Sygn. akt III Ca 274/22 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 listopada 2021 r. Sąd Rejonowy w Pabianicach po rozpoznaniu sprawy z powództwa T. M. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę orzekł w następujący sposób: 1. zasądził od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz T. M. kwotę 880 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 6 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty; 2. oddalił powództwo w pozostałej części; 3. zasądził od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz T. M. kwotę 46 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów procesu; 4. nakazał pobrać od T. M. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Pabianicach kwotę 165,09 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych; 5. nakazał pobrać od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Pabianicach kwotę 101,20 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygniecie na ustaleniach, że (...) Sp. z o.o. jest właścicielką samochodu marki C. (...) nr rej. (...). Pojazd jest użytkowany przez leasingobiorcę M. L.. W dniu 11 marca 2019 r., na skutek kolizji komunikacyjnej przedmiotowy pojazd uległ uszkodzeniom. Sprawca kolizji był objęty ochroną ubezpieczeniową udzielaną przez (...) S.A. w W. (obecnie (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W.) w związku z zawartą umową obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Po kolizji z dnia 11 marca 2019 r. pojazd nadawał się do jazdy. M. L. nie miał możliwości odliczenia podatku VAT. Poszkodowany upoważnił K. M. do podjęcia wszelkich czynności związanych ze zgłoszeniem oraz likwidacją szkody komunikacyjnej, do której doszło w dniu 11 marca 2019 r., w której uczestniczył pojazd marki C. (...) nr rej. (...) oraz występowania do ubezpieczyciela i wypożyczalni współpracujących/ obsługujących towarzystwo ubezpieczeń w celu zasięgania i porównywania warunków najmu samochodu zastępczego celem wybrania wypożyczalni z najbardziej korzystnymi warunkami najmu pojazdu zastępczego dla poszkodowanego. Poszkodowany telefonicznie zgłosił szkodę ubezpieczycielowi w dniu 12 marca 2019 r. W rozmowie telefonicznej został poinformowany o możliwości bezkosztowego wynajmu pojazdu zastępczego przez podmiot współpracujący z ubezpieczycielem. Poszkodowany nie był zainteresowany wynajmem pojazdu, podając, iż porozumiał się już z podmiotem, u którego zamierzał naprawiać samochód co do wynajmu pojazdu zastępczego. Poszkodowany został poinformowany, iż w przypadku wynajęcia pojazdu zastępczego od innego podmiotu ubezpieczyciel zweryfikuje stawkę dobową do 120 zł netto za dobę. Pismem z dnia 13 marca 2019 r. pozwana potwierdziła rejestrację szkody pod numerem (...).01. Uszkodzony pojazd marki C. (...) nr rej. (...) został naprawiony w (...) Spółka Jawna w Ł.. W dniu 14 marca 2019 r. poszkodowany przekazał samochód do serwisu. W tym samym dniu warsztat naprawczy poinformował ubezpieczyciela o konieczności dokonania oględzin uszkodzonego pojazdu, wskutek czego pracownik ubezpieczyciela dokonał oględzin. W dniu 18 marca 2019 r. warsztat naprawczy sporządził kosztorys, który następnie wysłał pozwanej. W dniu 21 marca 2019 r. ubezpieczyciel zaakceptował kosztorys naprawy. Części zamienne zostały zamówione w dniu 22 marca 2019 r., naprawę rozpoczęto w dniu następnym, zaś w dniu 27 marca 2019 r. ją zakończono. W dniu 14 marca 2019 r. M. L. zawarł z T. M. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...) umowę najmu pojazdu zastępczego marki F. (...) nr rej. (...) według stawki 220 zł brutto za dobę. Umowa została zawarta na czas do dnia zwrotu pojazdu wynajmującemu. Najem trwał do 27 marca 2019 r. Umową zawartą w dniu 14 marca 2019 r. M. L. dokonał na rzecz T. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą R. C. T. M. przelewu wierzytelności z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego zgodnie z fakturą wystawioną do umowy pojazdu zastępczego numer (...) z dnia 14 marca 2019 r., przysługującą poszkodowanemu wobec sprawcy szkody i ubezpieczycielowi. K. M. zwrócił się do ubezpieczyciela poprzez e-mail w dniu 15 marca 2019 r. o doprecyzowanie warunków najmu pojazdu zastępczego, który mógłby zostać udostępniony poszkodowanemu przez podmiot współpracujący z zakładem ubezpieczeń. Wiadomością z dnia 18 marca 2019 r. pozwana poinformowała o warunkach najmu pojazdu zastępczego udostępnionego przez podmiot współpracujący z nią, m.in. podała, iż najem jest całkowicie bezkosztowy, a wynajmowany pojazd jest tej samej klasy, co pojazd uszkodzony. W wiadomości e-mail z dnia 12 marca 2019 r. pozwana poinformowała (...) Sp. z o.o. o/Ł. o dobowej stawce najmu pojazdu zastępczego klasy kombivan wynoszącej 120 zł netto. M. L. zwrócił wynajęty pojazd zastępczy w dniu 27 marca 2019 r. W związku z korzystaniem przez poszkodowanego z pojazdu zastępczego udostępnionego przez T. M. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...), w dniu 27 marca 2019 r. wynajmująca wystawiła fakturę VAT nr (...) na kwotę 2.860 zł, na którą złożyły się koszty najmu przez 13 dni według stawki 220 zł brutto za dobę. Pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r., które wpłynęło do ubezpieczyciela w dniu 6 maja 2021 r., powódka wezwała pozwaną do zapłaty odszkodowania za wynajem pojazdu zastępczego, przesyłając ubezpieczycielowi fakturę nr (...) opiewającą na kwotę 2.860 zł brutto oraz zawiadomiła o cesji wierzytelności. Decyzją z dnia 14 maja 2019 r. (...) S.A. w W. przyznała odszkodowanie w kwocie 590,40 zł z tytułu kosztów wynajmu pojazdu zastępczego, po zweryfikowaniu okresu najmu z 13 dni na 4 dni oraz dobowej stawki najmu z 220 zł brutto do 147,60 zł brutto. Uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego związany z procesem naprawy wynosił 8 dni kalendarzowych i był zasadny od dnia 20 marca 2019 r. do dnia 27 marca 2019 r. W dniu 14 marca 2019 r. pojazd przyjęto do naprawy. Pozwana w dniu 15 marca 2019 r. wykonała oględziny podstawowe. Serwis dopiero w dniu 19 marca 2019 r. dokonał rozbrojenia pojazdu w celu ujawnienia dodatkowych uszkodzeń, a ich wyniki wysłał w dniu następnym, tj. 20 marca 2019 r. Naprawa została zakończona w dniu 27 marca 2019 r. Do zakończenia naprawy jej proces odbywał się bez zbędnej zwłoki. A. (...) Towarzystwo (...) z siedzibą w W. zmieniła nazwę na (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.. Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o dokumentarny materiał dowodowy (w tym akta szkody na płycie CD), zeznania świadka M. L., przyznane i niezaprzeczone twierdzenia stron, a także opinię biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej M. S.. Wydana w sprawie opinia biegłego, jako fachowa, rzetelna i wykonana zgodnie z obowiązującymi zasadami, wiedzą i doświadczeniem biegłego stanowi wiarygodny dowód w sprawie. Oceniając opinię, Sąd wziął pod uwagę takie kryteria jak sposób motywowania sformułowanego w niej stanowiska oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, jak również zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Opinia została wydana przez osobę, posiadającą specjalistyczną wiedzę, a zawarte w niej wnioski nie budziły wątpliwości. Opinia zawiera część sprawozdawczą, z której wynika, że biegły oparł się na całym materiale dowodowym przedstawionym przez obie strony w aktach sprawy. Opinia została zakwestionowana przez pozwanego co do okresu koniecznego i obiektywnie uzasadnionego wyłączenia z ruchu pojazdu. W ocenie Sądu pismo pozwanego stanowiło wyłącznie polemikę z ustaleniami biegłego. Pozwany nie przedstawił żadnych argumentów mogących zakwestionować wywody biegłego. Sama okoliczność, iż opinia nie jest zgodna z twierdzeniami strony nie przesądza jeszcze o jej wadliwości. Podkreślić należy, że pozwany nie wnosił nawet o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej ani o dopuszczenie dowodu z innego biegłego. Sąd Rejonowy w rozważaniach wskazał, że powództwo w części zasługuje na uwzględnienie. Obowiązek zakładu ubezpieczeń, udzielającego ochrony od odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody komunikacyjnej, do spełnienia świadczenia odszkodowawczego na rzecz osoby poszkodowanej wynika z art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 34 i 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2214 t.j., dalej: u.o.o). Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (art. 822 § 4 k.c.). W niniejszej sprawie, pozwany ubezpieczyciel odpowiadał tak, jak sprawca szkody tj. na zasadzie winy (art. 436 § 2 zdanie 1 k.c. w zw. z art. 415 k.c.). Sąd w pełni podziela jednolity pogląd orzecznictwa, że odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego; nie jest ona uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej (tak: uchwała 7 sędziów SN z dnia 17 listopada 2011 r. sygn. III CZP 5/11). Współczesna judykatura wypracowała zasługujący na aprobatę pogląd, że zaciągnięcie przez poszkodowanego zobowiązania do zapłaty czynszu najmu pojazdu zastępczego stanowi szkodę w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. pozostającą w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym (uchwała SN z dnia 13 marca 2020 r. sygn. III CZP 63/19). W niniejszej sprawie poza sporem pozostawała zasada odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń za skutki zdarzenia z dnia 11 marca 2019 r. oraz przejście w drodze przelewu na T. M. uprawnienia do żądania odszkodowania z tytułu kosztów najmu pojazdu. Podobnie, bezsporny był fakt zasadności najmu pojazdu zastępczego przez okres 4 dni, przyznany zresztą przez ubezpieczyciela już na etapie postępowania likwidacyjnego. Rozbieżność stanowisk stron sprowadzała się do zasadności kolejnych 9 dni najmu oraz dobowej stawki za wynajem pojazdu zastępczego. Dla określenia zasadnego czasu najmu kluczowe było ustalenie, czy po kolizji z dnia 11 marca 2019 r. pojazd marki C. (...) nr rej. (...) nadawał się do normalnego użytkowania. Pojazd poszkodowanego nadawał się do dalszej jazdy – co wynika zarówno z zeznań świadka, jak i opinii biegłego, wskutek czego miał on prawo korzystać z samochodu zastępczego przez okres odpowiadający rzeczywistej naprawie uszkodzonego pojazdu. W związku z powyższym w ocenie sądu, w realiach likwidowanej szkody w pełni uzasadnione było skorzystanie przez poszkodowanego z samochodu zastępczego przez 8 dni, dopiero od dnia 20 marca 2019 r. tj. dnia, w którym serwis wysłał ubezpieczycielowi dokumentację fotograficzną z rozszerzonym zakresem uszkodzeń oraz kalkulacją naprawy, który je następnie zweryfikował, do dnia 27 marca 2019 r., tj. dnia, w którym rzeczywiście naprawa została zakończona. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo jako niezasadne w realiach niniejszej sprawie. Jednocześnie, sąd podzielił pogląd, że wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione. Jeżeli zatem ubezpieczyciel proponuje poszkodowanemu - we współpracy z przedsiębiorcą trudniącym się wynajmem pojazdów - skorzystanie z pojazdu zastępczego równorzędnego pod istotnymi względami pojazdowi uszkodzonemu albo zniszczonemu (zwłaszcza co do klasy i stanu pojazdu), zapewniając pełne pokrycie kosztów jego udostępnienia, a mimo to poszkodowany decyduje się na poniesienie wyższych kosztów najmu innego pojazdu, koszty te - w zakresie nadwyżki - będą podlegały indemnizacji tylko wtedy, gdy wykaże szczególne racje, przemawiające za uznaniem ich za "celowe i ekonomicznie uzasadnione". W tym kontekście istotne znaczenie ma nie tylko równorzędność samego pojazdu, ale także dodatkowych warunków umowy, takich jak np. czas i miejsce udostępnienia oraz zwrotu pojazdu zastępczego, czy też obowiązek wpłaty kaucji. Jeżeli istotne warunki wynajmu proponowanego przez ubezpieczyciela (we współpracy z przedsiębiorcą wynajmującym pojazdy) czynią zadość potrzebie ochrony uzasadnionych potrzeb poszkodowanego, nie ma podstaw, by obciążać osoby zobowiązane do naprawienia szkody wyższymi kosztami związanymi ze skorzystaniem przez poszkodowanego z droższej oferty. Odstępstwa od tej reguły nie uzasadniają drobne niedogodności o charakterze niemajątkowym, które mogą wiązać się np. z koniecznością nieznacznie dłuższego oczekiwania na podstawienie pojazdu zastępczego proponowanego przez ubezpieczyciela. Z uwagi na ciążący na ubezpieczycielu obowiązek szczególnej, podwyższonej staranności nie można też przypisać decydującego znaczenia czynnikowi w postaci szczególnego zaufania, jakie poszkodowany ma do kontrahenta, z którego usług chciałby skorzystać. Poniesienia wyższych kosztów nie uzasadnia również sama przez się prostota skorzystania z oferty najmu złożonej przez przedsiębiorcę prowadzącego warsztat naprawczy, w którym uszkodzony pojazd ma być naprawiany. Konieczność dodatkowego kontaktu z ubezpieczycielem - w praktyce zwykle telefonicznego - nie może być uznana za niedogodność, która uzasadnia poniesienie wyższych kosztów najmu. Co więcej, należy uznać, że w ramach ciążącego na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem) mieści się obowiązek niezwłocznego zasięgnięcia informacji co do tego, czy ubezpieczyciel może zaproponować poszkodowanemu pojazd zastępczy równorzędny uszkodzonemu (zniszczonemu). Nie ma to nic wspólnego z koniecznością poszukiwania przez poszkodowanego najtańszej oferty rynkowej najmu, nie jest bowiem istotne to, czy propozycja ubezpieczyciela jest najtańsza, lecz to, że jest przez niego akceptowana (cytaty z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 roku, III CZP 20/17; pogląd zaaprobowany również np. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2018 roku, I CSK 637/17; w orzecznictwie sądów powszechnych tak m.in. wyroki Sądu Okręgowego w Łodzi z 29 listopada 2017 roku XIII Ga 552/17, 24 listopada 2017 roku XIII Ga 944/17, 17 listopada 2017 roku XIII Ga 1169/17, 6 listopada 2017 roku XIII Ga 730/17, 25 października 2017 roku XIII Ga 711/17, z dnia 4 października 2017 roku XIII Ga 714/17; Sądu Okręgowego w Szczecinie z 13 kwietnia 2018 roku VIII Ga 297/18; Sądu Okręgowego w Sieradzu z 21 lutego 2018 roku I Ca 12/18, Sądu Okręgowego w Częstochowie z 15 maja 2018 roku V Ga 52/18). W rozpoznawanej sprawie pozwany wykazał, że oferował poszkodowanemu możliwość wynajmu za swoim pośrednictwem samochodu zastępczego według stawki dobowej 120 zł netto, zaś M. L. z takiej oferty nie skorzystał. Wobec rozważań przedstawionych powyżej, w tego rodzaju realiach ubezpieczyciel zwolnił się z zobowiązania do pokrycia kosztów najmu samochodu zastępczego w zakresie przekraczającym koszty, jakie sam poniósłby zapewniając poszkodowanemu samochód zastępczy za pośrednictwem współpracującego z nim przedsiębiorcy. Rzecz jednak w tym, że ubezpieczyciel uznał zasadność najmu samochodu zastępczego jedynie przez 4 dni zamiast – zgodnie z rzeczywistą, udowodnioną potrzebą – przez 8 dni. Innymi słowy, nawet gdyby poszkodowany zdecydował się na wypożyczenie samochodu zastępczego za pośrednictwem ubezpieczyciela, to i tak mógłby z niego korzystać jedynie przez 4 dni. Stąd, na pozostałe 4 dni zasadnego najmu poszkodowany musiałby wypożyczyć samochód zastępczy od innego podmiotu. W konsekwencji, w kontekście ograniczenia wysokości odszkodowania w odniesieniu do owych 8 dni najmu zarzut ubezpieczyciela, że mógłby zapewnić na czas naprawy samochód zastępczy był nietrafny. Skoro bowiem zakład ubezpieczeń uznał zasadność najmu jedynie za 4 dni to nie może skutecznie bronić się zarzutem, że był gotów zapewnić najem również na czas wykraczający poza uznany okres. Sąd przyjmuje, iż nie można ustalić, iż pozwany pokrywałby koszty najmu pojazdu zastępczego w sytuacji skorzystania z jej oferty przez okres dłuższy niż okres, który uznał za zasadny. Musiałoby to oznaczać, że pozwany celowo nie uwzględnia zasadnych kosztów najmu wyłącznie z tego względu, iż poszkodowany nie skorzystał z jego oferty (a do czego nie może być zmuszany). Jednocześnie, pozwany nie zmienił swojego stanowiska co do okresu najmu nawet w toku niniejszego postępowania, dysponując całością materiału dowodowego. Oznacza to, że zmiana stanowiska pozwanego nie byłaby możliwa także w toku postępowania likwidacyjnego i pozwany nie uznałaby za zasadne korzystania z pojazdu zastępczego przez okres dłuższy niż 4 dni. Wobec powyższego należało uznać, że pozwana skutecznie ograniczyła wysokość odszkodowania za najem do 120 zł netto za dzień wyłącznie w zakresie 4 dni najmu tj. do kwoty 590,40 złotych, wypłaconej w toku postępowania likwidacyjnego. Żądanie odszkodowania za wspomniane 4 dni w zakresie wykraczającym poza powyższą kwotę zostało oddalone w punkcie 2 wyroku ze względu na to, że poszkodowany mógł w opisanym okresie skorzystać z najmu zapewnionego przez ubezpieczyciela. Natomiast za kolejne 4 dni, nieuznane przez ubezpieczyciela, odszkodowanie podlegało zasądzeniu według stawki umówionej przez wynajmującego z najemcą tj. 220 zł brutto za dobę, czyli łącznie 880 złotych. Nadto, okolicznością sporną pomiędzy stronami była także dobowa stawka najmu pojazdu zastępczego. (...) SA w W. kwestionowała wysokość dobowej stawki za najem pojazdu zastępczego ustalonej w kwocie 220 złotych brutto, wskazując, iż jest ona wygórowana i winna wynosić 147,60 złotych brutto (120 zł netto) za dobę. W ocenie Sądu, strona pozwana nie wykazała w żaden sposób, aby stawka zaoferowana przez powódkę była wygórowana. Pozwana ograniczyła się jedynie do oświadczenia, że stawka wskazana w umowie najmu pojazdu zastępczego jest zawyżona, jednak nie przedłożyła żadnych dowodów z dokumentów dla wykazania swoich twierdzeń. W myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W przedmiotowej sprawie ciężar udowodnienia faktu, iż dobowa stawka najmu samochodu zastępczego została zawyżona przez powódkę spoczywał na pozwanej. Podkreślić także należy, iż pozwana nie kwestionowała w toku procesu, iż stawka zastosowana przez powoda nie miała charakteru rynkowego. Wszystkie zarzuty związane z wysokością stawki koncentrowały się wokół tego, iż poszkodowany miał możliwość skorzystania z oferty pozwanej, a nie dotyczyły zaś tego, że stawka stosowane przez powoda została zawyżona w porównaniu ze stawkami najmu obowiązującymi na rynku. Ponadto, Sąd posiada wiedzę z innych spraw o podobnym charakterze, iż stawka w wysokości 220 zł netto nie miała charakteru zawyżonego. Mając na uwadze powyższe rozważania należy wskazać, że wymiar odszkodowania należny z tytułu najmu pojazdu zastępczego wynosi łącznie 1.470,40 złotych (4 dni x 147,60 zł + 4 dni x 220 zł). Jako, że w toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego w kwocie 590,40 zł, należało zasądzić pozostałą część roszczenia w kwocie 880 zł. Wymagalność roszczenia o zapłatę odszkodowania przez zakład ubezpieczeń wynika z art. 14 ust. 1 u.u.o., zgodnie z którym zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Powód zgłosił roszczenia z tytułu najmu pojazdu zastępczego pismem datowanym na dzień 29 kwietnia 2019 r. (doręczonym w dniu 6 maja 2019 r.). Mając na uwadze powyższy stan rzeczy, to właśnie od daty doręczenia należało liczyć wynikający z art. 14 ust. 1 i 2 u.u.o. trzydziestodniowy termin na spełnienie świadczenia przez ubezpieczyciela, termin ten upłynął z dniem 5 czerwca 2019 r. (art. 111 § 1 k.c.). Z tego względu, począwszy od dnia 6 czerwca 2019 r. zakład ubezpieczeń pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia, wobec czego powód uzyskał uprawnienie do naliczenia odsetek ustawowych za opóźnienie na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. O kosztach procesu rozstrzygnięto w oparciu o art. 100 k.p.c. Strona powodowa wygrała sprawę w 38 % i dlatego w takim stopniu należy się jej zwrot kosztów procesu. Koszty poniesione przez powódkę wyniosły łącznie 1.617 zł i obejmowały: opłatę sądową od pozwu – 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w osobie adwokata w kwocie 900 zł – § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 615), opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł oraz uiszczona i wykorzystana zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego – 500 zł. Z kolei koszty poniesione przez pozwanego wyniosły łącznie 917 zł i obejmowały: koszty zastępstwa radcy prawnego – 900 zł (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 zł. Całość poniesionych przez strony kosztów procesu wyniosła zatem 2.534 zł. Powódka wygrała spór w 38 %, a przegrała w 62 %. Powódka winna zatem ponieść z tytułu kosztów procesu kwotę 1.571 zł, a poniosła 1.617 zł Mając na uwadze powyższe należało zasądzić od pozwanego na rzecz powódki kwotę 46 zł. Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1 1 k.p.c. Ponadto, na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. Sąd nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Pabianicach od powódki T. M. kwotę 165,09 zł oraz od pozwanej (...) SA w W. kwotę 101,20 zł - tytułem części nieuiszczonych kosztów sądowych, pozostających w odpowiedniej proporcji do stopnia, w jakim dana strona proces przegrała. Od powyższego orzeczenia apelację złożył pozwany, który zaskarżył wyrok w części tj. co do punktu I oraz punktów III i IV. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: A. przepisów postępowania, które miało które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.