w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 października 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 120 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych. Należy zauważyć, iż przepis art.
w czasie orzekania obligował Sąd do wymierzenia kary ograniczenia wolności nie niższej od 4 miesiące, albo grzywny nie niższej od 150 stawek dziennych. W zestawieniu ze stanem prawnym obowiązującym przed wejściem nowelizacji w dniu 1 października 2023 r., kiedy to dopuszczalne było wymierzenie kary ograniczenia wolności nie niższej od 3 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 100 stawek dziennych, należało uznać, iż ustawa obowiązująca poprzednio jest względniejsza dla oskarżonego. Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami wymiary kary, określonymi w art. 53 k.k. uwzględniając: wysokość ustawowego zagrożenia czynu z art. 177 § 1 k.k. – kara pozbawienia wolności do lat 3, zaś przy zastosowaniu art.
kara ograniczenia wolności od 3 miesięcy do 2 lat, albo grzywna od 100 do 200 stawek dziennych; umiarkowany stopień społecznej szkodliwości czynów, na który składa się: naruszenie istotnego dobra prawnego, jakim jest bezpieczeństwo w ruchu lądowym oraz życie i zdrowie, stojące wysoko w hierarchii dóbr chronionych prawem; umiarkowany stopień winy oskarżonego, który nieumyślnie popełnił zarzucony mu czyn; brak uprzedniej karalności; niski rozmiar ujemnych następstw popełnionego przestępstwa - obrażenia M. W. miały charakter powierzchowny, nie zagrażały jego życiu. potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa: wyrobienie przekonania o nieuchronności sankcji, ugruntowanie poczucia obowiązywania określonych norm i wartości oraz zaufania do instytucji państwa i obowiązującego prawa, a także uświadomienie społeczeństwu, że przestępstwa przeciwko mieniu spotykają się z ostrą reakcją wymiaru sprawiedliwości; cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego: wymierzona kara uświadomi mu fakt naruszenia obowiązujących norm społecznych, a przez dolegliwość, jaka łączy się z jej wykonaniem, stanowić będzie na przyszłość bodziec zniechęcający do popełnienia czynów naruszających prawo. Ustalając wysokość stawki dziennej Sąd zgodnie z treścią art. 33 § 3 k.k. wziął pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Należy wskazać, iż oskarżony utrzymuje się z pracy dorywczej oraz posiada na utrzymaniu niepełnoletniego syna. C. S. II 1 Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek uiszczenia na rzecz M. W. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości 1000 złotych. Sąd doszedł do przekonania, że kwota ta pozostaje adekwatna do stopnia poniesionej krzywdy, nadto pozwoli złagodzić cierpienia pokrzywdzonego i towarzyszące im ujemne następstwa działań oskarżonego. Wysokość orzeczonego środka kompensacyjnego jest dostosowana do stopnia odniesionej krzywdy, a także uwzględnia możliwości zarobkowe oskarżonego. 5.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Oskarżony został obarczony koniecznością uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa 480 zł tytułem opłaty, zwalniając go od ponoszenia pozostałych wydatków, które zostały wygenerowane od chwili wszczęcia postępowania. Sąd wziął pod uwagę możliwości finansowe oskarżonego, jego sytuację rodzinną oraz fakt, iż orzeczono już wobec niego obowiązek uiszczenia zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego. 7.Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.