Sygn. akt III AUa 92/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2024 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Sylwia Dembska Protokolant: Nina Bekalarek-Bruź po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2024 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy R. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. przy udziale płatnika składek (...) sp. z o.o. o podleganie ubezpieczeniom społecznym na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2021 r. sygn. akt VIII U 548/20 oddala apelację. Sylwia Dembska UZASADNIENIE Decyzją z dnia 24 stycznia 2020 r., znak (...)- (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W., na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 2a ust. 1 i 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 300) oraz art. 58 § 2 k.c. i art. 83 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p., stwierdził, że R. K. jako pracownik u płatnika składek (...) Sp. z o.o. nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2019 r. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, iż R. K. został zgłoszony przez (...) Sp. z o.o. do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych oraz do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego od 1 lipca 2019 r. Dokumenty zgłoszeniowe zostały złożone dnia 8 lipca 2019 r. Zgłoszenie nastąpiło na podstawie umowy o pracę zawartej dnia 28 czerwca 2019 r., na okres próbny do 30 września 2019 r. Ubezpieczony został zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku magazyniera-kierowcy wózka widłowego/handler. Wynagrodzenie ustalono na poziomie 3.628,13 zł brutto, a termin rozpoczęcia pracy na 1 lipca 2019r. R. K. rozpoczął pracę dnia 1 lipca 2019 r., ale już po dwóch dniach pracy, tj. od 3 lipca 2019 r. stał się niezdolny do pracy z powodu choroby. Ze złożonego przez płatnika składek zeznania wynika, że do obowiązków ubezpieczonego należał: sortowanie paczek, rozstawianie kontenerów do transportu paczek, skanowanie paczek. Natomiast według ubezpieczonego do jego zadań miała należeć obsługa wózków jezdnych, załadunek i rozładunek palet, a nie 8-godzinna praca fizyczna – ręczne przerzucanie paczek o wadze od 20 do 40 kg lub często, zdaniem ubezpieczonego przekraczających wagę zadeklarowaną na listach przewozowych. Wykonywanie tych czynności spowodowało ból kręgosłupa i niezdolność do pracy. Natomiast w opisie stanowiska udostępnionym przez pracodawcę wskazano, że praca ta obejmuje przenoszenie paczek w ramach operacji obejmujących transport ręczny, czynności sortowania, przesiewania i realizacji wszelkich powiązanych zadań administracyjnych lub związanych z dokumentacją. Ponadto R. K. odbył instruktaż ogólny stanowiskowy w zakresie BHP oraz został poinformowany o ryzyku zawodowym na zajmowanym stanowisku. Wobec tego ubezpieczony musiał mieć świadomość z jakim ryzykiem wiąże się jego praca. W ocenie organu rentowego zebrany materiał dowodowy potwierdza, że stosunek pracy został bez wątpienia zawarty, nie daje jednak w żaden sposób podstaw do przyjęcia, że R. K. faktycznie świadczył pracę w warunkach charakterystycznych dla stosunku pracy wynikających z art. 22 § 1 k.p., bowiem w rozpoznawanym przypadku brak jest przede wszystkim powtarzalności i ciągłości. Analiza konta R. K. wykazała, że znaczna część historii zatrudnienia to okresy pobierania świadczeń z Funduszu Świadczeń (...). Ubezpieczony nawiązuje stosunek pracy, a następnie po upływie krótkiego czasu od podjęcia zatrudnienia staje się niezdolny do pracy z powodu choroby do momentu ustania stosunku pracy korzysta ze zwolnień lekarskich. W ocenie organu rentowego R. K. traktuje zawieranie umów o pracę jako środek prowadzący do otrzymywania świadczeń z FUS, bowiem wszystkie pracownicze zgłoszenia kończyły się wystąpieniem z krótszym bądź dłuższym roszczeniem. W przedmiotowej sprawie została nadużyta instytucja ubezpieczenia społecznego, w ramach której ubezpieczeni opłacając składki z tytułu ubezpieczeń społecznych mogą w sytuacji ziszczenia się ryzyka, od wystąpienia którego się ubezpieczyli, liczyć na wypłatę określonych świadczeń pieniężnych finansowanych ze wspólnego dla wszystkich ubezpieczonych funduszu. W ocenie organu rentowego, postępowanie ubezpieczonego spowodowane było jedynie chęcią uzyskania ochrony ubezpieczeniowej i świadczeń finansowanych z zasobów tworzonych solidarnie przez wszystkich ubezpieczonych. Takie postępowanie jest skrajnie niesprawiedliwe wobec pozostałych uczestników systemu ubezpieczeń społecznych oraz niezgodne z zasadami współżycia społecznego i elementarnej zasady solidaryzmu społecznego. Wobec powyższego, Zakład uznał, że zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych nosi wszelkie znamiona świadomego, celowego i zorganizowanego działania, którego celem było uzyskanie, w sposób nieuprawniony, nienależnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego, przez co były one sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i nieważne, tym samym wyłącznie R. K. w okresie od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2019 r. z pracowniczych ubezpieczeń emerytalnego, rentowych, wypadkowe i chorobowego z tytułu zgłoszenia dokonanego przez płatnika składek (...) Sp. z o.o. jest w pełni uzasadnione. Odwołanie od ww. decyzji złożył R. K., wnosząc o jej zmianę w całości poprzez ustalenie, że jako pracownik płatnika składek (...) Sp. z o.o. podlega obowiązkowym ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu, wypadkowemu od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2019 r. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, iż na podstawie umowy o pracę zawartej z (...) Sp. z o.o. został zatrudniony na stanowisku magazyniera/kierowcy wózka widłowego. Do jego obowiązków miał należeć załadunek i rozładunek przesyłek za pomocą wózka jezdnego. Nie ustalono natomiast by do jego obowiązków należało dźwiganie ciężarów, czy przenoszenie ciężkich przesyłek. Ponadto kontrola zwolnienia lekarskiego przeprowadzona przez Lekarza Orzecznika ZUS w dniu 8 sierpnia 2019 r. potwierdziła zasadność zwolnienia lekarskiego, a w ostatnim wyniku badania rezonansem magnetycznym stwierdzono zmiany w obrębie kręgosłupa. Podkreślił przy tym, iż pogorszenie stanu zdrowia miało charakter nagły, co wyklucza możliwość uznania, że zawierając umowę o pracę złożył pozorne oświadczenie woli. Zdaniem odwołującego, nieprawidłowe jest także powoływanie się przez organ rentowy na art. 58 § 2 k.c. oraz twierdzenia o traktowaniu zawierania umów o pracę jako środka prowadzącego do otrzymywania świadczeń z FUS. Organ rentowy nie wykazał, że swoim zachowaniem odwołujący zmierzał do osiągnięcia nieuzasadnionych korzyści z systemu ubezpieczeń społecznych. Korzystanie ze zwolnień lekarskich wynikało ze stanu zdrowia uzasadniającego orzeczenie czasowej niezdolności do pracy i zawsze było odpowiednio udokumentowane. Wyrokiem z 2 grudnia 2021 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt VIII U 548/20 zmienił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że odwołujący R. K. podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym: emerytalnemu, chorobowemu, rentowemu i wypadkowemu z tytułu zatrudnienia u płatnika składek (...) Spółka z o.o. od 1 lipca 2019r. do 30 września 2019r. Powyższy wyrok zapadł w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: R. K. urodził się (...) Dotychczasowy przebieg zatrudnienia odwołującego przedstawia się następująco: od 1 września 1989 r. do 30 maja 1992 r. w Zakładzie (...) na stanowisku tapicera, od 15 stycznia 1994 r. do 26 września 1997 r. w Zakładzie (...) na stanowisku tapicera, od 26 stycznia 2004 r. do 9 marca 2005 r. na stanowisku magazyniera – operatora wózka widłowego, od 16 sierpnia 2006 r. do 31 stycznia 2011 r. w (...) Sp. z o.o. na stanowisku pracownika przyjęcia towaru oraz pracownika przyjęcia towaru i magazynu, od 18 kwietnia 2011 r. do 24 listopada 2012 r. w (...) Budowlany Sp. z o.o. na stanowisku pracownika działu przyjęcia towaru, od 14 lutego 2014 r. do 3 marca 2015 r. w S. J. S. na stanowisku pracownika produkcyjnego, od 20 kwietnia 2017 r. do 31 stycznia 2018 r. w (...) S.A. na stanowisku listonosza. Odwołujący posiada od 30 grudnia 1999 r. uprawnienia do obsługi wózków platformowych oraz widłowych podnośnikowych, czołowych o napędzie elektrycznym, wystawione przez Ośrodek (...) w P.. (...) Sp. z o.o. została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego dnia 23 sierpnia 2011 r., pod numerem (...). Siedziba spółki znajduje się w W., przy ul. (...). Jest to firma kurierska, zajmują się sortowaniem paczek i ich doręczaniem. W 2019 r. odwołujący poszukiwał ofert pracy w Internecie. Jedną z nich była oferta zamieszczona przez firmę kurierską – (...) Sp. z o.o. Dnia 28 czerwca 2019 r. z odwołującym została zawarta umowa o pracę na okres próbny od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2019 r. Odwołujący został zatrudniony na stanowisku magazyniera – kierowca wózka widłowego/handler, w pełnym wymiarze czasu pracy. Wynagrodzenie zostało ustalone w wysokości 3.628,13 zł brutto. W związku z zawarciem powyższej umowy, odwołujący został zgłoszony do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych: emerytalnego, rentowych, chorobowego i wypadkowego oraz dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego. Wniosek o objęcie ubezpieczeniami został złożony dnia 8 lipca 2019 r. Jeszcze przed zawarciem umowy, odwołujący został skierowany na badania lekarskie. Dnia 26 czerwca 2019 r. zostało mu wydane orzeczenie lekarskie Nr (...) o braku przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy na stanowisku magazyniera (kierowanie wózkiem widłowym/praca na wysokości do 3m). Natomiast w dniach 1-2 lipca 2019 r. odwołujący odbył instruktaż ogólny i stanowiskowy w zakresie BHP. Ponadto został zapoznany z zagrożeniami i ryzykiem zawodowym związanym z wykonywanymi czynnościami. Ponadto w dniu 1 lipca 2019 r. odwołujący złożył wniosek o wprowadzenie indywidualnego rozkładu czasu pracy. Do obowiązków odwołującego na ww. stanowisku należało: operacje na rampie/w powietrzu, operacje na rampach i bramkach, zasilanie w powietrznych liniach przesyłowych, wsparcie sieci lotniczej, wsparcie operacyjne, sieć drogowa, operacje w węzłach, obsługa, bezpieczny załadunek i wyładunek pojazdów, samoloty i (...), skanowanie i sortowanie przesyłek, monitoring bezpieczeństwa w razie potrzeb, administracyjne działania wsparcia w razie potrzeb, bezpieczny załadunek i wyładunek pojazdów i (...). Odwołujący pomimo zawarcia umowy na stanowisko magazyniera – kierowcy wózka widłowego, został skierowany do pracy przy ręcznej segregacji przesyłek. Przenosił paczki z taśmy na wózek. Przeniesienie na inne stanowisko wynikało z faktu, że nie nadesłano z centrali upoważnienia do kierowania wózkiem widłowym. Od dnia 3 lipca 2019 r. odwołujący był niezdolny do pracy z powodu choroby. Dnia 3 października 2019 r. pracodawca wystawił odwołującemu świadectwo pracy, w którym wskazano, że był zatrudniony od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2019 r., na stanowisku magazyniera – kierowcy wózka widłowego/handler, w pełnym wymiarze czasu pracy, a stosunek pracy ustał z upływem czasu, na który umowa była zawarta (art. 30 § 1 pkt 4 k.p.). Od dnia 1 października 2019 r. odwołujący został wyrejestrowany z ubezpieczeń społecznych. W toku postępowania Sąd Okręgowy przeprowadził dowód z opinii biegłego specjalisty medycyny pracy na okoliczność, czy stan zdrowia odwołującego na dzień 28 czerwca 2019 r. wskazywał na możliwość podjęcia przez niego pracy w charakterze magazyniera – kierowcy wózka widłowego – czy odwołujący był zdolny do wykonywania ww. pracy. Biegła specjalista medycyny pracy rozpoznała zespół bólowy kręgosłupa L-S w przebiegu zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych. Biegła wskazała, iż z orzeczenia o zdolności do pracy z dnia 28 czerwca 2019 r. wynika, że odwołujący był zdolny do pracy na stanowisku magazyniera i kierowcy wózka widłowego. Prawdopodobnie nie zgłaszał chorób i dolegliwości i nie wpisano adnotacji o ograniczeniu dźwigania. Na skierowaniu nie zaznaczono dźwigania, ale z opisu stanowiska wynika, że czynności segregowania i dźwigania paczek również były w zakresie obowiązków magazyniera. Odwołujący już wcześniej pracował na takim stanowisku i wiedział czego może się spodziewać. Jak wynika z dokumentacji medycznej już dużo wcześniej miał problemy z kręgosłupem, co potwierdza karta informacyjna z 2015 r., w której zaznaczono, że zgłaszał podobne dolegliwości trzy lata wcześniej, tj. w 2012 r. Ma też anatomicznie zwężony kanał kręgowy co sprzyja dolegliwościom i rozwojowi zmian dyskopatycznych. Wcześniej przebywał wielokrotnie na zwolnieniach lekarskich, brak jest jednak dokumentacji i nie można stwierdzić z jakiego powodu. Przy schorzeniach powoda dźwiganie powyżej 20 kg jednorazowo może nasilić dolegliwości, ale zmiany w kręgosłupie u odwołującego nie powstały po dwóch dniach pracy, tylko rozwijały się przez wiele lat. Dolegliwości bólowe mogą okresowo pojawiać się po przeciążeniu kręgosłupa, ale też przez wiele lat mogą nie dawać dolegliwości o ile będą przestrzegane zachowania prozdrowotne. Biegła uznała, że na dzień badania, tj. 26 czerwca 2019 r. odwołujący był zdolny do pracy na stanowisku magazyniera – kierowcy wózka widłowego. Od 7 lipca 2020 r. odwołujący jest zatrudniony w Firmie (...) na stanowisku kierowcy, w pełnym wymiarze czasu pracy. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok, w którym zmienił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że odwołujący R. K. podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym: emerytalnemu, chorobowemu, rentowemu i wypadkowemu z tytułu zatrudnienia u płatnika składek (...) Spółka z o.o. od 1 lipca 2019r. do 30 września 2019r. Na wstępnie rozważań prawnych Sąd I instancji zaznaczył, że bezsporne w sprawie było to, że dnia 28 czerwca 2019 r. doszło do podpisania umowy o pracę, na podstawie której R. K. miał wykonywać obowiązki magazyniera – kierowcy wózka widłowego w pełnym wymiarze czasu pracy, za wynagrodzeniem 3.628,13 zł brutto miesięcznie na rzecz płatnika składek (...) Sp. z o.o. oraz że płatnik składek zgłosił odwołującego do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych emerytalnego, rentowych, chorobowego i wypadkowego jako pracownika na druku (...) poczynając od dnia 1 lipca 2019 r. Bezsporne było również to, że odwołujący od 3 lipca 2019 r. stał się niezdolny do pracy z powodu choroby. Sporne pozostawało natomiast to, czy R. K. faktycznie realizował umowę z dnia 28 czerwca 2019 r. i to w taki sposób, aby umowa ta mogła stanowić odrębny tytuł do ubezpieczeń społecznych – czy rzeczywiście powstał stosunek pracy, stanowiący tytuł do objęcia odwołującego obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi od dnia 1 lipca 2019 r. Następnie podał, że stosunek ubezpieczenia społecznego pracowniczego jest konsekwencją zawartego między stronami stosunku pracy i jako taki ma on charakter wtórny (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 20 sierpnia 2015 r., III AUa 426/15). Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 423), pracownik objęty jest obowiązkowymi ubezpieczeniami: emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym, zaś obowiązek ten powstaje od dnia nawiązania stosunku pracy i trwa do dnia jego ustania. Pracownika do ubezpieczeń społecznych zgłasza pracodawca, który jest płatnikiem składek. Nawiązanie stosunku pracy skutkuje równoległym powstaniem stosunku ubezpieczenia. Obydwa te stosunki, jakkolwiek mają inne cele, to wzajemnie się uzupełniają i zabezpieczają pracownika materialnie - pierwszy, na co dzień, drugi na wypadek zdarzeń losowych. Dlatego też uznaje się, że stosunek ubezpieczenia społecznego pracowniczego jest konsekwencją stosunku pracy i jako taki ma charakter wtórny. Ubezpieczenie społeczne nie może bowiem istnieć bez ważnego stosunku pracy, czyli takiego, w którym oświadczenia woli zawarte w umowie go kreującej są pozbawione wad powodujących ich nieważność lub bezskuteczność. Dlatego też sama czynność formalna polegająca na zawarciu umowy o pracę nie nadaje nowopowstałej relacji miana „stosunku pracy”. Dla jego istnienia konieczne jest współistnienie elementów takich jak: zamiar stron do przyjęcia na siebie roli pracownika i pracodawcy, faktyczne wykonywanie zgodnej z umową pracy przez pracownika oraz faktyczne realizowanie uprawnień pracodawcy wobec osoby zatrudnionej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, za pracownika uważa się osobę pozostającą w stosunku pracy, czyli zatrudnioną przez pracodawcę. Zgodnie z art. 2 k.p., pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania bądź spółdzielczej umowy o pracę. Użyty w przepisie zwrot „zatrudniona” oznacza istnienie między pracownikiem a pracodawcą więzi prawnej, która jest warunkiem koniecznym, a zarazem wystarczającym, dla przyznania danej osobie statusu pracownika. Tą więzią jest pozostawanie w stosunku pracy, o którym mowa w art. 22 k.p., który stanowi, że przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudnienia pracownika za wynagrodzeniem. Sąd Okręgowy podkreślił, że stosunek pracy charakteryzuje się pewnymi szczególnymi cechami, które odróżniają go od innych stosunków prawnych, na podstawie których można świadczyć odpłatnie czynności na rzecz innego podmiotu. Są to: konieczność osobistego wykonywania pracy, podporządkowanie pracodawcy, wykonywanie pracy na jego rzecz i ryzyko pracodawcy w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym oraz odpłatność pracy. Umowa o pracę jest umową starannego działania. Świadcząc pracę pracownik jest podporządkowany pracodawcy, co do czasu, miejsca i sposobu jej wykonywania. Stosunek pracy jest stosunkiem zobowiązaniowym uzewnętrzniającym wolę umawiających się stron. Po stronie pracownika musi istnieć chęć świadczenia pracy oraz możliwość jej świadczenia, a po stronie pracodawcy potrzeba zatrudnienia i korzystania z tej pracy za wynagrodzeniem. Oceniając nawiązanie stosunku pracy między stronami, oprócz ustalenia czy spełnione zostały wymagane prawem warunki formalne, należy także ustalić to czy strony faktycznie miały zamiar wykonywać obowiązki stron zawartego stosunku pracy i czy rzeczywiście to czyniły. Brak tych dwóch przesłanek świadczy o tym, że zawarta umowa o pracę jest umową pozorną. Zgodnie z art. 83 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. Jeżeli oświadczenie takie zostało złożone dla ukrycia innej czynności, ważność oświadczenia ocenia się według właściwości tej czynności. Dla uznania umowy o pracę za pozorną konieczne jest więc jednoczesne wystąpienie trzech przesłanek: złożenie oświadczenia woli dla pozoru, złożenie oświadczenia woli drugiej stronie oraz zgoda drugiej strony na dokonanie czynności prawnej wyłącznie dla pozoru. Umowę o pracę uważa się za zawartą dla pozoru (art. 83 § 1 k.c.), jeżeli przy składaniu oświadczeń woli obie strony mają świadomość, że osoba określona w umowie o pracę jako pracownik nie będzie świadczyć pracy, a osoba wskazana jako pracodawca nie będzie korzystać z jej pracy” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2005 r., II UK 321/04). W ugruntowanym orzecznictwie przyjmuje się, iż „nie można przyjąć pozorności oświadczeń woli o zawarciu umowy o pracę, gdy pracownik podjął pracę i ją wykonywał, a pracodawca świadczenie to przyjmował” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2001 r., II UKN 258/00). Ciężar dowodu, że strony umowy o pracę złożyły fikcyjne oświadczenia woli na organie rentowym, który przyjął zgłoszenie do ubezpieczenia pracowniczego, nie kwestionował tytułu tego ubezpieczenia oraz przyjmował składki (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2010 r., II UK 149/09). W ocenie Sądu Okręgowego, organ rentowy nie wykazał, żeby umowa o pracę zawarta między ubezpieczonym a płatnikiem składek miała charakter pozorny albo, żeby została zawarta w celu sprzecznym z prawem, w szczególności w celu uzyskania świadczeń z ubezpieczeń społecznych kosztem uczestników systemu ubezpieczeń społecznych. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego Sąd I instancji doszedł do przekonania, że odwołujący pozostawał od dnia 1 lipca 2019 r. w stosunku pracy z płatnikiem składek. Zatem od tej daty, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, podlega on ubezpieczeniom społecznym oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu jako pracownik. W ocenie Sądu Okręgowego ocena stosunku prawnego dokonana przez organ rentowy jest nieprzekonująca, gdyż postępowanie dowodowe wykazało, że odwołujący przystąpił do świadczenia pracy i faktycznie realizował obowiązki pracownicze od 1 do 2 lipca 2019 r. Odwołujący świadczył pracę jako pracownik, na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy, w miejscu i czasie przez niego wskazanym, w sposób przez niego określony. Istotnym dowodem przywoływanym przez stronę pozwaną na fikcyjność, pozorność stosunku pracy, miała być niezdolność odwołującego do pracy już od dnia 3 lipca 2019 r., a więc po upływie zaledwie 2 dni od nawiązania stosunku pracy. Analiza dokumentacji medycznej nadesłanej przez odwołującego oraz opinia biegłej specjalisty medycyny pracy nie potwierdzają tezy, by stan zdrowia odwołującego wykluczał podjęcie zatrudnienia od dnia 1 lipca 2019 r. Biegła wskazała również, że przy schorzeniach powoda (zwężenie kanału kręgowego) dźwiganie powyżej 20 kg jednorazowo może nasilić dolegliwości, ale zmiany w kręgosłupie u odwołującego nie powstały po dwóch dniach pracy, tylko rozwijały się przez wiele lat. Dolegliwości bólowe mogą okresowo pojawiać się po przeciążeniu kręgosłupa, ale też przez wiele lat mogą nie dawać dolegliwości o ile będą przestrzegane zachowania prozdrowotne. W ocenie Sądu Okręgowego, pod względem formalnym, jak i faktycznym stosunek pracy pomiędzy stronami spełniał zatem wszystkie cechy przedmiotowo istotne, a sformułowane w art. 22 k.p. Dlatego też, umowa o pracę zawarta pomiędzy odwołującym, a płatnikiem składek dnia 28 czerwca 2019 r. wywarła skutki prawne na gruncie ubezpieczeń społecznych. Skutkowała bowiem powstaniem tytułu do objęcia odwołującego obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym. Ubezpieczeniom społecznym z tytułu stosunku pracy podlega bowiem tylko taka osoba, która faktycznie umowę o pracę wykonuje, to jest wykonuje czynności określone w tej umowie w ramach stosunku pracy i jako pracownik. W ocenie Sądu Okręgowego odwołujący wykazał w postępowaniu sądowym, iż przystąpił do świadczenia pracy. Przy braku dowodów przeciwnych Sąd I instancji dał wiarę co do zakresu powierzonych czynności i faktycznej ich realizacji w oparciu o logiczne i spójne zeznania złożone przez odwołującego oraz świadka K. R. w toku postępowania. Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska organu rentowego, że umowa o pracę została zawarta jedynie dla pozoru, celem uzyskania ochrony ubezpieczeniowej i świadczeń z ubezpieczenia społecznego i jako taka jest nieważna. Ustalony stan faktyczny nie usprawiedliwia tezy o pozorności złożonych przez strony oświadczeń woli ani też o obejściu ustawy. Przeciwnie – wskazuje na spełnienie warunku zatrudnienia pracowniczego stanowiącego tytuł ubezpieczenia. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego do objęcia pracowniczym ubezpieczeniem społecznym nie mogłoby dojść wówczas, gdyby zgłoszenie do tego ubezpieczenia dotyczyło osoby, która w rzeczywistości pracy nie świadczyła, a więc nie wykonywała zatrudnienia w ogóle albo wykonywała je na podstawie innej umowy niż umowa o pracę. Odwołujący udowodnił jednak, że cel zawartej umowy o pracę był zgodny z jej postanowieniami. Umowa taka jest więc ważna i skuteczna, a art. 83 k.c. nie znajduje do niej zastosowania. Sąd Okręgowy zaakcentował, że twierdzenia organu rentowego jakoby umowa o pracę została zawarta dla pozoru w celu zapewnienia świadczeń z ubezpieczenia społecznego przez odwołującego nie zostały wykazane w postępowaniu przed Sądem. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. i powołanych przepisów prawa materialnego zmienił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że odwołujący R. K. podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym: emerytalnemu, chorobowemu, rentowemu i wypadkowemu z tytułu zatrudnienia u płatnika składek (...) Spółka z o.o. od 1 lipca 2019r. do 30 września 2019r. Apelację od powyższego wyroku wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: ⚫ naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c., przez brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego, polegającego na pominięciu przy ocenie dowodów historii zatrudnienia odwołującego R. K., której znaczna część to okresy pobierania świadczeń z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych po upływie krótkiego czasu od podjęcia zatrudnienia u kolejnych pracodawców, co prowadzi do wniosku, iż odwołujący traktuje zawieranie umów o pracę jako środek prowadzący do otrzymywania świadczeń z ubezpieczenia społecznego i jego postępowanie również w przedmiotowej sprawie spowodowane było jedynie chęcią uzyskania ochrony ubezpieczeniowej, a tym samym sprzeczne z zasadami współżycia społecznego; ⚫ naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c., przez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, tj. opinii biegłej specjalisty medycyny pracy, polegającą na uznaniu, iż przedmiotowa opinia nie potwierdza tezy, iż stan zdrowia odwołującego wykluczał podjęcie zatrudnienia od dnia 1 lipca 2019 r., podczas gdy z przedmiotowej opinii wynika, że zmiany w kręgosłupie odwołującego nie powstały nagle, po dwóch dniach pracy, ale rozwijały się przez wiele lat i bez zachowań prozdrowotnych mogą powodować dolegliwości, a z opisu stanowiska pracy wynika, że czynności segregowania i dźwigania paczek również leżały w zakresie obowiązków magazyniera, co prowadzi do wniosku, iż odwołujący mógł przewidywać konieczność wykorzystania zwolnienia lekarskiego wkrótce po nawiązaniu stosunku pracy w związku z wysokim prawdopodobieństwem wystąpienia dolegliwości bólowych, a tym samym zawarcie przedmiotowej umowy zmierzało jedynie do uzyskania świadczeń z ubezpieczenia społecznego; ⚫ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 58 § 2 k.c., przez jego niezastosowanie i nieuznanie umowy o pracę zawartej pomiędzy ubezpieczonym R. K. a płatnikiem (...) Sp. z o.o. za nieważną, podczas gdy zawarcie ww. umowy na krótko przed absencją chorobową odwołującego należy uznać za nakierowane wyłącznie na uzyskanie w sposób nieuprawniony nienależnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego, a w konsekwencji sprzeczne z zasadami współżycia społecznego oraz nieważne. Wskazując ww. zarzuty organ rentowy wniósł o:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.