(1)i S. M. w ten sposób, że wielokrotnie nachodził ich w miejscu zamieszkania, zaczepiał i wypowiadał w ich kierunku, niejednokrotnie w obecności innych osób, groźby pozbawienia życia i uszkodzenia ciała, które to groźby wzbudziły w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione oraz w dniu 24 sierpnia 2016 roku w miejscowości K. gm. Koło w woj. (...) kierował pod adresem swojej żony W. K. groźby karalne podpalenia kempingu oraz domu, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. za popełnienie ciągu dwóch przestępstw z art. 190 §1 k.k. w zw. z art.12 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z 91 § 1 k.k. na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Równocześnie Sąd na podstawie art.

(1), S. M. i W. K. – na odległość nie mniejszą niż 200 metrów – na okres 5 lat. Nadto, powyższym wyrokiem P. K. został skazany, za to że w dniu 14 listopada 2016 roku w miejscowości K. gm. Koło w woj. (...) uszkodził pokrywę silnika, lewy przedni reflektor oraz pas górny pomiędzy lampami pojazdu marki R. (...) o nr rej. (...) w ten sposób, że kierując ciągnikiem rolniczym z zamontowanym do niego TUR-em uderzył widłami ten pojazd przebijając pokrywę silnika, rozbijając przedni lewy reflektor oraz wgniatając pas górny pomiędzy lampami powodując straty w wysokości 1430 zł działając w ten sposób na szkodę J. M. z tą zmianą, iż Sąd ustalił, że wartość szkody wynosi co najmniej 1.700 zł tj. za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. na karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności. Zarazem Sąd na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. połączył wyżej orzeczone względem P. K. kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną w rozmiarze dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności. Dodatkowo Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec P. K. obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego J. M. poprzez zapłatę kwoty 1.700 zł. Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2022 r. Sąd Rejonowy w Kole w sprawie II K 120/21 skazał P. K. za to, że w dniu 17 sierpnia 2020 r. w miejscowości F. gm. Koło w woj. (...) nie stosował się do orzeczonego na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Kole sygn. akt II K 503/16 z dnia 30 maja 2017 r. zakazu zbliżania do W. K. (obecnie M.) na odległość mniejszą niż 200 m oraz zakazu kontaktowania się z wyżej wskazaną pokrzywdzoną w jakikolwiek sposób na okres 5 lat oraz zakazu zbliżania się do W. K. (obecnie M.) i M. M.

(1)na odległość nie mniejszą niż 200 metrów na okres 5 lat orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Kole sygn. akt II K 795/16 z dnia 6 czerwca 2018 roku w ten sposób, że na drodze publicznej zaczepiał słownie W. M.

(2), a następnie w miejscowości K. kierując samochodem marki C. zjechał na przeciwny pas drogi i jechał na czołowe zderzenie z jadącą rowerem M. M.

(1), po czym kilka metrów przed pokrzywdzoną wrócił na swój pas drogi i przejechał obok niej krzycząc do niej oraz w dniu 3 października 2020 r. przed sklepem spożywczym w miejscowości K. gm. Koło w woj. (...) nie stosował się do orzeczonego na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Kole sygn. akt II K 503/16 z dnia 30 maja 2017 r. zakazu zbliżania do W. K. (obecnie M.) na odległość mniejszą niż 200 m oraz zakazu kontaktowania się z wyżej wskazaną pokrzywdzoną w jakikolwiek sposób na okres 5 lat oraz zakazu zbliżania się do W. K. (obecnie M.) na odległość nie mniejszą niż 200 metrów na okres 5 lat orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Kole sygn. akt II K 795/16 z dnia 6 czerwca 2018 roku w ten sposób, że celowo podjechał samochodem osobowym pod sklep spożywczy za samochodem osobowym w którym poruszali się M. J. i W. M.

(2)gdzie zaczepiał słownie M. J. mówiąc, że „śpisz z moją kurwą na moim łóżku”, tj. za popełnienie ciągu dwóch przestępstw z art.. 244 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Nadto, wyrokiem Sądu Rejonowego w Kole z dnia 1 lutego 2023 r. w sprawie II K 122/22 P. K. został uznany za winnego tego, że w okresie od bliżej nieustalonego dnia stycznia 2020 r. do 31 lipca 2020 r. w m. T. w woj. (...) znęcała się psychicznie nad swoją ówczesna partnerką A. M. poprzez wszczynanie awantur, podczas których wielokrotnie oskarżał ją o liczne zdrady i prostytuowanie się, jednocześnie ubliżając jej słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, groził pozbawieniem życia oraz niszczył mienie należące do pokrzywdzonej, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 2 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Kole II Wydział Karny w sprawie II K 448/19, miedzy innymi, za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k., tj. popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności. Poza tym, P. K. powołanym wyrokiem został uznany za winnego tego, że w okresie od 31 lipca 2020 roku do 27 kwietnia 2021 roku w m. T. oraz w K. w woj. (...), uporczywie nękał swoją partnerkę A. M. poprzez przyjeżdżanie o różnych porach dnia i nocy, bez zapowiedzi, pod jej dom, oraz nachodzenie w miejscach publicznych i ubliżanie jej wówczas słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, niejednokrotnie w taki sposób aby było to zauważalne i usłyszane przez inne osoby, bezpodstawne wzywanie interwencji policji, wyrzucanie przed posesję należących do niej przedmiotów, wysyłanie o różnych porach dnia i nocy korespondencji sms zawierającej w swojej treści pogróżki, słowa wulgarne i obraźliwe, czym wzbudził u pokrzywdzonej poczucie zagrożenia, poniżenia i udręczenia oraz w sposób znaczący naruszył jej prywatność, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 2 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Kole II Wydział Karny w sprawie II K 448/19, miedzy innymi za czyn z art. 190 § 1 k.k., tj. popełnienia przestępstwa z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę jednego roku pozbawienia wolności. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył wyżej orzeczone wobec P. K. kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną jednego roku i ośmiu miesięcy pozbawienia wolności. Nadto, Sąd na podstawie art.

(1)(e-protokół (...):15:42 – 00:23:19, k.50v); Z. S. (e-protokół (...):23:19 – 00:31:40, k.50v-51) oraz częściowo zeznań świadków: L. K. (e-protokół (...):00:38-00:29:41, k.108-108v); W. S. (e-protokół (...):29:41 – 01:04:12, k.109-109v), a ponadto na podstawie dowodów z dokumentów: odpisu skróconego aktu urodzenia (k.6); dokumentacji fotograficznej (k.42-43); wydruków wiadomości tekstowych (k.44-49 oraz k.123); płyt DVD (k.58 i k.128 - koperty); odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Kole z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie II K 19/13 (k.68); odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Kole z dnia 1 marca 2020 r. w sprawie II K 432/20 (k.69); odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Kole z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie II K 795/16 (k.70-71); odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Kole z dnia 1 kwietnia 2022 r. w sprawie II K 120/21 (k.72); wykazu interwencji wraz z kopiami odpisów notatników służbowych i kopiami notatek urzędowych (k.112-122); wydruku wyroku Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 1 lipca 2022 r. w sprawie II Ka 160/22 (k.124); kopii decyzji z dnia 13 grudnia 2022 r. (k.135-138); wydruku wyroku Sądu Rejonowego w Kole z dnia 1 lutego 2023 r. w sprawie II K 122/22 (k.148), jak również na podstawie częściowo zeznań wnioskodawczyni A. M. (e-protokół (...):01:16 – 00:43:29, k.144-145v) i uzupełniających zeznań wnioskodawczyni A. M. (e-protokół (...):14:00 – 00:16:12, k.159v) oraz częściowo zeznań uczestnika postępowania P. K. (e-protokół (...):44:05 – 01:24:31 oraz 01:25:19 – 01:26:34, k.145v-146v) i uzupełniających zeznań uczestnika postępowania P. K. (e-protokół (...):04:55 – 00:11:18, k.159v). Postanowieniem wydanym na terminie rozprawy w dniu 24 maja 2023 r. Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął wniosek pełnomocnika uczestnika o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków J. O. i T. M., albowiem był nieistotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i zmierzał wyłącznie do przedłużenia postępowania. Kolejnym postanowieniem wydanym na ww. terminie rozprawy Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. pominął wniosek uczestnika o przeprowadzenie dowodu z nagrania z płyty CD (k.158 – koperta) z rozmowy telefonicznej z J. O., gdyż również zmierzał jedynie do przedłużenia postępowania. Za nieprzydatne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Sąd uznał dokumenty złożone przez wnioskodawczynię w poczet materiału dowodowego, tj. kopie potwierdzeń wypłaty z rachunku bankowego (k.139-140), kopię polecenia przelewu (k.141) i kopie pism informacyjnych (k.142-143). Sąd za częściowo wiarygodne uznał zeznania świadków K. M., W. M.

(1), Z. S., gdyż z uwagi na znaczne zaangażowanie emocjonalne po stronie wnioskodawczyni nie sposób uznać, że ich relacja była w pełni obiektywna. Nie mniej wskazani świadkowie potwierdzili okoliczności, że rodzice małoletniej rozstali się w konflikcie, który trwa do dzisiaj. Nadto, Sąd w taki sam sposób ocenił zeznania świadków L. K. i W. S., albowiem ich relacja także odznaczała się istotnym ładunkiem emocjonalnym po stronie uczestnika postępowania przez co nie sposób jej uznać za pozbawioną subiektywnych ocen. Świadkowie Ci również potwierdzili istnienie konfliktu między rodzicami małoletniej. Jako częściowo wiarygodne Sąd ocenił zarówno zeznania wnioskodawczyni A. M., jak i zeznania uczestnika postępowania P. K., albowiem strony w swoich relacjach przedstawiały sytuację przez pryzmat własnych przeżyć, wzajemnych żali i rozczarowań, każda dążąc do ukazania drugiego rodzica w gorszym świetle i obarczając winą za istniejący stan rzeczy. Sąd zważył, co następuje: W realiach niniejszej sprawy wnioskodawczyni A. M. wnosiła o pozbawienie uczestnika postępowania P. K. władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką Z. K.. Stosownie do art. 95 § 1 i § 3 k.r.o. władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw. Władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak tego wymaga dobro dziecka i interes społeczny. Z kolei w myśl art. 96 § 1 k.r.o. rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim. Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa odpowiednio do jego uzdolnień. Treść pojęcia „dobro dziecka” podlega każdorazowemu ustaleniu na tle okoliczności konkretnej sprawy. Biorąc pod uwagę przepisy dotyczące obowiązków rodziców wobec dzieci, można w najprostszej postaci sprowadzić dobro dziecka do zapewnienia mu warunków rozwoju osobowego (duchowego) i egzystencji materialnej. Przy ocenie dobra dziecka nie można też pomijać obiektywnych uwarunkowań takich jak : wiek dziecka, jego płeć, cechy charakterologiczne rodziców, wzajemny stosunek rodziców do siebie , do dziecka oraz do krewnych dziecka. Nie bez znaczenia są również subiektywne kryteria, takie jak wrażliwość dziecka, poczucie bezpieczeństwa dziecka. Zgodnie z art. 111 § 1 k.r.o., jeżeli władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej przeszkody albo jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej lub w sposób rażący zaniedbują swe obowiązki względem dziecka, sąd opiekuńczy pozbawi rodziców władzy rodzicielskiej. Pozbawienie władzy rodzicielskiej może być orzeczone także w stosunku do jednego z rodziców. Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wniosek A. M. nie zasługiwał na uwzględnienie. Przede wszystkim na gruncie niniejszej sprawy nie występuje trwała przeszkoda uniemożliwiająca uczestnikowi postępowania wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką Z.. Ponadto, brak jest podstaw do stwierdzenia, że dochodzi do nadużywania przez uczestnika postępowania władzy rodzicielskiej względem córki, bądź że uczestnik w sposób rażący zaniedbuje swoje obowiązki rodzicielskie skoro, wnioskodawczyni A. M. od czasu wyprowadzki uczestnika uniemożliwia mu utrzymywanie kontaktów z małoletnią córką w jakiejkolwiek formie i uczestnik w ogóle nie uczestniczy w życiu dziecka. Wprawdzie uczestnik postępowania zamieszkując wspólnie z wnioskodawczynią i małoletnią córką dopuszczał się w jej obecności nieprawidłowych zachowań, wszczynając awantury i kierując pod adresem A. M. wyzwiska z użyciem niecenzuralnego słownictwa, jednak matka małoletniej w tym zakresie również nie prezentowała prawidłowej postawy będąc również osobą agresywną i wulgarną w stosunku do uczestnika. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowody wskazuje na duży konflikt związany z rozstaniem rodziców małoletniej córki, w którym to konflikcie dziecko stało się kartą przetargową. Sam konflikt nie powoduje automatycznie uznania, że któreś z rodziców winno być pozbawione władzy rodzicielskiej nad małoletnim dziećmi, inaczej w każdej sprawie rozwodowej, sąd rozwodowy pozbawiałby rodziców władzy rodzicielskiej. Zarazem podnoszenie w toku niniejszego postępowania faktu karalności uczestnika postępowania jest nadużyciem ze wnioskodawczyni, skoro związała się z P. K. podczas trwającej przed tutejszym sądem sprawy karnej . Jednocześnie wnioskodawczyni odwiedzała uczestnika w zakładzie karnym, a z czasem zdecydowała się na dziecko z nim mając świadomość jaką jest osobą i za jakie czyny przede wszystkim względem byłej małżonki został skazany. Wnioskodawczyni jak sama przyznała w swoich zeznaniach jeździła wraz z córką do zakładu karnego na widzenia z P. K.. Po raz pierwszy zabrała tam córkę, gdy miała dwa tygodnie (!). Prezentując taką postawę rodzicielską już od pierwszych dni życia córki A. M. winna też ponosić odpowiedzialność za zaistniały stan rzeczy, albowiem mogła i powinna zakładać, że wspólne wychowanie dziecka z uczestnikiem postępowania może okazać się kłopotliwe. Zaniedbywanie władzy rodzicielskiej może przybierać różne postacie, wynikające np. z braku kontaktów, braku zaangażowania w proces wychowawczy czy też polegające na uchylaniu się od świadczeń alimentacyjnych. Pojęcie zaniedbań należy rozumieć zatem szeroko i obejmuje każde zawinione zaniedbanie właściwego sposobu postępowania, które sprawia – choćby pośrednio – że dobro dziecka jest zagrożone i które świadczy o tym, iż rodzicowi brak dostatecznych kwalifikacji do wykonywania władzy rodzicielskiej. Istotne jest przy tym, jak zaznaczono powyżej, aby zaniedbywanie obowiązków rodzicielskich miało charakter rażący. Jak już była wyżej mowa A. M. nie pozwala na kontakty uczestnika postępowania z córką w związku z czym po rozstaniu rodziców małoletniej przestał on istnieć w życiu córki i ostatni raz małoletnia widziała ojca podczas badań DNA. Wnioskodawczyni w swoich zeznaniach sama przyznała, że małoletnia Z. nawet nie ma świadomości, że P. K. jest jej ojcem. Wprawdzie to P. K. zainicjował postępowanie o ustalenie bezskuteczności uznania małoletniej Z., jednak jego wątpliwości co do jej ojcostwa wywołały słowa A. M., że nie jest on ojcem małoletniej, co zresztą sama przyznała w swoich zeznaniach. Abstrahując od pobudek jakimi się kierowała postępowanie wnioskodawczyni należy uznać za nieodpowiedzialne i wskazujące na niskie predyspozycje rodzicielskie. Z uwagi na postawę wnioskodawczyni P. K. nie ma w ogóle styczności z córką, został zablokowany przez A. M., przez to nie sposób uznać, że w ogóle ma możliwość realizowania swoich obowiązków rodzicielskich. W ocenie Sądu całość zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że wnioskodawczyni i uczestnik nie dojrzali do roli rodzicielskiej, mają obydwoje niskie predyspozycje rodzicielskie i powinni oboje podjąć terapie i wziąć udział w warsztatach podnoszących kompetencje rodzicielskie. Podkreślenia wymaga, że P. K. dąży do kontaktów z córką, co znalazło wyraz w zainicjowanym przez niego postępowaniu sądowym o uregulowanie kontaktów z córką. Sąd nie stracił z pola widzenia, że uczestnik postępowania nie spełniał regularnie obowiązku alimentacyjnego względem córki i obecnie świadczenia wypłaca fundusz alimentacyjny, jednak P. K. przyznał, że wynika to z jego złej sytuacji finansowej, która była także powodem rozstania rodziców małoletniej. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd w punkcie I postanowienia oddalił przedmiotowy wniosek. Podkreślić należy, że za obecny stan sprawy nie sposób winić wyłącznie P. K.. Nie można zapominać, że A. M. posiada dzieci z kilku związków i z żadnym z ojców nie potrafiła stworzyć stałego związku, aby zapewnić dzieciom w pełni prawidłowe warunki do należytego rozwoju. Dodatkowo, ojciec starszej córki wnioskodawczyni Nadii został pozbawiony nad nią władzy rodzicielskiej. Natomiast w punkcie II postanowienia Sąd na podstawie § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późń. zm.) przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adwokata S. L. kwotę 480,00 zł (w tym podatek VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestnikowi z urzędu. Z kolei w punkcie III postanowienia Sąd nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa, biorąc pod uwagę trudną sytuację ekonomiczną wnioskodawczyni A. M.. Na marginesie Sąd wskazuje, iż w orzeczeniu kończącym omyłkowo nie zostało zawarte rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni z urzędu. Wobec tego, Sąd dokonał uzupełnienia orzeczenia końcowego w tym zakresie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2023 r. Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, iż A. M. we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie wnosiła ewentualnie o ograniczenie P. K. praw i o ustalenie miejsca pobytu córki Z. w każdorazowym miejscu zamieszkania matki. Zdaniem Sądu, na gruncie niniejszej sprawy wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 107 § 1 k.r.o., jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom żyjącym w rozłączeniu, Sąd opiekuńczy może ze względu na dobro dziecka określić sposób jej wykonywania. Sąd pozostawia władzę rodzicielską obojgu rodzicom, jeżeli przedstawili zgodne z dobrem dziecka pisemne porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej (…). Stosownie zaś do art. 107 § 2 k.r.o., w braku porozumienia, o którym mowa w § 1, Sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia. Poczynione w sprawie ustalenia niewątpliwie świadczą o skonfliktowaniu rodziców małoletniej Z.. Niemniej jednak wnioskodawczyni nie wykazał, aby w jakikolwiek zakresie nie mogła wykonywać władzy rodzicielskiej, uczestnik w ogóle nie istnieje w życiu dziecka, ale wyłącznie z uwagi na postawę wnioskodawczyni. W toku niniejszego postępowania nie ujawniły się też okoliczności świadczące o tym, że P. K. kwestionuje dotychczasowe pełnienie przez A. M. roli rodzica wiodącego w stosunku do córki Z., a przez to również, że to przy niej jako matce winno znajdować się miejsce pobytu małoletniej. Dotychczas uczestnik postępowania koncentrował się na uzyskaniu możliwości kontaktów z córką. Niemożność porozumienia się w tym zakresie z A. M. skłoniła go ostatecznie do zainicjowania postępowania sądowego w tym przedmiocie, które nadal się toczy. Sędzia Agnieszka Skiera-Bilska