rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 08.01.1997 r., w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu
ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U. Nr 2, poz. 14 ze zmianami
z 2009 r. Nr 174, poz. 1353) 2. w Salonie (...) w O., jako pracodawca do dnia 14.02.2014 r., nie zapewniła barierki ochronnej przy bocznej stronie schodów prowadzących w dół na pierwszym piętrze w odległości ok. 40 cm od wejścia do pomieszczenia socjalnego - tj. za wykroczenie z art. 283 § 1 Kp w zw. z art. 213 § 2 Kp
1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26.09.1997 r., w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zmianami
z 2011 r. Nr 173, poz. 1034) ORZEKA I. obwinioną A. C. uznaje za winną popełnienia zarzucanych jej czynów z art. 282 § 1 pkt 1 Kp w zw. z art. 171 § 1 Kp
rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 08.01.1997 r., w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu
ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U. Nr 2, poz. 14 ze zmianami
z 2009 r. Nr 174, poz. 1353)
ustalając, że drugi z nich wyczerpuje dyspozycje przepisów art. 283 § 1 Kp w zw. z art. 213 § 2 Kp
1 i § 106 ust. 1
4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26.09.1997 r., w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zmianami
z 2011 r. Nr 173, poz. 1034) w zw. z § 296 ust. 1 rozporządzenia Min. Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75 poz. 690 z późn. zm) i za to z mocy art. 282 § 1 pkt 1 w zw. z art. 9 § 2 kw skazuje ją na karę grzywny w kwocie 1000,- (jeden tysiąc) złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych obciąża obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,- (sto) złotych i opłatą w kwocie 100,- (sto) złotych. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniach 12 i 14 lutego 2014 r. starszy inspektor pracy (...)w O. – H. K. przeprowadziła kontrolę w (...) (...) przy ul. (...) w O., należącym do obwinionej A. C.. Obwiniona rozpoczęła działalność w 1992 r. W trakcie kontroli w salonie tym były zatrudnione w ramach stosunku pracy cztery kobiety. Natomiast przedmiot kontroli stanowiły zagadnienia związane ze stosunkiem pracy. (dowód – protokół kontroli – k. 6) Jak ustaliła przeprowadzająca kontrolę, pracownica M. M., zatrudniona od dnia 30.01.2010 r., została dopuszczona do pracy bez poddania szkoleniu wstępnemu ogólnemu w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy
bez orzeczenia lekarskiego potwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na zajmowanym stanowisku. Obwiniona w zastrzeżeniach do protokołu kontroli załączyła zaświadczenie lekarskie M. M. z dnia 06.09.2013 r.,
zaświadczenie z dnia 01.03.2013 r. o odbyciu przez wymienioną szkolenia wstępnego, które to dokumenty zostały uwzględnione przez kontrolującą. Jednocześnie inspektor stwierdziła brak badań lekarskich za okres od 30.01.2010 r. do 05.09.2013 r. (dowody: protokół kontroli – k. 6v i k. 10; zażalenie wraz z informacją uzupełniającą do protokołu kontroli z dnia 14.02.2014 r. – k. 14; zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy – k. 15; zaświadczenie lekarskie z dnia 06.09.2013 r. – k. 16) Kontrolująca ustaliła nadto, iż M. T.
opisu połączeń. Nadto stwierdzono brak instrukcji i środków do udzielania pierwszej pomocy w razie wypadku, ręczników jednorazowych w pomieszczeniu spożywania posiłków, oznakowania znakiem ostrzegawczym krawędzi stopni prowadzących z piętra na parter
brak poręczy przy schodkach prowadzących na piętro. Ustalono także, iż na pierwszym piętrze w odległości 40 cm od wyjścia z pomieszczenia socjalnego nie zamontowano barierki ochronnej z bocznej strony schodów prowadzących w dół. Powyższe skutkowało wydaniem przez kontrolującą decyzji ustnych nakazujących usunięcie wymienionych uchybień. Obwiniona jeszcze w trakcie kontroli zastosowała się do przedsięwziętych wobec niej środków. (dowody: protokół kontroli – k. 6 – 10; wykaz decyzji ustnych wydanych w czasie kontroli – k. 11; karta ewidencyjna czasu pracy pracownicy M. T.
barierkę. (dowód: wyjaśnienia obwinionej – k. 30 – 30v) Sąd zważył, co następuje: Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom obwinionej A. C. w części, w jakiej nie przyznała się ona do popełnienia zarzucanych jej czynów, uznając je za przejaw przyjętej przez nią linii obrony zmierzającej do uniknięcia grożącej jej kary. Wprawdzie nie negowała ona faktu, iż jako pracodawca od 31.01.2014 r., do 14.02.2014 r., nie naliczyła i nie wypłaciła M. T.
w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu
ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U. Nr 2, poz. 14 ze zmianami
z 2009 r. Nr 174, poz. 1353). Sąd odmówił także wiarygodności wyjaśnieniom obwinionej dotyczącym czynu zarzucanego jej w punkcie II. Wskazać należy, iż A. C. starała się zbagatelizować znaczenie odpowiedniego zabezpieczenia schodów. W jej ocenie nie było potrzeby zakładania barierek i poręczy. Tymczasem według przeprowadzającej kontrolę inspektor brak barierki stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa pracownic. Wskazała ona bowiem, iż na pierwszym piętrze w odległości zaledwie 40 cm od wyjścia z pomieszczenia socjalnego znajduje się boczna strona schodów prowadzących na dół a różnica poziomów w tym miejscu wynosi około 2, 5 m. Sąd ocenił powyższe zeznania jako w pełni wiarygodne, gdyż są rzeczowe i jasne, pozbawione jednocześnie cech świadczących o negatywnym nastawieniu do obwinionej. Nie ulega bowiem wątpliwości w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, że upadek z takiej wysokości może się skończyć tragicznie. Natomiast ryzyko jego wystąpienia istniało dopóki, dopóty schody nie zostały zabezpieczone. Co więcej, obowiązek właściwego zabezpieczenia schodów wynika wprost z przepisów prawa pracy i nie tylko. Z uwagi zaś na fakt, iż środowisko pracy w sposób zasadniczy wpływa na stan zdrowia pracowników, istotne znaczenie należy przypisać regulacji prawnej obowiązków pracodawcy w zakresie wykonywania badań i pomiarów czynników tego środowiska, które niekorzystnie oddziałują na zdrowie pracowników. I tak, zgodnie z art. 213 § 2 k.p., obiekt budowlany, w którym znajdują się pomieszczenia pracy, powinien spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy. Gwoli wyjaśnienia, wskazać należy, iż pomieszczenie pracy, to pomieszczenie przeznaczone do pobytu pracowników, w którym wykonywana jest praca. Za niedopełnienie tego obowiązku art. 283 § 1 k.p. przewiduje karę grzywny od 1000 zł do 30 000 zł. Nie można pominąć także znaczenia przepisów rangi rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy stanowi swoisty elementarz BHP dla pracodawcy i zawiera niezbędny zasób informacji dotyczących każdego zakładu pracy. Zgodnie z § 21 ust. 1 i 4 tego rozporządzenia, do pomieszczeń i stanowisk pracy położonych na różnych poziomach powinny prowadzić bezpieczne dojścia stałymi schodami lub pochylniami, zaś wymagania, jakie powinny one spełniać, określają przepisy techniczno – budowlane. Natomiast § 106 ust. 1 stanowi wprost, iż na powierzchniach wzniesionych na wysokość powyżej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi, na których w związku z wykonywaną pracą mogą przebywać pracownicy, lub służących jako przejścia, powinny być zainstalowane balustrady składające się z poręczy ochronnych umieszczonych na wysokości co najmniej 1,1 m i krawężników o wysokości co najmniej 0,15 m. Pomiędzy poręczą i krawężnikiem powinna być umieszczona w połowie wysokości poprzeczka lub przestrzeń ta powinna być wypełniona w sposób uniemożliwiający wypadnięcie osób. Z kolei zgodnie z § 296 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, schody zewnętrzne i, co kluczowe dla niniejszej sprawy, wewnętrzne służące do pokonania wysokości przekraczającej 0, 5 m, powinny być zaopatrzone w balustrady lub inne zabezpieczenia od strony przestrzeni otwartej. Przy czym balustrady te powinny mieć konstrukcję przenoszącą siły poziome, określone w Polskich Normach
wysokość i wypełnienie płaszczyzn pionowych zapewniające skuteczną ochronę przed wypadnięciem osób. W przedmiotowej sprawie zaś mamy do czynienia z powierzchnią wzniesioną na wysokości ok. 2, 5 m, a mimo to obwiniona przez ponad (...) lat utrzymywała schody w stanie nie tylko nieodpowiadającym wymogom sformułowanym w przepisach prawa, ale zagrażającym zdrowiu, a nawet życiu jej pracownic. Przy czym z całą stanowczością podkreślić należy, iż w żaden sposób nie usprawiedliwia jej twierdzenie, iż kupiła „ten obiekt z takimi schodami”. Przeciwnie; zobligowana była w związku z tym przedsięwziąć działania w celu takiego przystosowania pomieszczeń, aby nie stanowiły niebezpieczeństwa. Powinna była sprawdzić, czy nabyta przez nią nieruchomość została wykonana zgodnie z wymaganiami przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy
ochrony przeciwpożarowej. Mając powyższe na uwadze wina obwinionej także w zakresie czynu z punktu II wniosku o ukaranie nie budzi wątpliwości i została jej należycie udowodniona. Sąd dokonał jednak w tym przypadku korekty kwalifikacji prawnej. W treści wniosku jako podstawę prawną wykroczenia wskazano art. 283 § 1 k.p. w zw. z art. 213 § 2 k.p.
1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26.09.1997 r., w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zmianami
z 2011 r. Nr 173, poz. 1034). Podczas gdy § 21 ust. 1 przywołanego rozporządzenia ma charakter zbyt ogólny. W jego treści jest mowa o „bezpiecznych dojściach stałymi schodami lub pochylniami”, bez wskazania, co należy rozumieć przez słowo „bezpieczne”. Natomiast dla przedmiotowej sprawy ważne jest wskazanie konkretnych przepisów określających wprost warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia, ewentualnie takich, które do właściwych przepisów odsyłają, jak to ma miejsce w przypadku § 21 ust. 4 powyższego rozporządzenia. Dlatego też Sąd ustalił, iż czyn z punktu II wniosku wyczerpał dyspozycje przepisów art. 283 § 1 k.p. w zw. z art. 213 § 2 k.p.
1 i § 106 ust. 1
4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26.09.1997 r., w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zmianami
z 2011 r. Nr 173, poz. 1034) w zw. z § 296 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Z 2002 r., Nr 75 poz. 690 z późn. zm). Wymierzając karę Sąd wziął pod uwagę wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów, albowiem należy położyć specjalny nacisk na okoliczność, że to właśnie pracodawca ma szczególny obowiązek dbałości o wykonanie uprawnień przysługujących pracownikom
o zapewnienie im bezpieczeństwa w pracy. Z drugiej jednak strony Sąd zważył, iż obwiniona nie była dotychczas karana, a także okoliczność, że wskazane przez inspektora uchybienia zostały usunięte jeszcze przed podpisaniem protokołu kontroli
poprawne relacje z pokrzywdzoną. W związku z powyższym, Sąd orzekł wobec obwinionej karę grzywny w wysokości 1000, - zł, a więc w dolnym progu zagrożenia ustawowego przewidzianego za przypisane obwinionej czyny, uznając, iż pozwoli ona odczuć obwinionej naganność jej postępowania. Obwiniona poprzez swoje zaniechanie naruszyła bowiem dyspozycje kilku przepisów prawa pracy. Kara ma ponadto za zadanie wdrożyć obwinioną do przestrzegania przepisów prawa pracy. Na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd obciążył obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,- zł i opłatą w kwocie 100,- zł uznając, że sytuacja rodzinna, majątkowa
wysokość osiąganych dochodów jej to umożliwiają.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.