pkt 2 i 3 k.p.c., Sąd Rejonowy pominął wniosek o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu instalacji elektrycznych P. G. zgłoszony w piśmie z dnia 1 lipca 2020 roku, bowiem był on nieprzydatny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Natomiast, złożona do akt sprawy nota księgowa z dnia 24 listopada 2016 roku, jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., nie stanowi dowodu na okoliczność wysokości zobowiązania pozwanego w stosunku do powódki. Wobec braku udowodnienia przez stronę powodową wysokości kwoty dochodzonej pozwem, powództwo podlegało zatem oddaleniu w całości. Apelację od opisanego rozstrzygnięcie wywiodła strona powodowa, zaskarżając wyrok w całości, któremu zarzuciła: 1. naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, 2. naruszenie przepisu art.
przez pominięcie wniosku powoda o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu instalacji elektrycznych pomimo prawidłowego sformułowania wniosku. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji względnie o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. Pozwany wniósł o oddalenie apelacji. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja nie jest zasadna. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie procesu (art. 227 k.p.c.) nie są obarczone błędem i znajdują oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Sąd Okręgowy przyjmuje zatem wskazanie ustalenia za własne, podzielając również ich ocenę jurydyczną, przeprowadzoną w zgodzie z dyrektywami zawartymi w art. 233 § 1 k.p.c. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należy uznać za chybiony, zwłaszcza w sytuacji, gdy Sąd I instancji dokonał swobodnej oceny dostępnego materiału dowodowego, nie uchybiając zasadom wyrażonym w przywołanej normie prawnej. W konsekwencji, Sąd Rejonowy słusznie uznał, że żądanie pozwu, wobec kwestionowania jego wysokości nie zostało udowodnione. Materiał dowodowy zaoferowany przez powoda nie jest bowiem wystarczający dla zweryfikowania kwoty naliczonej kary na nielegalny pobór prądu, o czym szeroko wypowiedział się biegły w sporządzonej opinii pisemnej. Natomiast postulaty strony powodowej, aby poszukiwać na stronach internetowych odpowiednich danych, których podanie było obowiązkiem apelującego, trzeba uznać za zachowanie procesowe dość udziwnione. Skoro biegły miał poszukiwać odpowiednich parametrów w Internecie, to tym bardziej nie było żadnych przeszkód procesowych, aby apelujący takie dane wskazał, a biegły przy wykorzystaniu wiadomości specjalnych dokonał ich analizy. W pkt 6.1.1 taryfy wskazano, że przez nielegalny pobór energii elektrycznej należy rozumieć między innymi pobieranie energii elektrycznej bez zawarcia umowy. Zgodnie z pkt 6.2 taryfy w przypadku nielegalnego pobierania energii elektrycznej, o którym mowa w pkt. 6.1.1 operator może obciążyć podmiot nielegalnie pobierający tą energię opłatami, w wysokości pięciokrotności stawek opłat określonych w taryfie dla jednostek grupy taryfowej, do której ten podmiot byłby zakwalifikowany zgodnie z kryteriami określonymi w § 6 ust. 1 rozporządzenia taryfowego oraz w wysokości pięciokrotnej ceny energii elektrycznej, w której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit b ustawy Prawo energetyczne przyjmując: wielkość mocy wynikającą z rodzaju zainstalowanych odbiorników, ilości energii elektrycznej uwzględniające rzeczywistą możliwość pobierania energii przez dany podmiot wynikające z mocy i rodzaju zainstalowanych odbiorników, lecz nie wyższe niż przy pobieraniu energii elektrycznej jedną fazą, za każdy 1A prądu znamionowego zabezpieczenia 125kWh. Za zabezpieczenie uważa się bezpieczniki najbliższe odbiorcy patrząc od strony zasilania, niedostępne dla wyżej wymienionego podmiotu i osób postronnych. W razie braku zabezpieczenia między instalacją odbiorczą, a siecią zasilającą przyjmuje się taką wielkość wkładek bezpiecznikowych, jaka powinna znajdować się w danej instalacji, nie mniejszą niż 25A. Z kolei, przy pobieraniu energii dwoma lub fazami opłatę ustala się analogicznie jak dla jednej fazy z uwzględnieniem dwu lub trzy krotności, w zależności do liczy faz, którymi nielegalnie pobierano energię elektryczną. Jak wynika z przywołanych regulacji, wyliczenie opłaty za nielegalny pobór prądu nie jest proste, wymaga wiadomości specjalnych, bowiem użyte w nich parametry czy metodologia wyceny nie są jasne i zrozumiałe dla przeciętnego odbiorcy. Skoro powód nie złożył do akt niezbędnych dokumentów źródłowych dla uzasadnienia żądania pozwu, biegły w sporządzonej opinii nie dokonał weryfikacji naliczonej kary za nielegalny pobór prądu w lokalu pozwanego, a uzupełnienie opinii zgodnie z nieprawidłowym wnioskiem powoda było nieprzydatne. Pełnomocnik powódki w zawierającym ów wniosek piśmie z dnia 16 czerwca 2020 roku ograniczył się bowiem do stwierdzenia, że taryfa dla usług dystrybucji energii elektrycznej (...) Spółki Akcyjnej na 2016 roku dostępna jest w całości na stronie Urzędu Regulacji Energetyki. Sąd Rejonowy trafnie zauważył, że rolą biegłego nie jest zastępowanie strony w gromadzeniu materiału dowodowego, w tym tego niezbędnego dla wydania opinii zgodnie z zakreśloną tezą dowodową. Biegły w sposób prawidłowy wskazał na braki w zgromadzonym materiale dowodowym, podkreślając jakie dokumenty są niezbędne do wydania opinii. Gromadzenie materiału dowodowego za stronę nie jest również rolą Sądu. Zwłaszcza, że w niniejszej sprawie, po której z jednej strony występuje duży przedsiębiorca, a w drugiej samodzielnie działająca osoba fizyczna prowadziłoby to do naruszenia równowagi procesowej. Natomiast, treść wskazywanej taryfy nie jest okolicznością powszechnie znaną ani okolicznością znaną Sądowi z urzędu, która w świetle art. 228 k.p.c. nie wymagałaby dowodu. Trzeba też zgodzić się z Sądem I instancji, że treść owej taryfy stanowi fakt, o którym informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c. Strona powodowa także nie uznała omawianej taryfy za fakt notoryjny, czy taki, o którym wiedza jest powszechnie dostępna, skoro zgłosiła wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego celem wykazania prawidłowości wyliczenia dochodzonej pozwem kwoty. Wobec nie przedłożenia żądanych przez Sąd Rejonowy dokumentów, które biegły opisał w opinii, zasadnym było pominięcie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, tym bardziej, że w piśmie z dnia 16 czerwca 2020 roku pełnomocnik powódki nie wskazał, na jakie konkretnie okoliczności biegły miałby się wypowiedzieć w opinii uzupełniającej, wnioski sprowadzały się do przedstawienia przez pełnomocnika sposobu wyliczenia należności objętej notą księgową z dnia 24 listopada 2016 roku oraz powołania okoliczności faktycznych wskazanych już przez biegłego w opinii, a dotyczących odczytów licznika energii elektrycznej. Nie sposób zatem przyjąć, aby miało miejsce określenie tezy dowodowej dla biegłego zgodnie z wymogami kodeksu postępowania cywilnego. W piśmie nie sformułowano żadnych zarzutów do treści opinii pisemnej. Do pisma nie załączono żadnych dokumentów wskazanych przez biegłego w opinii, jako niezbędne do udzielenia odpowiedzi na pytanie Sądu zawarte w tezie dowodowej, zakreślonej postanowieniem z dnia 22 października 2019 roku. W konsekwencji, pominięcie opisanego wniosku dowodowego jest uzasadnione na podstawie art.
pkt 6 k.p.c., co zarzut naruszenia art.
czyni chybionym. W tym stanie rzeczy, wobec niezasadności wywiedzionych zarzutów, apelacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.