zmienił zaskarżoną decyzję ZUS i stwierdził, iż K. C. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlegała dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od 1 lipca 2019 r. (choć w zakresie daty początkowej winno się wskazać datę 15 czerwca 2019 r.) do 31 grudnia 2019 r. W pozostałym zakresie roszczenia odwołującej nie zostały uwzględnione, stąd Sąd na podstawie art.
oddalił odwołanie ubezpieczonej. Nadto na podstawie art. 100 k.p.c. Sąd postanowił o wzajemnym zniesieniu między stronami kosztów procesu, z uwagi na jedynie częściowe uwzględnienie żądań strony odwołującej. Z powyższym wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie w części dotyczącej uznania, że K. C. podlega dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia 1 lipca do 31 grudnia 2019 r. nie zgodził się Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który w wywiedzionej apelacji zarzucił mu: - naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 83 ust. 1 pkt 2 , art. 11 ust. 2, art. 14 ust. 1, la, 2, art. 38 ust. 1 ustawy systemowej poprzez uznanie, że K. C. podlega do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą również od 1 lipca do 31 grudnia 2019 r., podczas gdy w zaskarżonej decyzji organ rentowy w prawidłowy sposób ustalił, że K. C. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od 1 kwietnia do 14 maja 2019 r. oraz nie podlega do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2019 r. oraz od 15 czerwca do 31 grudnia 2019 r.; i dalej, że odwołująca z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej podlega do obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego, rentowego i wypadkowego w okresie od 13 kwietnia 2011 r. do 16 kwietnia 2012 r., od 4 września 2018 r. do 14 maja 2019 r., od 15 czerwca 2019 r., a w okresie od 15 maja do 14 czerwca 2019 r. podlega tylko do ubezpieczenia zdrowotnego w związku ze zbiegiem tytułu ubezpieczenia . W związku z powyższym , w zaskarżonej decyzji ZUS ustalono, że od 1 kwietnia 2019 r. do 14 maja 2019 r. ubezpieczona podlega do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego, ponieważ składki za ten okres zostały opłacone w terminie i w pełnej wysokości, natomiast w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2019 r. oraz od 15 czerwca do 31 grudnia 2019 r. z uwagi na zadeklarowanie w dokumentach rozliczeniowych składki na ubezpieczenie społeczne w tym na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe w zaniżonej wysokości oraz nieopłacenie składek w należytej wysokości - nie podlega do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej . W ocenie organu rentowego, sąd pierwszej instancji niewłaściwie przyjął (wyłącznie na podstawie wysokości zadeklarowanych składek przez płatnika), że odwołująca opłaciła składki w prawidłowych kwotach, podczas gdy nie wziął pod uwagę, że ZUS wydając decyzję dnia 30 września 2020 r. przy ustaleniu okresów podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu przyjął, iż zgodnie z decyzją z Wydziału Zasiłków z dnia 14 lutego 2020 r. (sprawa aktualnie rozstrzygana jest przez Sąd Rejonowy w Koszalinie sygn. akt IVU 102/20/IK) zasiłki za okresy: 3-17 października 2016 r., 21 października – 26 grudnia 2016 r., 1 stycznia – 28 lutego 2017 r., 8 maja – 5 listopada 2017 r., 4-31 stycznia 2018 r., 5 lutego – 1 kwietnia 2018 r., 7-13 kwietnia 2018 r., 16-30 kwietnia 2018 r., 4-11 maja 2018 r., 14 maja – 14 sierpnia 2018 r., 27 sierpnia – 3 września 2018 r., 7 listopada 2018 r. – 3 marca 2019 r., 8 lipca – 12 sierpnia 2019 r. w łącznej kwocie 48.965,65 zł oraz wypłaconych odsetek w kwocie 2,69 zł za okres od 9 października do 9 listopada 2018 r. są nienależne. Tym samym płatnik nie może pomniejszyć należnych składek za wskazany okres. Nie odzwierciedla tego stan rozliczenia konta. Na chwilę obecną płatnik ma pomniejszone składki na ubezpieczenia społeczne. Zatem stan rozliczenia może ulec zmianie po wyroku Sądu. Wówczas będą możliwe działania z urzędu, w zakresie sporządzenia poprawnych dokumentów rozliczeniowych za sporny okres. Ponadto apelujący wskazał, że w dniu 13 listopada 2019 r. została wydana decyzja o zwrocie przez ubezpieczoną nienależnie pobranego zasiłku opiekuńczego za okresy od 8 do 15 stycznia 2016 r., od 31 sierpnia do 6 września 2016 r., od 19 do 30 września 2016 r., od 1 do 28 kwietnia 2017 r. i od 3 do 6 kwietnia 2018 r. w kwocie 3.224,94 zł wraz z odsetkami od dnia doręczenia decyzji do dnia zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Decyzja ta została wydana po ustaleniu, że w trakcie wystawionych dla ubezpieczonej zwolnień lekarskich za wskazane okresy córka ubezpieczonej A. była obecna w przedszkolu w dniach 11 i 14 stycznia 2016 r., od 5 do 6 września 2016 r., od 20 do 23 września 2016 r., 6, 20 i 21 kwietnia 2017 r., a syn A. był obecny w szkole w dniach 4 i 6 kwietnia 2018 r. Od tej decyzji ubezpieczona nie składała odwołania do Sądu i decyzja ta stała się prawomocna. Wydanie tej decyzji spowodowało, że składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe za miesiące styczeń, sierpień i wrzesień 2016 r. oraz kwiecień 2018 r. nie zostały opłacone w ustawowym terminie, a w konsekwencji zmianę w okresach podlegania ubezpieczonej do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Wskazując na powyższe organ rentowy wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku w części i uznanie, że zaskarżona decyzja z dnia 30 września 2020 r. jest prawidłowa oraz oddalenie odwołania w całości, ewentualnie o: - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, - zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych za pierwszą i drugą instancję. W uzasadnieniu skarżący przedstawił ustalony przez sąd pierwszej instancji stan faktyczny w zakresie wydanych decyzji i ich przedmiotu z dnia 30 września 2020 r. (decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie), z dnia 13 listopada 2019 r. o zwrocie przez ubezpieczoną nienależnie pobranego zasiłku opiekuńczego; z dnia 14 lutego 2020 r. o ustaleniu nienależnie pobranych zasiłków; z dnia 22 lipca 2020 r. o podleganiu do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego we wskazanych okresach, sprawa zakończona prawomocnym wyrokiem. Jednocześnie organ przytoczył obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku z dnia 7 stycznia 2021 r., IV U 762/20, zostały przytoczone na potwierdzenie stanowiska zajętego w tej sprawie. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Apelacja organu rentowego okazała się uzasadniona. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że postępowanie apelacyjne ma merytoryczny charakter i jest kontynuacją postępowania rozpoczętego przed sądem pierwszej instancji, a de facto przed organem rentowym. Zgodnie z treścią art. 378 § 1 k.p.c., sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Rozważając zakres kognicji sądu odwoławczego Sąd Najwyższy stwierdził, iż sformułowanie „w granicach apelacji” wskazane w tym przepisie oznacza, iż sąd drugiej instancji, między innymi rozpoznaje sprawę merytorycznie w granicach zaskarżenia, dokonuje własnych ustaleń faktycznych, prowadząc lub ponawiając dowody albo poprzestaje na materiale zebranym w pierwszej instancji, ustala podstawę prawną orzeczenia niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji oraz kontroluje poprawność postępowania przed sądem pierwszej instancji, pozostając związany zarzutami przedstawionymi w apelacji, jeżeli są dopuszczalne, ale biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, orzeka co do istoty sprawy stosownie do wyników postępowania (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008/6/55). Dodatkowo należy wskazać, że dokonane przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, sąd drugiej instancji może podzielić i uznać za własne. Może również zmienić ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę wydania wyroku sądu pierwszej instancji, i to zarówno po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, jak i bez przeprowadzenia tego postępowania uzasadniającego odmienne ustalenia, chyba że szczególne okoliczności wymagają ponowienia lub uzupełnienia tego postępowania (por. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98, OSNC 1999/7-8/124). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji co do zasady właściwie zgromadził materiał dowodowy, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, natomiast nieprawidłowo jednak w oparciu o tak zebrany materiał uznał, że ubezpieczona w okresie od 1 lipca (15 czerwca) 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. podlegała dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. W konsekwencji Sąd Okręgowy dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które to przejawiało się w błędnej subsumpcji, wywołującej niezgodność między ustalonym stanem faktycznym a hipotezami zastosowanych norm prawnych. Na marginesie wypada przypomnieć, że ubezpieczona K. C. wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2020 r. zwróciła się do organu rentowego o stwierdzenie okresów podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. W dniu 30 września 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, że K. C. podlegała dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą od 1 kwietnia 2019 r. do dnia 14 maja 2019 r. Natomiast co do okresów od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r. oraz od dnia 15 czerwca 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. organ rentowy stwierdził, że nie podlegała ona temu ubezpieczeniu. W odniesieniu do okresu, w którym ubezpieczona podlegała ubezpieczeniu, organ rentowy wyjaśnił, że składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe zostały przez nią opłacone w terminie i w pełnej wysokości. Uzasadniając natomiast ustalenia dotyczące okresów, kiedy to zdaniem organu ubezpieczona nie podlegała ubezpieczeniu, wskazano, że analiza dokumentów rozliczeniowych ubezpieczonej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej za rok 2019 wykazała, że w miesiącach od stycznia do marca oraz od czerwca do grudnia ubezpieczona zaniżyła podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w tym na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe oraz nie uregulowała składek na te ubezpieczenia w prawidłowej wysokości. Tym samym nie podlegała ona dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej we wskazanych wyżej okresach. Powyższy stan rzeczy wynikał natomiast z faktu, iż w dniu 14 lutego 2020 r. organ rentowy wydał względem ubezpieczonej decyzję dotyczącą zwrotu nienależnie pobranych przez nią zasiłków za okresy: 3-17 października 2016 r., 21 października – 26 grudnia 2016 r., 1 stycznia – 28 lutego 2017 r., 8 maja – 5 listopada 2017 r., 4-31 stycznia 2018 r., 5 lutego – 1 kwietnia 2018 r., 7-13 i 16-30 kwietnia 2018 r., 4-11 i 14 maja 2018 r., 27 sierpnia – 3 września 2018 r., 7 listopada 2018 r. – 3 marca 2019 r., 8 lipca – 12 sierpnia 2019 r. w łącznej kwocie 48.965,65 zł oraz wypłaconych odsetek za wskazane w tej decyzji okresy. W toku postępowania przed Sądem Okręgowym, organ rentowy w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu z dnia 3 grudnia 2021 r., przedłożył do akt rozliczenie dokonanych przez ubezpieczoną wpłat z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (obejmujące okres od dnia 1 stycznia 2016 r.) oraz w wykonaniu zobowiązania z dnia 11 marca 2022 r. przedłożył kolejne rozliczenie za okres od marca 2019 r. do grudnia 2019 r. wskazujące również w jakiej wysokości w danych miesiącach były wymagane składki i na które z nich zaliczono wpłaty zaksięgowane na FUS. W oparciu o przedłożone rozliczenia Sąd Okręgowy uznał, że ubezpieczona w spornych okresach opłaciła składki w prawidłowych kwotach, bowiem zdaniem tego Sądu z przedłożonych raportów wynikało, że za wszystkie wskazane miesiące składki FUS, w tym na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, zostały opłacone we właściwym terminie oraz w prawidłowej wysokości, natomiast wszystkie wpłaty były rozliczane za poszczególne miesiące wpływały nie później niż do 10 dnia każdego miesiąca. Jednocześnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że w imieniu organu rentowego nie kwestionowano prawidłowości kwot zadeklarowanych w spornych okresach. Odnosząc się zatem do zarzutu podniesionego w wywiedzionej przez organ rentowy apelacji, należy przyznać rację skarżącemu, że czyniąc powyższe ustalenia, Sąd Okręgowy nie wziął pod uwagę faktu wydania przez ZUS decyzji (z dnia 14 lutego 2020 r.) w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych zasiłków, której konsekwencją jest konieczność stwierdzenia, że przedłożone w toku postępowania pierwoszoinstancyjnego rozliczenia nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu konta ubezpieczonej. Aktualnie bowiem widnieją na tym koncie zaniżone składki na ubezpieczenie – wynikające ze złożonych przez nią deklaracji – zaś zważywszy na fakt wydania powyższej decyzji, składki te nie mogły być pomniejszone. Zatem nie sposób zgodzić się z sądem pierwszej instancji w zakresie, w jakim wskazał, że ubezpieczona powinna również podlegać dobrowolnemu ubezpieczeniu z tytułu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w okresie od czerwca do końca grudnia 2019 r., bowiem przedłożony raport nie wykazuje niedopłaty z tytułu składek FUS, zaś organ nie kwestionował wysokości prawidłowości zadeklarowanych przez ubezpieczoną kwot. Sądowi Okręgowemu umknęła okoliczność, że z decyzji z dnia 14 lutego 2020 r. wnika, iż również za okres 8 lipca – 12 sierpnia 2019 r. ubezpieczona ma zwrócić nienależnie pobrane świadczenie. Zatem zadeklarowane przez nią składki (odpowiednio pomniejszone o okres pobranego zasiłku) dla organu rentowego nie są składkami należnymi. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że badanie legalności decyzji organu rentowego i orzekanie o niej jest możliwe tylko przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego w chwili wydania decyzji. Sąd pierwszej instancji wprawdzie może zmienić decyzję ZUS i orzec co do istoty sprawy, ale tylko w razie uwzględnienia odwołania, czyli stwierdzenia, że organ wydając decyzję uchybił stanowi faktycznemu lub prawu materialnemu. Sąd ten nie może jednak zastępować organu rentowego. Nie może zatem orzekać za organ o uprawnieniach osoby ubezpieczonej. Dlatego należy przyznać rację apelującemu, że Sąd Okręgowy niewłaściwie przyjął - opierając się przy tym wyłącznie na podstawie wysokości zadeklarowanych składek przez ubezpieczoną - że opłaciła ona w spornym okresie składki w prawidłowych kwotach. Sąd Okręgowy pominął bowiem szczególnie istotną okoliczność, jaką jest fakt wydania przez organ rentowy decyzji w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych przez ubezpieczoną zasiłków z uwagi na permanentne korzystanie przez nią ze zwolnień lekarskich niezgodnie z ich przeznaczeniem. Fakt wydania powyższej decyzji jest o tyle istotny, że ma bezpośrednie przełożenie na rzeczywisty stan rozliczenia składek ubezpieczonej. W związku z powyższym, przyznać należy rację apelującemu, że sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 11 ust. 2 oraz art. 14 ust. 1, 1a, 2 ustawy systemowej poprzez uznanie, że K. C. podlega do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą również od 1 lipca 2019 r. (15 czerwca 2019 r.) do 31 grudnia 2019 r., podczas gdy należało stwierdzić, że K. C. nie była objęta ubezpieczeniem w okresie od 15 czerwca 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. (oraz od 1 stycznia 2019 r. do 31 marca 2019 r.) – jak prawidłowo ustalił to ZUS w zaskarżonej decyzji. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowi art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 11 ust. 2 oraz art. 14 ust. 1, 1a, 2 oraz art. 47 ustawy systemowej, których treść przytoczył sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nadto podkreślić trzeba, że w utrwalonym już orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że w art. 14 ust. 2 ustawy systemowej wyodrębniono trzy okoliczności ustania ubezpieczenia dobrowolnego i tylko pierwsza z nich warunkowana jest wolą ubezpieczonego (ustanie ubezpieczenia na wniosek ubezpieczonego - art. 14 ust. 2 pkt 1). W przypadkach unormowanych w art. 14 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy chodzi o okoliczności obiektywne - nieopłacenie w terminie należnej składki, ustanie tytułu podlegania ubezpieczeniu. Przepisy te nie odwołują się do przyczyn wystąpienia tych okoliczności, intencji czy woli ubezpieczonego odnośnie do kontynuowania ubezpieczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2022 r., III USKP 102/21, LEX nr 3408457). Mając zatem na uwadze fakt, iż na skutek naruszenia przez ubezpieczoną warunków korzystania ze zwolnienia chorobowego, co przejawiało się w nienależnym pobieraniu przez nią zasiłków z tytułu opieki nad dziećmi i koniecznością zwrotu tychże nienależnie świadczeń (o czym rozstrzygnięto w decyzji z dnia 13 listopada 2019 r.) zadeklarowane w dokumentach rozliczeniowych składki na ubezpieczenie społeczne - w tym dobrowolne ubezpieczenie chorobowe - zostały uregulowane w zaniżonej wysokości. Konsekwencją powyższego jest nieopłacenie składek w należytej wysokości za okresy objęte decyzją i kolejne okresy, w których ubezpieczona była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych, w tym dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Jednocześnie, co także należy uznać za istotne, zasiłki za okresy wskazane w decyzji ZUS z dnia 14 lutego 2020 r., które ubezpieczona ma obowiązek zwrócić, były przez nią pobierane z naruszeniem prawa. Zarówno Sąd Okręgowy, jak i Sąd Apelacyjny rozpoznając odwołanie K. C. od decyzji z dnia 20 lipca 2020 r. uznały, że K. C. podlegała dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu tylko w określonych (i to prawidłowo przez organ rentowy) okresach, zatem za okresy kiedy nie podlegała temu ubezpieczeniu, a pobrała zasiłki z tytułu opieki nad dziećmi, winna zwrócić te nienależnie pobrane świadczenia. Nie powinno ujść również uwadze, że ubezpieczona w dniu 3 grudnia 2019 r. złożyła wniosek o wyrażenie zgody na opłacenie po terminie składek na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe za okresy rozliczeniowe 01/2016, 08/2016, 04/2017 i 04/2018. Uzasadniając swój wniosek wskazała, że przerwanie zwolnienia wynikało z konieczności uczestnictwa jej dzieci w zajęciach szkolnych i przedszkolnych, dotyczących udziału w sprawdzianach i wizyt u logopedy. Oświadczyła, że opłaciła należną składkę wraz z odsetkami i sporządziła stosowne korekty rozliczeniowe. Organ rentowy nie wyraził jednak zgody na opłacenie składek po terminie, stwierdzając, że odwołująca nieterminowo opłaciła różnicę w należności z tytułu składki za wrzesień 2016 r., zaś za miesiące: kwiecień 2017 r. i kwiecień 2018 r., zgoda była już udzielana. Wyjaśniono jednocześnie, że na chwilę rozpoznawania wniosku nieterminowość w opłaceniu składek wynikała z niewłaściwego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. W związku z powyższym, należy wskazać, że ubezpieczona ma świadomość, że rozliczenie składek na jej koncie nie odzwierciedla rzeczywistego stanu. Reasumując, organ rentowy wydając decyzję z dnia 14 lutego 2020 r. oraz z dnia 22 lipca 2020 r. zakwestionował prawidłowości zgłoszenia K. C. do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego oraz wysokości zadeklarowanych składek, a sytuacja ta dotyczy także roku 2019. Zatem ubezpieczona składając w dniu 31 sierpnia 2020 r. wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia okresów podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. miała świadomość, że kwestia ta nie jest wyjaśniona i brak podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu, że w sporym okresie podlegała temu ubezpieczeniu. Sytuacja nie uległa zmianie w toku niniejszego postępowania sądowego, dlatego brak podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że K. C. podlegała dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu także od 15 czerwca do 31 grudnia 2019 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art.
zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie. O kosztach, Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), przy czym Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.). Do celowych kosztów postępowania należy, między innymi, koszt ustanowienia zastępstwa procesowego (art. 98 § 3 i art. 99 k.p.c.). Zatem, skoro uwzględniono apelację organu rentowego w całości, uznać należało, że organ ten wygrał postępowanie zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Wysokość tych kosztów ustalono na podstawie § 9 ust. 2 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radcowskie (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265) zasądzając, zgodnie z wnioskiem apelującego, od ubezpieczonej na rzecz organu rentowego kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w pierwszej i kwotę 240 zł – w drugiej instancji. Jednocześnie od dnia 1 lipca 2023 r. Sąd ma obowiązek orzekać z urzędu o odsetkach należnych stronie wygrywającej od przyznanych kosztów na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Jolanta Hawryszko Urszula Iwanowska Gabriela Horodnicka-Stelmaszczuk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.