przez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia jaki stan faktyczny stanowił podstawę rozstrzygnięcia, w szczególności nie wskazanie na jakich dokumentach Sąd ustalił wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w C.. W związku z powyższym wniósł o uchylenie wyroku jako wadliwego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji ewentualnie oddalenie odwołania. W odpowiedzi na apelację organu rentowego odwołujący wniósł o oddalenie apelacji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji rozpoznał sprawę prawidłowo i starannie, przeprowadzając właściwie postępowanie dowodowe, a ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego zasługuje na aprobatę i nie pozwala uznać, że doszło do przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd I instancji powołał trafnie obowiązujące w tej mierze przepisy, które prawidłowo zastosował i zinterpretował, nie naruszając zaskarżonym rozstrzygnięciem przepisów procesowych ani przepisów prawa materialnego, dlatego Sąd Apelacyjny ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy akceptuje i przyjmuje za własne, jako że znajdują one odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Argumenty przedstawione w treści apelacji, nie podważyły zasadności stanowiska Sądu I instancji. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że spór w niniejszej sprawie sprowadzał się ustalenia, czy pozwany organ rentowy prawidłowo wyliczył kapitał początkowy odwołującego w szczególności czy słusznie nie uwzględnił jego wynagrodzeń w wysokości określonej w odwołaniu (nie uwzględnił okresu od 16 września 1982 r. do 31 grudnia 1991r.). Zgodnie z treścią art. 173 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne albo za których składki opłacali płatnicy składek, ustala się kapitał początkowy. Wartość kapitału początkowego ustala się na dzień wejścia w życie ustawy. Z kolei art. 174 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, iż kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12, natomiast ust. 2 powołanego przepisu podaje, iż przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy: okresy składkowe, o których mowa w art. 6, okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5 oraz okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-4 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust.
k.p.c. Sąd Apelacyjny podkreśla, że konstruowanie zarzutów związanych z wadliwością uzasadnienia nie jest właściwą płaszczyzną do podważania ustaleń faktycznych i ocen prawnych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, zaś sam zarzut naruszenia art.
może być uzasadniony tylko wówczas, gdy kwestionowane uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów określonych w tym przepisie, a braki w tym zakresie są tak istotne, że zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli apelacyjnej co do przyczyn faktycznych i prawnych, które legły u jego podstaw. W przedmiotowej sprawie w żadnym przypadku nie jest możliwe uznanie, że Sąd Okręgowy sporządził uzasadnienie wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom omawianej regulacji. Sąd ten, wbrew twierdzeniom apelującego organu rentowego, dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób szczegółowy wskazując, z jakich przyczyn określonym dowodom dał wiarę, a z jakich wiary tej domówił oraz wskazał przepisy na których się oparł przy wydaniu orzeczenia. W dalszej kolejności w uzasadnieniu wyroku zaprezentowane zostały ustalenia faktyczne z odwołaniem się do treści dowodów stanowiących ich podstawę. Wreszcie Sąd Okręgowy w sposób precyzyjny wskazał na normy prawa materialnego znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, przedstawił wypracowaną w orzecznictwie ich interpretację i w końcu przeprowadził proces subsumcji, dając mu wyraz w pisemnych motywach. Uzasadnienie zawiera więc wszystkie elementy konstrukcyjne wskazane w art.
Pozwala ono w pełni zdekodować motywy, którymi kierował się Sąd I instancji wydając rozstrzygnięcie. Z powyższych przyczyn za niezasadne uznać należało również pozostałe zarzuty organu rentowego sformułowane w pkt II-IV apelacji. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego m.in. wynika, że odwołujący R. N. był zatrudniony początkowo w Spółdzielni Kółek Rolniczych w S. od 15 lutego 1980r. do 15 września 1982r. jako specjalista ds. kooperacji, kierownik Zespołowego Gospodarstwa Rolnego w S., następnie w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w C. od 16 września 1982r. do 15 stycznia 1993r. na stanowisku Kierownika Gospodarstwa Rolnego. Odwołujący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy, w spornym okresie przepracował wymaganą ilość dniówek obrachunkowych. Naliczaniem dniówek obrachunkowych zajmowała się pracownik księgowości Z. D.. W legitymacji ubezpieczeniowej wnioskodawcy zawarto informacje pisemne o jego wynagrodzeniu za okres 1982-1992, wpisu dokonała Z. M. – pracownik kadrowy. Przeliczenie kapitału początkowego przy uwzględnieniu danych o wysokości wynagrodzenia z legitymacji ubezpieczeniowej z lat 1982-1992 oraz okresu zatrudnienia od w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w C. od 16 września 1982r. do 31 grudnia 1982r. i od 1 stycznia 1991r. do 14 listopada 1991r. wynosiło na dzień 1 stycznia 1999r. kwotę 169925,36 zł. Zarzuty apelacji nie podważyły powyższych ustaleń, apelacja stanowi jedynie niezasadną polemikę z prawidłowymi ustaleniami i rozważaniami Sądu Okręgowego. Na marginesie wypada dodać, że wymóg stosowania imiennej pieczątki został wprowadzony dopiero Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 16 maja 1991 r. w sprawie wzorów i trybu wystawiania legitymacji ubezpieczeniowej, z kolei co do osoby dokonującej wpisów w legitymacji ubezpieczeniowej odwołującego w ww. okresie nie było wątpliwość, albowiem z zeznań świadków przesłuchanych w sprawie oraz z zeznań odwołującego wynika jednoznacznie, że wpisów tych dokonała Z. M. zatrudniona w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej (...) jako pracownik administracyjny (kadrowa). Reasumując - w ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy, wydając zaskarżony wyrok, wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe oraz dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w granicach zasad logiki formalnej i doświadczenia życiowego, zgodnie ze swobodną oceną dowodów w myśl art. 233 § 1 k.p.c., a następnie wydał trafny, odpowiadający prawu wyrok. Sąd orzekający wskazał w pisemnych motywach wyroku, jaki stan faktyczny oraz prawny stał się podstawą jego rozstrzygnięcia oraz podał, na jakich dowodach oparł się przy jego ustalaniu, stosując przy tym prawidłową wykładnię przepisów prawnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Prawidłowo dokonane ustalenia faktyczne oraz należycie umotywowaną ocenę prawną sporu Sąd Apelacyjny przyjmuje za własną, w pełni podzielając wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W ocenie Sądu Apelacyjnego przy wydaniu wyroku z 28 lipca 2022 r. Sąd Okręgowy nie naruszył ani przepisów prawa procesowego ani też przepisów prawa materialnego, na które wskazywał w apelacji Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z.. Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z.. sędzia Marta Sawińska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.