Sygn. akt III AUa 1333/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2023 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Roman Walewski Protokolant: Krystyna Kałużna po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy B. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. o wysokość świadczenia na skutek apelacji B. S. od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 3 września 2021 r. sygn. akt VIII U 1175/21 1. oddala apelację; 2. zasądza od odwołującej na rzecz pozwanego kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie za czas od uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia o kosztach procesu do dnia zapłaty. Roman Walewski UZASADNIENIE Decyzją z 12 stycznia 2021 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P., działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 53 ze zm.) oraz ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020r. poz. 1222), z urzędu ponownie ustalił B. S. wysokość emerytury od 3 marca 2014 roku i wypłacił wyrównanie za okres od 3 marca 2014 roku do dnia 28 lutego 2019 roku. Wysokość emerytury obliczona została od podstawy obliczenia niepomniejszonej o kwoty pobranych wcześniejszych emerytur. Podstawa obliczenia emerytury wyniosła 690.591,64 zł (139.421,99 zł + 551.169,65 zł). Wysokość emerytury od 3 marca 2014 roku wyniosła 2.737,18 zł. Przy ustalaniu wysokości emerytury Zakład uwzględnił wszystkie zmiany w wysokości świadczenia, jakie miały miejsce od dnia jej przyznania do dnia 28 lutego 2019 roku, w tym zmiany wynikające z waloryzacji, jakimi emerytura była objęta. Wysokość emerytury od 1 stycznia 2021 roku wyniosła 3.062,79 zł. Organ rentowy wskazał również, że od 3 marca 2014 roku wstrzymuje wypłatę wcześniejszej emerytury przyznanej w decyzji z dnia 21 stycznia 2009 roku, a kwoty wypłacone z tego tytułu po dniu 3 marca 2014 roku do dnia 28 lutego 2019 roku zalicza się na poczet emerytury ustalonej w niniejszej decyzji. Od powyższej decyzji odwołała się B. S. zaskarżając ją w całości. Pełnomocnik odwołującej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. przepisu art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że ubezpieczona przeszła na emeryturę w rozumieniu art. 26 ust. 1 ustawy w 2017 roku, choć stało się to dopiero w dniu 12 stycznia 2021 roku, co miało wpływ na wysokość obliczonej zaskarżoną decyzją emerytury w wieku powszechnym, skoro do ustalenia jej wysokości organ rentowy przyjął błędnie średnie dalsze trwanie życia z tablicy średniego dalszego trwania życia opublikowanej w 2013 roku dla ubezpieczonej w wieku 60 lat i 4 miesiące w wysokości 252,30 m-cy, a nie dla ubezpieczonej w wieku faktycznego i prawnego przejścia na emeryturę wynoszącego 67 lat i 2 miesiące; 2. prawa materialnego, art. 32 ust. 1, art. 67 ust. 1 i art. 190 ust. 4 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 2, co doprowadziło do niezgodnej z Konstytucją RP wykładni i błędnego zastosowania przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, w tym art. 194j ust. 1, ust. 2 i ust. 3, a także art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 tej ustawy, to jest w sposób, który naruszył Konstytucję RP i doprowadził do nierównego, odmiennego niż w przypadku innych ubezpieczonych charakteryzujących się tymi samymi cechami relewantnymi, potraktowania ubezpieczonej w zakresie chronionego konstytucyjnie prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego, którego to prawa nie można różnicować w oparciu o dyskryminujące i nierelewantne kryterium; 3. przepisu art. 151 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 145a § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, choć na skutek wznowienia postępowania decyzja o przyznaniu emerytury z 30 stycznia 2017 r. została przez organ rentowy uchylona w całości w oparciu o art. 151 § l pkt 2 k.p.a. decyzją z dnia 9 maja 2019 r. a zatem dopiero w dniu 9 maja 2019 r. ubezpieczonej została przyznana emerytura w powszechnym wieku emerytalnym i w tym dniu ubezpieczona przeszła na emeryturę; 4. przepisu art. 194j ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą z 19.06.2020 r., poprzez ich błędne zastosowanie wobec przyjęcia, że podstawa obliczenia emerytury ubezpieczonej przyjęta przez organ rentowy w decyzji z 30.01.2017 r. została poprawnie obliczona, choć decyzja ta została uchylona i wobec tego brak było podstawy do „przeliczenia", o którym mowa w art. 194j ust. 2 i brak jest także wskaźnika średniego dalszego trwania życia, który zostałby „przyjęty" w decyzji o ustaleniu prawa do emerytury w rozumieniu art. 194j ust. 3 ustawy; W związku z powyższymi zarzutami odwołująca wniosła o: 1. zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie prawa wnioskodawczyni do emerytury obliczonej na podstawie wskaźnika średniego dalszego trwania życia z daty przyznania emerytury w dniu 12 stycznia 2021r. (194,4) dla osoby w wieku 67 i 2 miesiące, a także na podstawie emerytury w postaci składek na ubezpieczenie emerytalne i zwaloryzowanego kapitału początkowego z uwzględnieniem ich waloryzacji do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, to jest do 31 grudnia 2020 r.; ewentualnie z daty przyznania emerytury w dniu 9 maja 2019 r. dla osoby w wieku 66 lat i 6 miesięcy (199,8) i obliczonej na podstawie emerytury w postaci składek na ubezpieczenie emerytalne i zwaloryzowanego kapitału początkowego z uwzględnieniem ich waloryzacji do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, to jest do 28.02.2019 r. z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 01.03.2019 r.; 2. zasądzenie na rzecz ubezpieczonej od organu rentowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości trójkrotności stawki minimalnej. W odpowiedzi na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w decyzji. W toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Sąd Okręgowy VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. wyrokiem z dnia 03 września 2021 r. (sygn. akt: VIII U 1175/21) oddalił odwołanie oraz zasądził od odwołującej na rzecz pozwanego kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Podstawę rozstrzygnięcia sądu I instancji stanowiły następujące ustalenia i rozważania prawne. B. S. urodziła się w dniu (...). W dniu 3 listopada 2013 roku ukończyła 60 lat. W zatrudnieniu odwołująca pozostawała do końca marca 2009 roku. Decyzją z 21 stycznia 2009 roku znak: (...) organ rentowy, po rozpoznaniu wniosku z 18.11.2008 roku, przyznał odwołującej od dnia 3 listopada 2008 roku tj. od osiągnięcia obniżonego wieku, emeryturę. Do ustalenia wysokości emerytury uwzględniono staż ubezpieczeniowy 35 lat 4 miesiące okresów składkowych i nieskładkowych, a do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto wynagrodzenie, które stanowiło podstawę wymiaru składek z 10 lat kalendarzowych tj. od dnia 1 stycznia 1994 roku do dnia 31 grudnia 2003 roku. Podstawa wymiaru obliczona została przez pomnożenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru wynoszącego 147,88% przez kwotę bazową wynoszącą 2.275,37 zł. Wysokość świadczenia do wypłaty wyniosła 1.728,66 zł. Decyzją z 11 maja 2009 r. świadczenie emerytalne zostało przeliczone od 1.04.2009 r. poprzez doliczenie dalszego stażu pracy, po czym kolejnymi decyzjami organ rentowy waloryzował świadczenie emerytalne odwołującej. Dnia 3 marca 2014 r. odwołująca złożyła w organie rentowym wniosek o ustalenie wysokości emerytury z tytułu ukończenia powszechnego wieku emerytalnego. Decyzją z 18 marca 2014 r. znak: (...) organ rentowy przyznał ubezpieczonej emeryturę od 3 marca 2014 roku tj. od daty nabycia uprawnień do emerytury, w kwocie zaliczkowej. Emerytura ta została obliczona w następujący sposób: - kwota składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonej z uwzględnieniem waloryzacji w kwocie 139.421,99 zł. - kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego – 551.169,65 zł - średnie dalsze trwanie życia – 252,30 miesięcy. Wyliczona emerytura wyniosła 2.150,40 zł i została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej. Wypłata emerytury została zawieszona, ponieważ okazała się świadczeniem mniej korzystnym niż przyznana w 2008 roku emerytura przy obniżonym wieku. Decyzją z 30 stycznia 2017 roku znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu wniosku z 4.03.2014 r. oraz usunięciu nieprawidłowości występujących na koncie ubezpieczonej rozliczył zaliczkę i przyznał odwołującej emeryturę od dnia 3 marca 2014 roku tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego. Podstawa obliczenia emerytury została pomniejszona o kwotę pobranych wcześniej emerytur, która wynosiła 148.068,65 zł. Wysokość powszechnej emerytury obliczonej zgodnie z art. 26 ustawy wynosiła 2.150,31 zł, tj. (139.421,99 zł + 551169,65 zł) – 148.068,65 zł/ 252,30 (średnie dalsze trwanie życia). Wypłata tak ustalonej emerytury pozostała nadal zawieszona jako świadczenie mniej korzystne niż emerytura ustalona na podstawie art. 53 ustawy emerytalnej. W dniu 28 marca 2019 roku odwołująca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w związku z wyrokiem TK z 6 marca 2019 roku i przeliczenie świadczenia bez pomniejszenia podstawy wymiaru o kwoty pobranych emerytur wcześniejszych. Decyzją z 9 maja 2019 roku organ rentowy, w wyniku wznowienia postępowania, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), uchylił decyzję z dnia 30 stycznia 2017 roku znak: ENP/20/029038548 oraz ustalił wysokość emerytury i podjął jej wypłatę od dnia 1 marca 2019 roku. Wysokość emerytury obliczona została od podstawy obliczenia niepomniejszonej o kwoty pobranej wcześniejszej emerytury przysługującej na podstawie art. 46 w związku z art. 29 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r, o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 z późn. zm.). Wysokość emerytury od dnia 1 marca 2019 r. wyniosła 2.957,50 zł. Podstawę obliczenia emerytury stanowiła kwota składek na ubezpieczenie emerytalne z uwzględnieniem ich waloryzacji oraz zwaloryzowany kapitał początkowy. Podstawa obliczenia emerytury wyniosła 690591,64 zł (139421,99 zł. + 551169,65 zł). Przy ustalaniu wysokości emerytury od dnia 1 marca 2019 r. Zakład uwzględnił wszystkie zmiany w wysokości świadczenia, jakie miały miejsce od dnia jej przyznania do dnia 28 lutego 2019 r., w tym zmiany wynikające z waloryzacji, jakimi emerytura była objęta oraz wynikające z załatwienia zgłoszonych przez ubezpieczoną wniosków. Tak ustalona emerytura okazała się świadczeniem korzystniejszym od dotychczas pobieranej emerytury przyznanej decyzją z dnia 21 stycznia 2009 roku, wobec czego organ rentowy podjął jej wypłatę od 1 marca 2019 roku. Należność za okres od 1 marca 2019 roku do 30 kwietnia 2019 roku w kwocie 5.915,00 zł została odwołującej spłacona. Odwołanie od decyzji z 9 maja 2019 r. zostało zarejestrowane w Sądzie Okręgowym pod sygnaturą VIII U 1608/19. Z kolei, decyzją z dnia 5 listopada 2019r., organ rentowy odmówił ubezpieczonej wypłaty wyrównania emerytury za okres do 1.03.2019 i odsetek. Odwołanie od decyzji z 5 listopada 2019 r. zostało zarejestrowane w Sądzie Okręgowym pod sygnaturą VIII U 363/20, po czym dołączone do sprawy o sygnaturze VIII U 1608/19. Z mocy prawa tj. art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020r. poz. 1222), postępowanie w sprawie VIII U 1608/19 uległo umorzeniu. Organ rentowy sporną decyzją z 12 stycznia 2021 roku ,z urzędu ,ponownie ustalił B. S. wysokość emerytury od 3 marca 2014 roku i wypłacił wyrównanie za okres od 3 marca 2014 roku do dnia 28 lutego 2019 roku. Podstawa obliczenia emerytury nie podlegała pomniejszeniu o kwoty pobranych wcześniejszych emerytur. Wysokość emerytury obliczona została od podstawy obliczenia niepomniejszonej o kwoty pobranych wcześniejszych emerytur. Podstawę obliczenia emerytury, która wyniosła 690.591,64 zł (139 421,99 zł + 551 169,65 zł), podzielono przez średnie dalsze trwanie życia, czyli 252,30. Wysokość emerytury od 3 marca 2014 roku wyniosła 2737,18 zł, a od 1 stycznia 2021 roku wyniosła 3.062,79 zł. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok uznając odwołanie za bezzasadne. Wstępnie ,sąd I instancji zauważył ,że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 19 czerwca 2020 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020r. poz. 1222) wydane na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Od dnia 10 lipca 2020 roku obowiązują nowe przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wprowadzone w art. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Chodzi o art. 194i i art. 194j ustawy o emeryturach i rentach z FUS, których wprowadzenie pozostaje w ścisłym związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019 r. (sygn. akt P 20/16), w którym to Trybunał stwierdził, że art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1270 oraz z 2019 r. poz. 39), w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2017 r., w zakresie, w jakim dotyczy urodzonych w (...) roku kobiet, które przed 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do emerytury na podstawie art. 46 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 194i w/w ustawy zmieniającej stanowi, że do ustalenia podstawy obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, ubezpieczonego urodzonego w (...) r., nie stosuje się przepisu art. 25 ust. 1b, jeżeli wniosek o przyznanie tej emerytury zgłosi w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. poz. 1222), pod warunkiem że prawo do emerytury przed osiągnięciem wieku emerytalnego ma ustalone na podstawie wniosku złożonego przed dniem 1 stycznia 2013 r. Z kolei art. 194j stanowi, że: - ust. 1 - kwotę emerytury przyznanej na podstawie art. 24 ubezpieczonemu urodzonemu w (...) r., który wcześniej pobierał emeryturę wymienioną w art. 25 ust. 1b na podstawie wniosku złożonego przed dniem 1 stycznia 2013 r., ustala się ponownie od podstawy ustalonej z zastosowaniem art. 194i. - ust. 2. - przeliczeniu podlega podstawa obliczenia emerytury przyjęta w decyzji o ustaleniu prawa do emerytury. - ust. 3 - do ustalenia nowej kwoty emerytury przyjmuje się średnie dalsze trwanie życia przyjęte w decyzji o ustaleniu prawa do emerytury, a następnie uwzględnia się kolejne zmiany wysokości świadczenia. - ust. 4 - emerytura w ponownie ustalonej wysokości przysługuje od dnia, od którego podjęto wypłatę emerytury przyznanej na podstawie art. 24, a w przypadku gdy prawo do tej emerytury było zawieszone - od dnia, od którego mogłaby być podjęta jej wypłata. - ust. 5 - jeżeli ponownie ustalona wysokość emerytury przyznanej na podstawie art. 24 jest wyższa od wypłacanej dotychczas, emerytowi wypłaca się wyrównanie. Kwotę wyrównania stanowi różnica między sumą kwot emerytur, jakie przysługiwałyby w okresie od dnia, o którym mowa w ust. 4, do dnia wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem ich waloryzacji, a sumą kwot wypłaconych w tym okresie. - ust. 6 - przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do ponownego ustalenia wysokości renty rodzinnej. W dalszej kolejności sąd I instancji przytoczył wszystkie istotne fakty związane z zaistniałym sporem, a dotyczące sytuacji odwołującej. Zauważył przy tym, że podstawą wydania przez organ rentowy spornej decyzji z 12 stycznia 2021r. były przepisy ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. z 2020r., póz. 1222). Zgodnie z regułami tam określonymi organ rentowy ponownie ustalił wysokość emerytury i to od 03.03.2014 r. tj. od daty nabycia uprawnień do emerytury w wieku powszechnym. Przywołany wyżej art. 194j szczegółowo opisuje sposób obliczenia takiej emerytury i - w ocenie sądu I instancji - został on prawidłowo zastosowany w niniejszej sprawie. Następnie, przywołując również stosowne orzecznictwo, stanowisko swoje sąd ten szczegółowo uzasadnił. Zauważył, że sytuacja prawna kobiet z rocznika 1953, które przeszły na emeryturę w 2013 roku, czy też - jak odwołująca -w marcu 2014 roku, jest odmienna od sytuacji tych ubezpieczonych z rocznika 1953, którzy wniosek o emeryturę złożyli – po raz pierwszy - zgodnie z art. 194i ustawy emerytalnej w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z 19 czerwca 2020 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Inna jest bowiem data przejścia na emeryturę tych osób - co oczywiste - ma wpływ na sposób obliczenia świadczenia. Nie jest to nierówność wobec prawa, gdyż każdy z ubezpieczonych z rocznika 1953 miał prawo do samodzielnego podjęcia decyzji o tym, w jakiej dacie przejdzie na emeryturę. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zaskarżoną decyzją z 12 stycznia 2021 r. przeliczono świadczenie B. S. z poszanowaniem w/w zasad czyli bez pomniejszenia podstawy emerytury wnioskodawczyni o sumę kwot pobranych emerytur. Wysokość emerytury ponownie ustalono zaskarżoną decyzją według stanu na dzień 03.03.2014 r. jako równowartość kwoty będącej wynikiem sumy składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji i zwaloryzowanego kapitału początkowego - wynoszącej 690 591,64 (czyli po usunięciu nieprawidłowości występujących na koncie w myśl decyzji z 30 stycznia 2017 r.), podzielonej przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego czyli 252,30 miesięcy. Brak jest podstaw do ponownego przyznania emerytury oraz do obliczenia jej wysokości na bieżącą datę, zgodnie żądaniem zawartym w odwołaniu. B. S. nie złożyła zresztą nowego wniosku u emeryturę. Nawet gdyby taki wniosek został teraz złożony, to organ rentowy wydałby decyzję o odmowie prawa do emerytury z art. 24 albowiem takie prawo odwołująca już zrealizowała w roku 2014. Analizując kwestię średniego dalszego trwania życia Sąd Okręgowy wskazał na art.26 ustawy emerytalnej. Stwierdził, iż z analizy ustępu 5 artykułu 26 ustawy emerytalnej niewątpliwie wynika, że wskaźnik średniego dalszego trwania życia jest podstawą przyznania emerytur na wnioski zgłoszone od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego. To, z jakiej daty należy zastosować wskaźnik średniego dalszego trwania życia do obliczenia wysokości emerytury, wymaga analizy ogólnych przepisów dotyczących momentu nabycia i wypłaty świadczeń. Zgodnie z art. 100 ust. 1 ustawy emerytalnej prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa. Niewątpliwie jednak samo spełnienie przesłanek warunkujących prawo do świadczenia nie stanowi jeszcze podstawy do wypłaty świadczenia. Podstawę taką stanowi wniosek o przyznanie i wypłatę świadczenia. Wobec tego dopiero złożenie wniosku o świadczenie powoduje obowiązek jego wypłaty. O ile ocena spełnienia warunków do nabycia prawa do świadczenia następuje według przesłanek warunkujących nabycie tego prawa obowiązujących w dacie spełnienia ostatniej przesłanki, o tyle określenie wysokości świadczenia związane jest z datą złożenia wniosku o jego wypłatę. Wynika to wprost z treści art. 25 ust. 1 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego wart. 173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Według sądu I instancji organ rentowy prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie art. 26 ustawy emerytalnej. Brak było jakichkolwiek podstaw prawnych do przeliczenia świadczenia wnioskodawczyni na podstawie wskaźnika średniego dalszego trwania życia z dnia 12 styczniu 2021r. (194,4) dla osoby w wieku 67 i 2 miesiące, a także z daty przyznania emerytury w dniu 9 maja 2019 roku dla osoby w wieku 66 lat i 6 miesięcy (199,8), albowiem średnie dalsze trwanie życia ustalono na podstawie tablicy obowiązującej w dniu, w którym ubezpieczona ukończyła powszechny wiek emerytalny i złożyła wniosek o emeryturę powszechną. W świetle powyższych ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy uznał, że decyzja pozwanego organu rentowego z 12 stycznia 2021 roku okazała się prawidłowa i odpowiada prawu. W takim stanie rzeczy, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. oraz cytowanych przepisów prawa materialnego, należało orzec jak w sentencji wyroku i oddalić odwołanie. O kosztach zastępstwa procesowego objętych punktem 2 wyroku, należnych pozwanemu organowi rentowemu, orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych tj. z dnia 3 stycznia 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 265) i zasądzono od odwołującej na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w P. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Apelację od tego wyroku, zaskarżając go w całości, złożyła strona odwołująca zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania art. 477 14 § 1 k.p.c. i art. 327 1 § 1 k.p.c. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i oddalenie odwołania od decyzji organu rentowego pomimo braku rozważenia wskazanych w odwołaniu podstaw uchylenia decyzji oraz brak dostatecznego wyjaśnienia, dlaczego sąd przyjął kwestionowaną przez ubezpieczoną wykładnię przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS (dalej: ustawa emerytalna lub ustawa zmieniona); 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że ubezpieczona przeszła na emeryturę na podstawie decyzji z dnia 30.01.2017 r., od dnia 03.03.2014 r., a zaskarżoną decyzją z 12.01.2021 r. organ rentowy wyłącznie przeliczył wysokość emerytury, podczas gdy zgodna z Konstytucją wykładnia prawa i wymóg stosowania Konstytucji bezpośrednio wymaga przyjęcia, że dopiero na podstawie zaskarżonej decyzji ubezpieczonej przyznano emeryturę w wieku powszechnym, a ewentualnie na podstawie decyzji z dnia 09.05.2019 r. o uchyleniu decyzji z dnia 30.01.2017 r. i podjęciu wypłaty emerytury; 3. naruszenie prawa materialnego - art. 26 ust. 1 i art. 194j ust. 3 ustawy emerytalnej w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji poprzez przyjęcie, że ubezpieczona przeszła na emeryturę powszechną na podstawie decyzji z dnia 30.01.2017 r., począwszy od dnia 03.03.2014 r., i że decyzja z dnia 30.01.2017 r. wciąż wywołuje dla ubezpieczonej skutki prawne poprzez konieczność przyjęcia w zaskarżonej odwołaniem ubezpieczonej decyzji z 12.01.2021 r. wskaźnika średniego dalszego trwania życia przyjętego w decyzji z 2014 r., to jest w wysokości 252,30 miesięcy, na podstawie art. 194j ust. 2 ustawy emerytalnej, pomimo iż decyzją z dnia 09.05.2019 r. decyzja z 30.01.2017 r. została uchylona oraz ze względu na konieczność przyjęcia prokonstytucyjnej wykładni przepisów ustawy emerytalnej i przysługującego jej konstytucyjnego prawa do efektywnego i rzeczywistego wznowienia postępowania decyzja z 2017 r. nie powinna wywoływać skutków prawnych dla ubezpieczonej; 4. naruszenie przepisu art. 194j ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy emerytalnej poprzez ich błędne zastosowanie wobec przyjęcia, że podstawa obliczenia emerytury ubezpieczonej przyjęta przez organ rentowy w decyzji z 12.01.2021 r. została poprawnie obliczona, choć decyzja z 30.01.2017 r. została uchylona i tą samą decyzją o przyznaniu emerytury z dnia 09.05.2019 r. przyznano ubezpieczonej emeryturę od dnia 01.03.2019 r.; 5. naruszenie prawa materialnego, art. 32 ust. 1, art. 67 ust. 1 i art. 190 ust. 4 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 2, co doprowadziło do niezgodnej z Konstytucją RP wykładni i błędnego zastosowania przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, w tym art. 194j ust. 1, ust. 2 i ust. 3, a także art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 tej ustawy emerytalnej, to jest w sposób, który naruszył Konstytucję RP i doprowadził do nierównego, odmiennego niż w przypadku innych ubezpieczonych charakteryzujących się tymi samymi cechami relewantnymi, potraktowania ubezpieczonej w zakresie chronionego konstytucyjnie prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego, którego to prawa nie można różnicować w oparciu o dyskryminujące i nierelewantne kryterium; Wskazując na powyższe zarzuty strona odwołująca wnosiła o : 1. na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z 477 14 § 2 k.p.c. zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, że zmienia zaskarżoną decyzję organu rentowego i ustala prawo ubezpieczonej do emerytury w wieku powszechnym obliczonej przy przyjęciu wskaźnika średniego dalszego trwania życia z daty przejścia na emeryturę powszechną przez ubezpieczoną w dniu 12.01.2021 r. dla osoby w wieku 67 lat i 2 miesiące wynoszącego 194,4 według tablicy średniego dalszego trwania życia z 2013 r. (tablica średniego dalszego trwania życia kobiet i mężczyzn; publ. w M.P.2013.193 z dnia 26.03.2013 r.) i podstawy obliczenia emerytury w postaci składek na ubezpieczenie emerytalne i zwaloryzowanego kapitału początkowego z uwzględnieniem ich waloryzacji do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, to jest do 31.12.2020 r.; 2. zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego przez pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej; a nadto o: 1. przedstawienie na podstawie art. 193 Konstytucji Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności: art. 194j ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 53 z późn. zm.;) w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. poz. 1222; dalej jako: „ustawa zmieniająca") z Konstytucją, w tym: art. 2 (zasada demokratycznego państwa prawnego) Konstytucji; art. 32 ust. 1 (zasada równości) w zw. z art. 67 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji; oraz art. 190 ust. 4 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji; w zakresie w jakim przepisy art. 194j ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych stanowią, że przeliczeniu podlega podstawa obliczenia emerytury przyjęta w decyzji o ustaleniu prawa do emerytury, a do ustalenia nowej kwoty emerytury przyjmuje się średnie dalsze trwanie życia przyjęte w decyzji o ustaleniu prawa do emerytury, co według ubezpieczonej uniemożliwia sanację konstytucyjności sytuacji prawnej ubezpieczonej urodzonej w (...) r., która przed 31 grudnia 2008 r. na podstawie art. 46 ustawy zmienionej nabyła prawo do wcześniejszej emeryturę i przeszła na tę emeryturę, a następnie po dniu 01 stycznia 2013 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do emerytury w wieku powszechnym, której wysokość została ustalona przy zastosowaniu art. 25 ust. 1b ustawy zmienionej w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 637 z późn. zm.), co skutkowało obniżeniem podstawy obliczenia emerytury o sumę kwot pobranych emerytury wcześniejszej, gdyż przepisy te: (
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.