Sygn. akt III Ca 2306/21 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi postanowieniem z dnia 24 maja 2021 r. w sprawie z wniosku (...) sp. z o.o. w Ł. przy udziale M. G. o zarząd nieruchom

§ 1pkt 1 i 2 k.p.c.

poprzez brak w uzasadnieniu Postanowienia wskazania faktycznych podstaw rozstrzygnięcia, obejmujących ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności w szczególności choć nie wyłącznie odnoszących się do nieuwzględnionych w orzeczeniu sprawozdań finansowych wnioskodawcy za rok 2015 i 2019; III) naruszenie art. 332 § 1 k.p.c. w związku art. 361 k.p.c. i 359 § 1 k.p.c. poprzez brak zmiany lub uchylenie obowiązującego w niniejszej sprawie wydanego w dniu 26 października 2012 r., prawomocnego Postanowienia, zgodnie z którym wynagrodzenie zarządcy zostało ustalone bezterminowo na kwotę 1000 zł miesięcznie a nadto naruszenie art. 321 §1 k.p.c. i 939 § 1 k.p.c. poprzez wyrokowanie ponad żądanie w punktach 5, 6, 8, 9, 11, 12, 14, 15, albowiem wnioskodawca przy składanych wnioskach o zatwierdzenie sprawozdań, nie żądał wynagrodzenia innego niż wynikającej z Postanowienia z dnia 26 października 2021 r.; IV) naruszenie art. 935 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 937 § 1 i 2 k.p.c. poprzez:

1. a)zatwierdzenie sprawozdań finansowych wnioskodawcy w sytuacji, w której nie są w nich ujęte wierzytelności uczestniczki postępowania w stosunku do drugiego ze współwłaścicieli nieruchomości (wnioskodawcy), a które związane są z bezumownym wykorzystaniem przez niego z kapitału stanowiącego dochód z administrowanej nieruchomości, w kwocie wyrażającej się w przedziale od odsetek ustawowych do odsetek kapitałowych, jakie mógłby osiągnąć Zarządca Sądowy udzielając pożyczki Wnioskodawcy na warunkach rynkowych;
2. b)zatwierdzenie sprawozdań finansowych wnioskodawcy, w których w pozycji „koszty administrowania nieruchomością" Zarządca wskazywał swoje wynagrodzenie w wysokościach przekraczających kwoty przyznane mu w Postanowieniu z dnia 26 października 2012r., czyli rocznie ponad kwotę 12 000 zł. (k. 3048-3051)
3. c)zatwierdzenie sprawozdań finansowych oczywiście sprzecznych z twierdzeniami wnioskodawcy stanowiącymi przesłankę udzielenia mu zarządu, w szczególności dotyczących kosztów obsługi prawnej, albowiem Wnioskodawca twierdził (k. 507) iż, dysponuje własnym działem prawnym żądając wynagrodzenia jedynie do granicy 1000 złotych sygnalizując w ten sposób, że wynagrodzenie działu prawnego i tak już pokrywa w ramach prowadzonej przez siebie działalności.
4. d)zatwierdzenie sprawozdań rachunkowych wnioskodawcy, w których zalicza on częściowo w poczet kosztów administrowania nieruchomością koszty prowadzenia swojego biura i obsługi prawnej, w sytuacji gdy koszty te nie dotyczą zarządzanej nieruchomości.
5. e)zatwierdzenie sprawozdań finansowych i ich korekt pomimo, iż sporządzone korekty zostały sporządzone bez uzasadnienia, bez opisania, bez możliwości zweryfikowania jakie ostatecznie dokumenty źródłowe wpływają na takie, a nie inne zmiany w sprawozdaniu rachunkowym. V) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 937 § 2 k.p.c. i z art. 935 § 1 k.p.c., poprzez zatwierdzenie w całości wszystkich złożonych sprawozdań i zaakceptowanie w złożonych sprawozdaniach rachunkowych kosztów nienależnych wnioskodawcy na podstawie dowolnej i niezgodnej z zasadami doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego, skutkującą uznaniem iż: - wnioskodawca słusznie przystąpił do gruntowego remontowania zarządzanej nieruchomości w 2018 roku po zgromadzeniu niezbędnych środków finansowych na remont, w sytuacji gdy twierdzenie Sądu w zakresie tych ustaleń powtarza wyłącznie gołosłowne twierdzenia wnioskodawcy, a nie można przyjąć by weryfikowała je opinia biegłego, ponieważ biegły nie zweryfikował przepływów pieniężnych, nie liczył bieżącego stanu konta w poszczególnych latach trwania zarządu, - błędnego przyjęcia, iż zarządca sądowy wykonywał swoje czynności zarządcze prawidłowo i miał prawo wyboru wykonawców robót budowlanych z pominięciem zasad konkurencyjności, czyli badania rynku poprzez gromadzenie ofert, narażając tym samym współwłaścicieli na ponoszenie wyższych niż rynkowe koszty niezbędnych remontów, co w bezpośredni sposób wpływa na wynik finansowy nieruchomości i potencjalnie pozbawia współwłaścicieli zysków. VI) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego w szczególności poprzez pominięcie następujących, mających istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy faktów: 1. tożsamości osoby współwłaściciela nieruchomości i zarządcy sądowego, który to fakt powinien być wzięty pod uwagę przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia za sprawowanie zarządu, albowiem wnioskodawca działał nie tylko w cudzym imieniu, ale przede wszystkim swoim, 2. nie uwzględnianie błędów w prowadzeniu gospodarki finansowej nieruchomości przez wnioskodawcę, które doprowadziły do opóźnienia w podejmowaniu działań w zakresie niezbędnego remontu nieruchomości, i nie rozważenie tego faktu przy ocenie prawidłowości sprawowanego zarządu i roszczeń zarządcy o wynagrodzenie, 3. pominięcie iż wysokość wynagrodzenia zarządcy nieruchomości, szczególnie takiego który jest jednocześnie jej współwłaścicielem, powinien być skorelowany z wysokością uzyskiwanego przez tę nieruchomość dochodu oraz poprzez pominięcie przy orzekaniu w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia zarządcy argumentów, o których mowa w uzasadnieniu do Postanowienia z 2012 r. które stanowiły podstawę przyznania wnioskodawcy zarządu. 4. zarządca sądowy administrował zarządzaną nieruchomością w sposób, który uniemożliwiał zweryfikowanie rozliczeń kosztów sprawowanego zarządu, albowiem zarówno koszty jak i dochody związane z zarządzaną nieruchomością wchodziły bezpośrednio do łącznych przychodów i kosztów spółki wnioskodawcy, która zajmuje się nie tylko zarządzaniem nieruchomościami na zlecenie sądów, ale również zarządem komercyjnym, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w sposobie oceny złożonych sprawozdań rachunkowych i zgłoszonego roszczenia zarządcy o wynagrodzenie, 5. wnioskodawca przystąpił do poważnych remontów nieruchomości dopiero w roku 2018 tj. po niekorzystnym dla siebie orzeczeniu z dnia 3.11.2017 r. w sprawie niniejszej i z 25.10.2017 r. w sprawie o własność całej nieruchomości, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w sposobie oceny przez Sąd złożonych sprawozdań rachunkowych i zgłoszonego roszczenia zarządcy o wynagrodzenie, 6. zarządca sądowy gospodarował nieruchomością tak jakby była wyłączną jego własnością, a to poprzez brak stworzenia transparentnych, jasnych dla pozostałych współwłaścicieli reguł gospodarowania tak znacznym majątkiem poprzez nie utworzenie oddzielnego rachunku do prowadzenia spraw wyłącznie dla tej nieruchomości, brak utworzenia funduszu remontowego, lub innych funduszy celowych na rzecz nieruchomości, nie wypłacanie zysków współwłaścicielom przy jednoczesnym korzystaniu ze zgromadzonego kapitału nieruchomości, który był gromadzony na zbiorczym rachunku zarządcy, który zarządza również innymi nieruchomościami (vide str. 6 uzasadnienia skarżonego Postanowienia). 7. złożonych do akt sprawy opinii biegłego K. (k.1442 i nast., 2046-2048, (...), i inne) stanowiących dowód w sprawie w rozumieniu art. 245 k.p.c., a które, nawet jeśli odmówić wiarygodności biegłemu co do sformułowanych wniosków końcowych opinii, to ujawniły obiektywne braki w dokumentacji wnioskodawcy i inne nieprawidłowości w sporządzonych sprawozdaniach i faktami, do których oceny zobowiązany był Sąd pierwszej instancji. Z uwagi na przejrzystość stawianych w apelacji zarzutów szczegółowe wyliczenie okoliczności, na które powoływał się biegły K. w tym brak umów, brak faktur, nie przeprowadzanie badań okresowych przytaczam w uzasadnieniu do zarzutu. 8. wnioskodawca twierdził (k. 507), że w razie przyznania mu zarządu posiada on wyspecjalizowanych prawników, którzy zajmują się między innymi dochodzeniem odszkodowań od Gminy co nie znalazło przełożenia w wydanym orzeczeniu akceptującym sprawozdania z zarządu, w skład których nadal wchodząc pozycje odnoszące się do kosztów wynagrodzenia szeroko rozumianych „prawników”, 9. jedną z przesłanek udzielenia zarządu sądowego wnioskodawcy było zgłoszenie przez niego roszczenia finansowego o wynagrodzenie w „granicach 1000 zł miesięcznie”(k.507 i 585 verte), co nie zostało uwzględnione przez Sąd przy orzekaniu i doprowadziło do przyznania wynagrodzenia wyższego nie tylko niż to sformułowane wprost przez stronę przy składaniu poszczególnych sprawozdań, ale również wyższego niż stanowiące podstawę pierwotnego wniosku o przyznanie zarządu, 10. zarządca sądowy doprowadził stan nieruchomości (wg. Decyzji (...) z 2016r. i biegłego C.) do: „stanu zagrażającego życiu i zdrowiu”, a mimo to Sąd nie znalazł podstaw do twierdzenia, iż zarząd nieruchomości nie był wykonywany w sposób nieprawidłowy, a wynagrodzenie jest należne wnioskodawcy nawet w 150% pierwotnie żądanej wysokości. 11. w sprawozdaniu za 2013r. wnioskodawca wskazuje, że zawarł ugodę z Gminą Ł. na 55.000 tysięcy złotych, ale w aktach sprawy brak jest stosownych dokumentów na tę okoliczność a w sprawozdaniu rachunkowym nie widać tego wpływu. VII) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku za art. 278 k.p.c. poprzez dowolną pozytywną ocenę złożonej do niniejszej sprawy opinii biegłego J. K.

§ l k.p.c. w związku z art. 361 k.p.c. poprzez niezastosowanie przejawiające się w braku rzeczywistego uzasadnienia, dlaczego Sąd przyznał takie, a nie inne wynagrodzenie wnioskodawcy, czemu w tym zakresie zmienił Postanowienie z 2012 r., jakie okoliczności wziął pod uwagę, a jakie nie i ograniczenie się w tym zakresie jedynie do stwierdzenia, że biegły taką kwotę uznał za zasadną, podczas gdy to nie biegły, lecz Sąd ocenia zasadność roszczeń zarządcy analizując cały zgromadzony materiał dowodowy i to nie tylko ten, który badał biegły. XIV) naruszenie art. 148 § 2 k.p.c. w związku z art. 514 § 1 k.p.c. poprzez niezastosowanie i niedostrzeżenie faktu, że sprawa w pierwszej instancji była prowadzona na rozprawie, która była kontynuowana przed Sądem Okręgowym na skutek złożonych apelacji, a następnie była kontynuowana ponownie przed Sądem pierwszej instancji, co doprowadziło do wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie bez uprzedniego poinformowania stron o zamiarze zamknięcia rozprawy, bez udzielenia głosów końcowych, bez możliwości zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie i bez wyczerpania postępowania dowodowego, a nadto bez formalnego zamknięcia kontynuowanej rozprawy. Opisane powyżej naruszenia prawa procesowego, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem polegały na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej w sposób szczegółowo opisany w podniesionych zarzutach. W konsekwencji podniesionych zarzutów uczestniczka wniosła o uchylenie skarżonej części Postanowienia do ponownego rozpoznania, a na wypadek stwierdzenia, iż nie zachodzą przesłanki do uchylenia skarżonego Postanowienia, wniosła o jego zmianę w zaskarżonym zakresie poprzez odmowę zatwierdzenia sprawozdań z zarządu i rachunkowych złożonych przez wnioskodawcę oraz ustalenie wysokości wynagrodzenia zarządcy sądowego w okresie od 01.01.2013r. - 31.12.2014 oraz 01.01.2016- 31.12.2018 r. na kwotę nie wyższą niż 100 zł miesięcznie, a także zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki postępowania kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego. We wniesionym środki zaskarżenia uczestniczka wniosła również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisemnej opinii biegłego z zakresu rynków finansowych na okoliczność ustalenia wysokości wierzytelności uczestniczki postępowania w stosunku do wnioskodawcy z tytułu korzystania przez wnioskodawcę z wypracowanego kapitału stanowiącego dochód z administrowanej nieruchomości w całym okresie sprawowania zarządu z nieruchomości przy założeniu, iż wnioskodawca korzystał z kapitału stanowiącego dochód z nieruchomości, na warunkach rynkowych, a także dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J. K.

§ 1pkt 1 i 2 k.p.c.

i art.

§ 1k.p.c.

w zw. z art. 361 k.p.c. nie zasługiwały na uwzględnienie. Powołanie się na naruszenie art.

§ 1k.p.c.

jest usprawiedliwione tylko wówczas, gdy z uzasadnienia orzeczenia nie daje się odczytać, jaki stan faktyczny lub prawny stanowił podstawę rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną. Inaczej rzecz ujmując, zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny tylko wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art.

§ 1k.p.c.

zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli, czyli gdy treść uzasadnienia orzeczenia sądu I instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie toku wywodu, który doprowadził do jego wydania (por. postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2021 r., I ACa 560/20). Sąd odwoławczy nie podziela twierdzeń apelującej, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art.

§ 1k.p.c..

Wbrew zapatrywaniom uczestniczki, uzasadnienie wydanego postanowienia Sądu Rejonowego zawierało wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Na marginesie jedynie należy zauważyć, iż o skutecznym postawieniu zarzutu naruszenia art.

§ 1pkt 1 k.p.c.

można mówić tylko wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie zawiera elementów pozwalających na weryfikację stanowiska sądu, a braki uzasadnienia w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, oceny dowodów i oceny prawnej muszą być tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona, bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej. Zarzut ten może znaleźć zastosowanie jedynie w tych wyjątkowych sytuacjach, w których treść uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania zaskarżonego orzeczenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zarzut naruszenia art. 332 § 1 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. i art. 359 § 1 k.p.c. oraz art. 321 § 1 k.p.c. i art. 939 § 1 k.p.c. nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 939 § 1 k.p.c. zarządca może żądać wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków, które w związku z zarządem poniósł z własnych funduszów. Wysokość wynagrodzenia sąd określi odpowiednio do nakładu pracy i dochodowości nieruchomości. Treści wskazanego przepisu wskazuje, iż wynagrodzenie zarządcy ustala się po okresie sprawozdawczym, na podstawie sporządzonego sprawozdania, które stanowi podstawę do określenia nakładu pracy i dochodowości nieruchomości. Z tej też przyczyny deklaracja zarządcy, jak również wcześniejsze ustalenie wysokości wynagrodzenia przez Sąd na etapie ustanawiania zarządcy podlega późniejszej weryfikacji na etapie zatwierdzania sprawozdania i ustalenia wynagrodzenia, biorąc pod uwagę kryteria wskazane w art. 939 § 1 k.p.c.. Zważywszy, iż zarządca przedstawił sprawozdania, które zostały zatwierdzone, na ich podstawie Sąd ocenił nakład pracy zarządcy, posiłkując się dowodem z opinii biegłego, uznanym przez Sąd za wiarygodny, a dokonana ocena nie budzi wątpliwości co do jej prawidłowości. Nie sposób zgodzić się ze skarżącą, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 935 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 937 § 1 i 2 k.p.c., a także art. 937 § 2 k.p.c. w zw. z art. 941 k.p.c. Stwierdzić należy, że wzajemne roszczenia współwłaścicieli nie są przedmiotem postępowania o zatwierdzenie sprawozdania ze sprawowanego zarządu oraz przyznania zarządcy wynagrodzenia. Uczestniczka może dochodzić swoich praw w odrębnym postępowaniu. Na marginesie należy jedynie wskazać, że roszczenie uczestniczki nie zostało określone kwotowo, jak również wykazane w niniejszym postępowaniu. Nie można zgodzić się jakoby zatwierdzenie przez Sąd Rejonowy naruszało wskazane wyżej przepisy. Treść sprawozdań była przedmiotem analizy Sądu i biegłego. W treści uzasadnienia wskazano, że zarząd sprawowany był zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki, zaś niedociągnięcia wskazane w zakresie zaliczenia do kosztów zarządu dodatkowych nieuzasadnionych kosztów zostały skorygowane przez wnioskodawcę pismem z dnia 18 stycznia 2021 roku zgodnie z zastrzeżeniami poczynionymi przez biegłego. Wskazane korekty dotyczyły wydatków za usługi telekomunikacyjne, usługi windykacyjne i prawne, usługi informatyczne, usługi pocztowe, kosztów najmu biura, paliwa, serwisu samochodów oraz wynagrodzenia. Wskazane korekty nie budziły żadnych wątpliwości, a ich uwzględnienie w złożonych sprawozdaniach czyniło je prawidłowymi i rzetelnymi. Wydatki opisane w sprawozdaniach, po uwzględnieniu korekt, były celowe. Podnoszony przez skarżącą art. 941 k.p.c. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem wskazany przepis dotyczy sytuacji, w której nastąpiło przejście własności nieruchomości na nabywcę, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wszystkie zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., w tym w zw. art. 937 § 2 k.p.c. i w zw. z art. 935 § 1 k.p.c., z art. 227 k.p.c., w zw. z art. 278 k.p.c., a także w zw. z 286 k.p.c. oraz art. 278 § 1 k.p.c. nie zasługiwały na uwzględnienie. Formułując zarzut uchybienia art. 233 k.p.c., odnoszący się do błędów w ocenie materiału dowodowego, konieczne jest wskazanie, który dowód został nieprawidłowo oceniony przez niezasadne danie mu wiary czy przypisanie mocy dowodowej bądź też przez bezpodstawną odmowę obdarzenia go przymiotem wiarygodności, czy mocy dowodowej. Zarzut ten mógłby zostać uwzględniony tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając, a także w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 maja 2022 r., I ACa 107/21, Legalis nr 2712599, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 czerwca 2022 r., I ACa 771/21, Legalis nr 2712624). Wbrew przekonaniu skarżącej, dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów czyniła zadość wymaganiom art. 233 § 1 k.p.c. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, na jakich dowodach się oparł, jakim dowodom dał wiarę, a jakim odmówił wiarygodności i uzasadnił swoją decyzję. Podnoszone przez apelującą zarzuty stanowią jedynie polemikę z prawidłowo poczynionymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że przystąpienie zarządcy do gruntownego remontu nieruchomości w 2018 roku po zgromadzeniu niezbędnych środków było słuszne. Wskazać należy, że stan nieruchomości zarządzanej przez wnioskodawcę już w chwili objęcia w zarząd wskazywał na potrzebę dokonania remontu, co zauważała również uczestniczka., Niemniej, dokonanie gruntownego remontu wymagało zainwestowania znacznych środków, którymi przez wiele lat wnioskodawca nie dysponował. Wykonanie niezbędnych prac możliwe było dopiero w 2018 roku po zgromadzeniu odpowiednich środków pieniężnych. Uczestniczka nie wykazała, by zarządca zgromadził wymagane środki wcześniej i zwlekał z wykonaniem remontu. Wbrew przekonaniu skarżącej, zarządca przy wyborze wykonawców robót budowlanych nie miał obowiązku ogłaszania przetargu czy konkursu, bowiem żadne przepisy nie nakładały na niego takowego obowiązku. Zarządca mógł bowiem kierować się innymi niż najniższa cena kryteriami wyboru wykonawców, w tym kryterium zaufania do wykonawcy, jakości wykonywanych robót, stałej współpracy. Ponadto, uczestniczka w żadnej mierze nie wykazała, by współwłaściciele ponosili wyższe koszty remontów niż rynkowe. Okoliczność tożsamości osoby współwłaściciela i zarządcy nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia wysokości wynagrodzenia za sprawowanie zarządu. Uczestniczka nie wykazała, by zarządca celowo doprowadzał do opóźnienia w podejmowaniu działań w zakresie niezbędnego remontu nieruchomości. Jak już wyżej wskazano, przeprowadzenie remontu wymagało zgromadzenia odpowiednich środków, a uczestniczka nie wykazała, by takowymi zarządca dysponował przed 2018 rokiem. Tym samym nie można zarzucić, by zarządca popełniał błędy w prowadzeniu gospodarki finansowej nieruchomości, co wynika również z rzetelnej i fachowej opinii biegłego. W tym miejscu należy podkreślić, że zarząd sądowy nad nieruchomością w latach, za które zostały złożone i zaakceptowane sprawozdania, był sprawowany zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki. Zarządca dokonywał niezbędnych, kosztownych remontów, w tym remontu dachu, klatki schodowej i odnowienia elewacji. Ponadto dokonywał bieżących działań w zakresie wymiany okien, rozbiórki podłóg i ścian działowych, montażu bramy automatycznej, domofonów, elektryczności. Wszystkie prace były wykonywane w miarę potrzeb i możliwości finansowych. Czynione przez apelującą zarzuty odnośnie opieszałości zarządcy przy dokonywaniu remontów są nieudowodnione. Wskazać również należy, że przyznane zarządcy wynagrodzenie za sprawowanie zarządu, zgodnie z art. 939 § 1 k.p.c., odpowiada nakładowi pracy i dochodowości nieruchomości. W złożonych sprawozdaniach wnioskodawca wykazał zakres dokonywanych prac, jak również dochody uzyskiwane z nieruchomości. Wskazane okoliczności uzasadniały przyznanie zarządcy wynagrodzenia według stawek przyjętych w opinii biegłego, z uwzględnieniem powierzchni użytkowej zarządzanej nieruchomości. Zarzuty uczestniczki poczynione względem oceny przez Sąd Rejonowy opinii biegłego nie zasługują na uwzględnienie. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego biegły wydał szereg opinii oraz opinii uzupełniających, jasnych, pełnych i niesprzecznych. Wskazane opinie były rzetelne i w żadnej mierze nie można się zgodzić, by były stronnicze, ujawniające negatywny stosunek do apelującej. Na powyższe skazuje m.in. fakt wskazania przez biegłego wszystkich nieprawidłowości w złożonych przez zarządcę sprawozdaniach, które zostały następnie skorygowane. Jak trafnie zauważył Sąd Rejonowy, uczestniczka nie wykazała, by zarządca pobierał tzw. odstępne. Powyższe stanowi jedynie niepoparte żadnymi dowodami twierdzenie uczestniczki. Kwoty, jakie były pobierane od nabywców lokali były bowiem opłatami na poczet funduszu remontowego, a apelująca nie wykazała, by było inaczej. Stawiany przez skarżącą zarzut naruszenia art. 217 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym w 2016 r.) oraz art. 235 2 § 1 k.p.c. choć zasadny, nie mógł skutkować zmianą zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu odwoławczego stawiany przez skarżącą zarzut w istocie stanowi zarzut naruszenia art. 235 2 § 2 k.p.c., tj. brak wydania przez sąd postanowienia o pominięciu dowodu. Sąd Rejonowy w istocie nie wydał postanowienia o pominięciu wnioskowanego dowodu z przesłuchania świadka J. K.