UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 412/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyrok
§ 1k.k.
i w punkcie I wyroku skazał oskarżonego za ww. występek. ☐ 3.3.Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4.Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5.Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. Z. I 1.1.1. Wymierzając oskarżonemu karę za przypisane mu przestępstwo, Sąd uwzględnił wszelkie okoliczności, jakie nakazuje brać pod uwagę przepis art. 53 § 1 k.k., zgodnie z którym Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Oskarżony dopuścił się czynu zabronionego z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art.
§ 1
k.k., co oznacza, że Sąd mógł wymierzyć mu karę grzywny w wysokości niemniejszej niż kara grzywny w wysokości 15 (piętnastu) stawek dziennych, karę ograniczenia wolności lub karę pozbawienia wolności w wysokości nie wyższej, niż 2 (dwa) lata. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wnosił o wymierzenie oskarżonemu kary miesiąca bezwzględnego pozbawienia wolności, zaś obrońca oskarżonego o wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych. W ocenie Sądu brak był podstaw do wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności. Wina M. Z. nie budzi wątpliwości, a stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu jest znaczny. Niemniej jednak nie sposób stwierdzić, że oskarżony jest osobą zdemoralizowaną i konieczne jest wymierzenie mu kary skutkującej izolacją M. Z. od społeczeństwa. Oskarżony był trzykrotnie karany, jednak miało to miejsce stosunkowo dawno, ponadto kary zostały wymierzone mu za inne przestępstwa, niż będące przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto okoliczności czynu będącego przedmiotem niniejszego postępowania również nie usprawiedliwiają wymierzenia M. Z. kary pozbawienia wolności. Nie ulega wątpliwości, że zachowanie oskarżonego było naganne. Niemniej jednak należy zauważyć, że spowodowane ono byłe wzburzeniem oraz nieusprawiedliwionym i błędnym przekonaniem M. Z. o prawie do „wymierzania sprawiedliwości” w sposób siłowy. Miały one charakter czasowy i nie sposób stwierdzić, że wynikały wyłącznie z chęci wyrządzenia krzywdy T. R.
(1). Może o tym świadczyć fakt, że oskarżony zadał pokrzywdzonemu jeden cios, a następnie wrócił do prowadzonego przez siebie pojazdu. Ponadto M. Z. nie utrudniał w żaden sposób prowadzonego przeciwko niemu postępowania, okazał również skruchę, którą Sąd uznał za szczerą. Zdaniem Sądu wymierzenie oskarżonemu kary grzywny również byłoby niezasadne. Oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną, niemniej jednak był trzykrotnie karany, a zachowanie będące przedmiotem niniejszego stanowiło występek o charakterze chuligańskim. Wymierzenie najłagodniejszej z kar przewidzianych za popełniony przez niego czyn, uwzględniając jego okoliczności, byłoby w ocenie Sądu sprzeczne z zasadami prewencji generalnej. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał, że zasadne będzie wymierzenie oskarżonemu kary 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, zaś jej dolegliwość nie przekracza stopnia jego zawinienia. Wykonując nieodpłatną, regularną pracę na rzecz społeczeństwa przez okres (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy, M. Z. będzie w stanie zrozumieć naganność swojego postępowania i uświadomić sobie, że stosowanie jakiejkolwiek przemocy w celu rozwiązywania konfliktów zawsze spotka się z negatywną reakcją społeczeństwa oraz właściwych organów. Jednocześnie ustalając wymiar nieodpłatnej pracy, Sąd miał na uwadze, że oskarżony jest osobą zatrudnioną, na której utrzymaniu pozostaje małoletnie dziecko. Wykonanie kary nie powinno zatem skutkować niemożnością wykonania spoczywającego na oskarżonym obowiązku utrzymania małoletniego. Z powyższych względów, na podstawie art. 157 § 2 k.k. w zw. z art.
§ 1k.k.
Sąd w punkcie I wyroku, wymierzył oskarżonemu karę, o której mowa powyżej. II 1.1.
- Realizując dyrektywy ustawowe, na podstawie art. 63 § 1 k.k. Sąd na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, w dniu 4 marca 2021 roku, od godziny 07:20 do godziny 09:
- III 1.1.1 Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd zobowiązał oskarżonego do zapłaty na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty 6000 (sześciu tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Mając na względzie charakter czynu nie było możliwe orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody, co nie stało jednak na przeszkodzie orzeczeniu zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez pokrzywdzonego. Obrońca oskarżonego wniósł o orzeczenie ww. środka kompensacyjnego w kwocie 3000 (trzech tysięcy) złotych, natomiast pełnomocnik pokrzywdzonego – w kwocie 25000 (dwudziestu pięciu tysięcy) złotych. W ocenie Sądu orzeczenie zadośćuczynienia w kwocie 3000 (trzech tysięcy) złotych nie byłoby wystarczające uwzględniając charakter obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego. Nie sposób jednak stwierdzić, że zasadne byłoby również orzeczenie na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienia w kwocie 25000 (dwudziestu pięciu tysięcy) złotych. Należy zauważyć, że obrażenia odniesione przez pokrzywdzonego nie były na tyle dotkliwe by uzasadnione było orzeczenie środka kompensacyjnego w kwocie stanowiącej kilkukrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Ponadto pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w żaden sposób nie wykazał, że wskutek zachowania oskarżonego T. R.
(1)poniósł wydatki w wysokości uzasadniającej przyznanie odszkodowania w ww. wysokości lub też odczuwa jakiekolwiek dolegliwości uzasadniające przyznanie mu ww. kwoty. Z powyższych względów Sąd uznał, że zasadne będzie zobowiązanie oskarżonego do zapłaty na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty 6000 (sześciu tysięcy) złotych za doznaną krzywdę i na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł w ww. sposób, w pkt. III wyroku. 5.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego o przyznanie na rzecz T. R.
(1)renty. Stwierdzić należy, że zgodnie z art. 46 § 1 kk przepisów prawa cywilnego o zasądzeniu renty nie stosuje się. Z powyższych względów powyższy wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego T. R.
(1)kwotę (...) (tysiąca trzystu sześćdziesięciu ośmiu) złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika. Powyższa kwota przyznana została w oparciu o treść § 11 ust. 1 pkt 1 oraz § 11 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Pełnomocnik pokrzywdzonego, adwokat B. W., uczestniczył w postępowaniu przygotowawczym toczącym się w formie dochodzenia oraz w rozprawie. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w pkt. IV sentencji wyroku. V. Sąd zasądził od oskarżonego M. Z. na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 300 (trzystu) złotych, zwalniając oskarżonego od ponoszenia wydatków, które przejął na rachunek Skarbu Państwa. Oskarżony jest osobą osiągającą regularne dochody, niemniej jednak obciążenie go obowiązkiem uiszczenia kosztów sądowych w całości, byłoby niezasadne, mając na uwadze, iż Sąd zobowiązał go do zapłaty zadośćuczynienia. 6.Podpis