Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2024 r., sygn. akt III Ca 238/24

Sygn. akt III Ca 238/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 sierpnia 2024 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący – Sędzia Sądu Okręgowego Magdalena Balion – Hajduk po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2024 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. przeciwko K. M. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 29 grudnia 2023 r., sygn. akt VIII C 643/23 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) zasądza od pozwanego na rzecz powódki (...) ( dwa tysiące pięćset trzydzieści pięć) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 29 grudnia 2022 r., b) oddala powództwo w pozostałej części, c) zasądza od pozwanego na rzecz powódki (...) ( jeden tysiąc sto siedemnaście) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie po upływie tygodnia od doręczenia niniejszego orzeczenia;

SSO Magdalena Balion – Hajduk Sygn. akt III Ca 238/24 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z 29 grudnia 2023r zasądził od pozwanego K. M. na rzecz powódki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. 362 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 grudnia 2022r., oddalił powództwo w pozostałym zakresie i zasądził od pozwanego na rzecz powódki154 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku.

Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo w części. Ustalił, że 25 stycznia 2019 roku powódka zawarła z pozwanym umowę na czas nieokreślony na korzystanie z usług (...), a opłata za miesiąc korzystania wynosiła 109 zł. Pozwany korzystał z usług powódki do wybuchu pandemii (ostatni raz w marcu 2020 roku), a opłaty uiszczał do czerwca 2020r., pomimo, że w dniu podpisania ww. umowy, tj. 25 stycznia 2019 roku, złożył jednocześnie oświadczenie o jej wypowiedzeniu, z dwumiesięcznym okresem wypowiedzenia. Po upływie tego okresu pozwany kontynuował korzystanie z usług powódki, w zakresie w jakim wynikało to z umowy z dnia 25 stycznia 2019 roku (pakiet (...)). Pozwany na rozprawie w dniu 24 listopada 2023 roku zeznał, że uważał, że umowa nie obowiązuje, bo ją wypowiedział, ale chodził na siłownię i płacił abonament. Sąd Rejonowy uznał, że doszło do dorozumianego cofnięcia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy i strony wiązała w dalszym ciągu umowa z dnia 25 stycznia 2019 roku. Skoro pozwany, mimo upływu okresu wypowiedzenia, korzystał nadal z obiektu powódki zgodnie z treścią uprawnień i obowiązków wynikających z podpisanej wcześniej umowy z dnia 25 stycznia 2019 roku, a powódka nie zablokowała możliwości wejścia pozwanemu na teren obiektu, to uznać należało, że wolą stron było kontytuowanie tej umowy.

Pozwany nie zgłosił powódce faktu rezygnacji z korzystania z jej oferty i zaprzestał opłat, a powódka wysłała do pozwanego pismo, w którym wezwała do uiszczenia zaległych należności.

Żądanie powódki dotyczyło opłat za korzystanie z obiektu powódki w okresie od czerwca 2020 roku do października 2022 roku oraz opłaty za opaskę w kwocie 50zł.

Jako podstawę prawna roszczenia Sąd wskazał art. 750 k.c. i art. 734 § 1 k.c.

Sąd I instancji uznał żądanie powódki spornych należności za okres od października 2020 roku do października 2022 roku za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego – art. 5 k.c.

Uprawnienie powódki przewidziane w § 3 pkt 6 regulaminu uznać należało za powinność rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym wskutek zaległości pozwanego w uiszczaniu opłat za trzy miesiące, aby nie generować dalszych kosztów. Zgodnie z powoływanym § 3 pkt 6 regulaminu powódka miała prawo rozwiązać umowę ze skutkiem natychmiastowym, jeżeli zaległość w uiszczeniu opłat przekraczała trzy miesiące, zaś opłaty zgodnie z § 3 pkt 2b tiret 2 miały być wnoszone „z góry” do 3 dnia każdego miesiąca. Z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością można było bowiem zasadnie przyjąć, że klient trwale zrezygnował z korzystania z usług powódki, tym bardziej że pozwany ostatni raz korzystał z jej usług w marcu 2020 roku, a także informował osobiście prezesa zarządu powódki N. W. o rezygnacji z usług powódki. Ponadto pozwany jest po wszczepieniu bajpasów, wobec czego z przyczyn zdrowotnych nie mógł kontynuować treningów na siłowni. Dodatkowo po powstaniu zaległości w płatnościach, powódka uniemożliwiała pozwanemu wejście na teren obiektu w celu skorzystania w usług klubu, pomimo naliczania opłat za kolejne miesiące.

W ocenie Sądu Rejonowego działania te uznać należało za nielojalne wobec konsumenta. Ponadto jak wynika z wiarygodnych zeznań pozwanego złożonych na rozprawie w dniu 24 listopada 2023r. i zeznań świadka G. M. złożonych na rozprawie w dniu 24 listopada 2023r. opaska została ona zwrócona powódce w marcu 2022 roku.

Sąd Rejonowy uznał roszczenie za zasadne co do kwoty 362 zł, na którą złożyły się: miesięczna opłata w kwocie 35 zł za czerwiec 2020 roku oraz trzy miesięczne opłaty po 109 zł za okres od lipca 2020 roku do września 2020 roku.

Powódka w apelacji zaskarżyła wyrok w części oddalającej powództwo i wniosła o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 2585 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 29 grudnia 2022 roku, zarzucając

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacji częściowo zasługiwała na uwzględnienie.

Z akt sprawy wynika iż pozwany zawarł umowę z pozwaną na korzystanie z jej usług. Umowa została zawarta na czas nieokreślony i umożliwiała wielokrotny wstęp do klubu powódki w celu skorzystania z siłowni w okresie obowiązywania umowy aż do jej rozwiązania. Umowa została zawarta w formie pisemnej na czas nieokreślony z możliwością jej wypowiedzenia z zachowaniem okresu wypowiedzenia wynoszącego 2 miesiące kalendarzowe ze skutkiem na koniec miesiąca, o czym stanowi w § 2 pkt 3 regulaminu korzystania z R. fitness and health club. Pozwany miał pełną świadomość w jaki sposób zawartą umowę można wypowiedzieć, bo tuż po jej zawarciu umowę w formie pisemnej wypowiedział, po czym jak prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy cofnął to oświadczeń, ponieważ nadal z siłowni korzystał.

Pozwany nie wypowiedział ponownie umowy, ale przestał regulować zobowiązania. Po wezwaniu go do zapłaty zaległości nie uregulował i w żaden sposób nie zareagował na wezwanie. W ocenie Sądu Okręgowego nie można czynić powódce zarzutu naruszenia zasad współżycia społecznego w rozumieniu art. 5 k.c., skoro powódka realizowała zawartą z pozwanym umowę. Żaden z dowodów nie potwierdza tezy, że pozwany nie był wpuszczany na teren siłowni, sam pozwany ani w swoich zeznaniach ani w sprzeciwie od nakazu zapłaty takiej okoliczności nie podnosi. Jak wynika z zeznań pozwanego pozwany uczęszczał na siłownię do pandemii i oddał opaskę. Klub był zamknięty w okresie pandemii i wówczas nie pobierano opłat. Jest to okoliczność niekwestionowana i wynika także z samego żądania pozwu.

Opłaty wynosiły 109 zł za miesiąc. Pozwany nie uregulował opłaty za czerwiec 2020r. - 35 zł, za lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2020r. – po 109 zł , za grudzień 2020 roku – 95 zł. Potem klub był zamknięty, a po jego otwarciu naliczono pozwanemu opłaty za okres od maja do października 2022 roku po 109 zł , co daje łącznie 2 535 zł.

Sąd Okręgowy mając powyższe na uwadze na podst. art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok i orzekł jak w pkt 1 wyroku. Apelacja na podst. art. 385 k.p.c. została oddalona co do kwoty 50 zł za niezwrócona opaskę, albowiem Sąd ustalił, że pozwany opaskę tą zwrócił. O kosztach procesu orzeczono na mocy art. 100 k.p.c. obciążając nimi w całości pozwanego.

Stosownie do wyników postępowania Sąd odwoławczy obciążył kosztami postępowania odwoławczego pozwanego na mocy art. 98 § 1 k.p.c. jako przegrywającego postępowanie. Na koszty te złożyło się wynagrodzenia pełnomocnika pozwanej w kwocie 450 zł i opłata od apelacji – 200 zł.

SSO Magdalena Balion – Hajduk