z upływem trzech lat licząc od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Powódka o szkodzie i o osobie odpowiedzialnej dowiedziała się z wyroku eksmisyjnego ogłoszonego dnia 13 maja 2009 roku, a najpóźniej dnia 12 czerwca 2009 roku, kiedy skierowała do Urzędu Miasta w T. wniosek o przydzielenie lokalu socjalnego A. F.. Dlatego roszczenie powódki przedawniło się z upływem dnia 12 czerwca 2012 r., co skutkowało skutecznym powstrzymaniem się od jego zaspokojenia przez pozwaną gminę na podstawie przepisu art. 117 § 2 k.c. Rozszerzenie powództwa nastąpiło po przedawnieniu roszczenia na podstawie przepisu art.
k.c., bez zastrzeżenia w pozwie, że żądanie zostanie doprecyzowane po złożeniu opinii przez biegłego. Dlatego rozszerzone żądanie z tej przyczyny powinno zostać oddalone. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanej Gminy (...) T.nie zasługuje na uwzględnienie. Biegły K. G. otrzymał zlecenie naliczenia odszkodowania za okres wsteczny 3 lat ( vide – opinia k. 42 akt ). Eksmisję A. F. Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim nakazał wyrokiem zaocznym z dnia 13 maja 2009 r., który powódka B. J. oraz pozwany A. F. otrzymali dnia 29 maja 2009r. Wyrok ten do dnia dzisiejszego nie posiada stwierdzonej prawomocności. Pozwana Gmina (...) T.twierdzi, że o szkodzie i o osobie odpowiedzialnej powódka B. J.dowiedziała się z wyroku eksmisyjnego ogłoszonego dnia 13 maja 2009 roku, a najpóźniej dnia 12 czerwca 2009 roku, kiedy skierowała do Urzędu Miasta w T.wniosek o przydzielenie lokalu socjalnego A. F.. Dlatego roszczenie powódki przedawniło się z upływem dnia 12 czerwca 2012 r., co skutkowało skutecznym powstrzymaniem się od jego zaspokojenia przez pozwaną gminę na podstawie przepisu art. 117 § 2 k.c. Natomiast rozszerzenie powództwa nastąpiło po przedawnieniu roszczenia na podstawie przepisu art.
k.c., bez zastrzeżenia w pozwie, że żądanie zostanie doprecyzowane po złożeniu opinii przez biegłego. Złożenie pozwu dnia 23 sierpnia 2012 r. przerwało bieg terminu przedawnienia. Strona pozwana nie zgłosiła zarzutu przedawnienia roszczenia, lecz zarzuciła, że brak jest przesłanek jej odpowiedzialności odszkodowawczej, a głównie brak jest związku przyczynowo – skutkowego między jej zaniechaniem w postaci braku oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, a szkodą po stronie powódki. Nie jest bowiem normalnym następstwem braku zaoferowania przez gminę lokalu socjalnego, powstanie szkody w postaci poniesienia nie zrekompensowanych kosztów utrzymania lokalu zajmowanego przez nie uiszczające należności osoby eksmitowane. Brak zarzutu przedawnienia roszczenia nie pozwolił sądowi na przeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do jego zweryfikowania. Jednakże, skoro odszkodowanie zostało naliczone tylko za okres 3 lat, oczywistym jest, że nie można mówić o przedawnieniu roszczenia, gdyż zasądzone zostało za okres wsteczny od dat wniesienia pozwu i rozszerzenia roszczenia. Nadto w sprawie pozwana gmina nie wykazała, od jakiej daty powódka B. J.posiadała wiedzę o tym, że Gmina (...) T.nie dostarczy eksmitowanemu A. F.lokalu socjalnego. Złożenie wniosku o przydział lokalu socjalnego nie należy uznać za niedostarczenie lokalu socjalnego. Podobnie należy traktować treść wyroku zaocznego, którego prawomocność nie została dotychczas stwierdzona. Przepis art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 31, poz.266 ze zmianami) stanowi, że jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego z mocy wyroku, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy, na podstawie art. 417 k.c. Wynika z niego jasno, że roszczenie odszkodowawcze do gminy na podstawie art. 417 k.c. przysługuje wówczas, gdy gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego z mocy wyroku sądowego, a nie gdy nie zarejestrowała osobę uprawnioną w tzw. „ wykazie wyroków eksmisyjnych do realizacji ”. Nie uwalnia od tej odpowiedzialności również okoliczność, że pozwana Gmina (...) T.przedsięwzięła wszystkie niezbędne kroki celem niezwłocznego przyznania lokalu socjalnego A. F.oraz, że zgodnie z przepisem § 8 ust. 4 uchwały Nr (...)Rady Miejskiej T.z dnia 27 października 2004 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy (...) T., w przypadkach orzeczonych przez sąd, umowę na lokal socjalny zawiera się w pierwszej kolejności. Podzielić należy pogląd sądu rejonowego o tym, że odpowiedzialność gminy obejmuje całą szkodę pozostającą w normalnym związku przyczynowym z jej zaniechaniem wypełnienia obowiązku dostarczenia lokalu socjalnego osobie do tego uprawnionej, na podstawie art. 361 § 2 k.c. Ustalona kwota odszkodowania z tego tytułu nie była kwestionowana przez pozwaną Gminę (...) T.. W końcu za chybiony należy uznać zarzut naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U.2005.31.266 z późn. zm.) poprzez nieprawidłowe zastosowanie przez przyjęcie, iż może on stanowić podstawę prawną wydania zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy przepis ten utracił moc z dniem 19 września 2006 roku, mocą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 września 2006 roku (Dz.U.2006.167.1193). Sąd wielokrotnie powoływał w uzasadnieniu wyroku przepis art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U.2005.31.266 z późn. zm.). Dlatego powołanie przepisu art. 18 ust. 4 tej ustawy należy uznać wyłącznie za omyłkę pisarską. Przepis ten wskazywał zasady naliczenia odszkodowania. Jego uchylenie pozwala na ustalenie wysokości odszkodowania w sposób przedstawiony w sprawie przez biegłego. Z powyższych względów na podstawie przepisu art. 385 k.p.c. należało orzec jak w sentencji. O kosztach sąd orzekł po myśli przepisu art. 98 k.p.c., zasadzając kwotę 617,00 zł tytułem kosztów procesu, na którą się składają: kwota 600,00 zł zastępstwa adwokackiego za § 6 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 , poz. 1348 z późń. zm.) oraz kwotę 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa za art. 1 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006, Nr 225). 1
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.