samodzielne ustalenia na podstawie materiału zebranego w postępowaniu przed Sądem I instancji. Może też brać pod uwagę z urzędu naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2002r., sygn. IV CKN 1574/00, LEX nr 78327). W kontrolowanej sprawie powód dochodził zasądzenia od pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę – rozstrój zdrowia spowodowany mobbingiem oraz naruszeniem jego dóbr osobistych, a także odszkodowania w związku z dyskryminacją w zatrudnieniu i nieuzasadnionym wypowiedzeniem umowy o pracę. Mając na uwadze przebieg postępowania przed Sądem I instancji, Sąd Apelacyjny, w trybie art. 382 k.p.c. poszerzył materiał dowodowy o uzupełniające przesłuchanie powoda, informacje odnośnie miejsc pracy powoda od 2001r. oraz wysokości jego przychodów w latach 2001-2009r. W świetle tych dowodów konieczne stało się ponowne ustalenie przez Sąd odwoławczy stanu faktycznego, który dopiero pozwolił na prawidłową jego subsumpcję w odniesieniu do zastosowanych przepisów prawa materialnego, a który to przedstawia się następująco: Powód 17 listopada 1969r. został zatrudniony w ZOZ w M. i pracował na stanowiskach lekarza stażysty, młodszego asystenta, asystenta, zastępcy ordynatora, a ostatnio starszego asystenta. Pracę wykonywał w Oddziale (...) Szpitala. Podlegał bezpośrednio ordynatorowi oddziału. Do jego obowiązków należało pomaganie ordynatorowi w jego pracy na oddziale, a w szczególności: przeprowadzanie wstępnego obchodu w obecności ordynatora, referowanie stanu zdrowia chorych powierzonych jego opiece oraz notowanie podczas obchodu zleceń ordynatora; przeprowadzanie na polecenie ordynatora popołudniowych lub wieczornych obchodów chorych; staranne prowadzenie historii chorych powierzonych jego opiece; obecność przy badaniach radiologicznych powierzonych jego opiece, branie udziału w naradach lekarskich, pełnienie dyżurów lekarskich, wykonywanie zabiegów zleconych przez ordynatora, wypisywanie leków w receptariuszach według wskazówek ordynatora, wpisywanie do księgi zleceń dla lekarza dyżurnego zleceń ordynatora, przeznaczonych dla lekarza dyżurnego. Jako starszy asystent miał prawo zmienić sposób leczenia zalecany przez ordynatora, gdy w przebiegu choroby wystąpiły zmiany wymagające natychmiastowej zmiany ordynacji. O takiej zmianie, jak również o nagłej śmierci chorego obowiązany był zawiadomić ordynatora. Zobowiązany był także: przestrzegać godzin pracy ustalonych w regulaminie szpitala, uczestniczyć w posiedzeniach naukowych odbywanych w szpitalu, wykonywać czynności bezpośrednio wiążące się z zakresem jego pracy, a nie objęte zakresem czynności, jeśli zostały mu zlecone przez zwierzchnika. Powód w Oddziale Szpitala wykonywał badania, zabiegi, czynności lekarskie przy porodach. Powód prowadził też prywatną praktykę. Powód podnosił swoje kwalifikacje, uzyskując liczne certyfikaty oraz w 1993r. stopień naukowy doktora nauk medycznych. Uczestniczył w pracach Polskiego Towarzystwa (...). Powód pełnił również funkcję radnego Rady Powiatu (...). Działał w samorządzie lekarskim, w tym do 2002r. jako członek komisji egzaminacyjnych na II stopień specjalizacji. (umowa o pracę, angaże i zakres obowiązków w aktach osobowych powoda, zaświadczenia i certyfikaty załączone do akt). Zarządzeniem nr (...) dyrektor ZOZ w M. w dniu 12 marca 2001r. powołał Komisję Konkursową na stanowisko ordynatora Oddziału (...) w Szpitalu (...) w M.. Komisja Konkursowa składała się z 8 osób, w tym dyrektora ZOZ dr. J. A. i konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie ginekologii i położnictwa prof. P. S.. Kandydatów na stanowisko ordynatora było
5. Konkurs odbył się 12 kwietnia 2001r. Zwycięzcą konkursu został J. J.