(1)i N. K.. Nie jest zasadny zarzut obrońcy oskarżonego, ze treść zapisów z czynności opisanych z przedmiotowego zdarzenia w raporcie historii działania (...) K. w P. wzbudza uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności zeznań świadków M. J.

(1)i N. K.. Podnieść należy, iż w raporcie tym odnotowano w zapisach, na które powołuje się apelant, że funkcjonariusze Policji podjęli czynności zmierzające do zatrzymania T. G., który funkcjonował w ich bazie danych jako osoba poszukiwana celem ustalenia miejsca pobytu oraz doprowadzenia do zakładu karnego celem odbycia kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy. Następnie zapis brzmi ,, w trakcie wykonywanych czynności zmierzających do zatrzymania w/w nie reagując na wydawane przez policjantów polecenia, uruchomił silnik i rozpoczął ucieczkę w kierunku policjanta M. J, który oddając strzały ostrzegawcze z broni służbowej w górę próbował nie dopuścić do ucieczki” ( 00:21:02 k-17). Z treści tego zapisu jednoznacznie wynika, że najpierw oskarżony ruszył samochodem w kierunku pokrzywdzonego, a następnie padły strzały ostrzegawcze z broni służbowej, a nie odwrotnie. Nie zmienia tej oceny następny zapis raportu z godziny 00:21:59, w którym dodano zdanie ,,poszukiwany kontynuując jazdę próbował potrącić funkcjonariusza, lecz zamiaru swojego nie osiągnął.” Zdanie to należy rozumieć, że gdy oskarżony ruszył w kierunku funkcjonariusza Policji samochodem, to jego zachowanie zostało ocenione w raporcie jako działanie w celu potrącenia M. J.

(1). Nie jest natomiast tak, że przez 57 sekund oskarżony od momentu ruszenia samochodem w stronę M. J.

(1), jeździł po parkingu leśnym i próbował potrącić samochodem pokrzywdzonego. Nie zmienia także prawidłowej oceny dokonanej przez sąd I instancji zeznań świadków M. J.

(1)i N. K. pomimo, że ich treść jest prawie identyczna. Funkcjonariusze Policji niewątpliwie przed złożeniem zeznań analizowali przebieg tego zdarzenia i rozmawiali na ten temat. Podnieść należy, że tuż po zdarzeniu nie byli w stanie składać zeznań z uwagi na stres jakiego doznali w związku z tą interwencją. Fakt ten wynika z notatki urzędowej dołączonej do akt sprawy ( k-57), która potwierdza, że psycholog, która udzielała im wsparcia psychologicznego po tym zdarzeniu, stwierdziła, że z funkcjonariuszami ze względu na ich stan bezpośrednio po zaistniałym zdarzeniu nie powinny być wykonywane żadne czynności służbowe. Zdaniem sądu okręgowego także zarzut apelanta dotyczący ilości wystrzelonych nabojów z broni służbowej przez funkcjonariusza Policji M. J.

(1)i miejsca, w którym doszło do jej użycia nie podważa wiarygodności zeznań pokrzywdzonego i N. K.. Ustalono, że pokrzywdzony wystrzelił 22 naboje z broni służbowej i zdaniem, apelanta wszystkie były wystrzelone we W., podczas interwencji na parkingu leśnym. Tymczasem znaleziono tam 12 łusek. Sam fakt, że nie znaleziono łusek po wystrzelonych nabojach w miejscu, gdzie został zatrzymany oskarżony nie dowodzi, że podczas pościgu za nim pokrzywdzony nie używał jeszcze broni służbowej. Nie ma natomiast znaczenia dla oceny prawno – karnej zachowania oskarżonego na parkingu leśnym we W. dokonanie ustaleń, w jakich okolicznościach po podjętym pościgu za oskarżonym pokrzywdzony używał broni służbowej. Zasadność i sposób użycia broni służbowej przez funkcjonariusza Policji podczas każdego zdarzenia są przedmiotem odrębnej analizy dokonywanej w ramach danej jednostki Policji. W realiach przedmiotowej sprawy analizując zarzuty apelacyjne obrońcy oskarżonego można retorycznie zadać pytanie, czy prawidłowe byłoby postępowanie funkcjonariusza Policji, który nie użyłby w ogóle broni służbowej i pozwolił osobie poszukiwanej na ucieczkę z miejsca zdarzenia, bez próby jej zatrzymania. Sąd okręgowy podziela zarzut apelacyjny obrońcy oskarżonego, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, że zamiarem oskarżonego nie było działanie nakierowane na dokonanie czynnej napaści na funkcjonariusza Policji z wykorzystaniem samochodu, którym kierował jako niebezpiecznego przedmiotu. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu w puncie 1 zaskarżonego wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro częściowo zasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie pierwszym

(1)apelacji obrońcy oskarżonego, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął, iż oskarżony w ramach czynu przypisanego mu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku dopuścił się przestępstwa wypełniającego dyspozycję art. 224 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk. Nie jest zasadny wniosek apelanta o uniewinnienie oskarżonego od dokonania przypisanego mu czynu z punktu 1 zaskarżonego wyroku. 3.2. Zarzut drugi apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego dotyczył mającego wpływ na treść orzeczenia a będącego skutkiem powyższych naruszeń o charakterze proceduralnym błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przy jego ferowaniu tj.: - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, a polegającego na uznaniu przez Sąd I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do uznania, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu określonego w treści przepisu art. 223§ 1 k.k. podczas, gdy okoliczności sprawy, jak również całokształt zebranych w sprawie dowodów ocenianych zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.k. nic daje podstaw do przypisania mu winy w tym zakresie zwłaszcza, że istnieją w tej sprawie wątpliwości, w szczególności wynikające z depozycji oskarżonego oraz zeznań świadków będących wówczas pasażerami, którzy wykluczyli, aby policjant stał przed maską, a zgodnie wskazali, że oskarżony minął go nie wymuszając żadnej reakcji w postaci ucieczki wobec czego mając na uwadze fakt, że przestępstwo to jest dokonane w chwili przedsięwzięcia działania zmierzającego do naruszenia nietykalności cielesnej to w niniejszej sprawie z taką sytuacją, z całą stanowczością, nie mamy do czynienia; - błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu przez Sąd, że strzały zostały oddane przez funkcjonariusza J. w dwóch lokalizacjach choć, wyjaśnienia oskarżonego oraz fakt nieodnalezienia żadnej łuski w miejscu zatrzymania oskarżonego temu przeczą - co wpływa bezpośrednio na ocenę wiarygodności strzelającego funkcjonariusza i jego partnerki oraz w ocenie skarżącego przedstawienie takiej wersji ma na celu zatarcie wrażenia, że doszło do przekroczenia uprawnień bowiem niewątpliwie lepiej wygląda oddanie 22 strzałów w dwóch lokalizacjach, bo może tworzyć iluzję, że oskarżony dwukrotnie wymusił użycie broni swoim zachowaniem a ponadto łagodzi obraz bezskutecznego oddania 22 strzałów ponieważ jak wynika z materiału dowodowego oskarżony odjechał a zatem pomimo gradu kul wystrzelonych w opony oraz karoserię i maskę uciekł funkcjonariuszom; - błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu przez Sąd, że na początku interwencji kierowca i pasażerowie mieli zostać uprzedzeni o możliwości użycia broni choć jak wynika z notatki urzędowej z dnia 25.10.2021 r. sierż. sztab. M. J.

(2)rozpytany P.' D. opisując podczas zatrzymania zdarzenie z dnia 24.10.2021 wskazał, że po rozpoczęciu jazdy przez oskarżonego padły strzały, świadek nie potwierdza depozycji funkcjonariuszy jakoby mieli ostrzegać oskarżonego o możliwości jej użycia; - błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu przez Sąd. że oskarżony ruszył na stojącego przed maską jego samochodu policjanta przy jednoczesnym przyjęciu za całkowicie wiarygodną wersję zdarzeń funkcjonariuszy, którzy wszak twierdzą, że właśnie tam miał zostać przez nich postawiony radiowóz, cyt.: „radiowóz zaparkowano przed maską Passata uniemożliwiając w ten sposób ewentualny wyjazd w/w pojazdu do przodu następnie zapalono boczny halogen"; - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, a polegającego na uznaniu przez Sąd I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do uznania, że oskarżony dopuścił się czynnej napaści na funkcjonariusza w ten sposób, że przy użyciu przedmiotu podobnie niebezpiecznego do broni palnej lub noża, w postaci samochodu osobowego, kierując tym pojazdem użył go przeciwko pokrzywdzonemu poprzez gwałtowne ruszenie nim i usiłowanie potrącenia pokrzywdzonego przy czym w niniejszej sprawie nie wystąpił element niezbędny do przyjęcia, że oskarżony dopuścił się czynnej napaści bowiem nie użył samochodu przeciwko pokrzywdzonemu a jedynie ruszył z miejsca mijając go w bezpiecznej odległości; - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, a polegającego na uznaniu przez Sąd I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do uznania, że oskarżony dopuścił się czynnej napaści na funkcjonariusza w ten sposób, że przy użyciu przedmiotu podobnie niebezpiecznego do broni palnej lub noża w postaci samochodu osobowego, kierując tym pojazdem użył go przeciwko pokrzywdzonemu poprzez gwałtowne ruszenie nim i usiłowanie potrącenia pokrzywdzonego choć jak wskazano wyżej nie spełniono koniecznej przesłanki do takiej konkluzji a ponadto Sąd winien dokonując ustaleń faktycznych w tej kwestii powstrzymać sic od przyjmowania a priori, że w realiach niniejszej sprawy samo użycie pojazdu ( co wymaga podkreślenia do ucieczki a nie przeciwko policjantowi) stanowi użycie niebezpiecznego narzędzia bowiem jak wskazano w treści postanowienia S.N. z dnia 29 maja 2003 r. I KZP I3/O3:"przy dokonywaniu oceny ..niebezpieczności” przedmiotu z punktu widzenia kwalifikacji prawnej z art. 223 k.k. (także art. 280 § 2 k.k.). istotne znaczenie będą miały takie cechy (właściwości) przedmiotu, które sprawią, że wykorzystanie zwykłych funkcji lub działania przedmiotu przeciwko człowiekowi spowoduje powstanie realnego zagrożenia o równowartości odpowiadającej użyciu broni palnej.. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut drugi zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego jest częściowo zasadny. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu, iż samochód osobowy nie jest ,,niebezpiecznym przedmiotem” w rozumieniu treści art. 223§ 1 kk podnieść należy, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego przy dokonywaniu oceny "niebezpieczności" przedmiotu z punktu widzenia kwalifikacji prawnej z art. 223 kk (także art. 280 § 2 kk), istotne znaczenie będą miały takie cechy (właściwości) przedmiotu, które sprawią, że wykorzystanie zwykłych funkcji lub działania przedmiotu przeciwko człowiekowi spowoduje powstanie realnego zagrożenia o równowartości odpowiadającej użyciu broni palnej lub noża. O tym, czy na tle konkretnej sprawy samochód może być uznany za takowy przedmiot decyduje sposób zachowania oskarżonego i sposób wykorzystania samochodu. Sposób postępowania oskarżonego, kierowanie rozpędzonego pojazdu wprost na funkcjonariuszkę Policji i konieczność ustąpienia jej z drogi (odskoczenia na bok) w celu uniknięcia najechania przez oskarżonego, wskazuje na prawidłowość przyjętej kwalifikacji z art. 223 § 1 kk. (postanowienie Sądu Najwyższego Izba Karna z dnia 25 lutego 2021 r., V KK 108/20). Możliwe jest zatem uznanie samochodu za ,, niebezpieczny przedmiot” o jakim mowa w treści art. 223 § 1 kk. W realiach przedmiotowej sprawy rację ma obrońca oskarżonego, że sąd I instancji z obrazą przepisu art. 7 kpk, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku błędnie ustalił, że działanie oskarżonego wypełniło dyspozycję art. 223 § 1 kk. Prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że zamiarem oskarżonego było uniknięcie zatrzymania go przez funkcjonariusza Policji, gdyż wiedział, że ma w perspektywie do odbycia karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ruszając samochodem w kierunku pokrzywdzonego, który chciał go zatrzymać, oskarżony działał z zamiarem, zmuszenia funkcjonariusza Policji M. J.

(1)do odstąpienia od prawnych czynności służbowych. Sam fakt zmuszenia M. J.

(1)do odskoczenia na bok był użyciem wobec niego przemocy, gdyż w przeciwnym razie mógł zostać potrącony przodem samochodu kierowanego przez oskarżonego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego takie działanie sprawcy może być zakwalifikowane jako czyn wypełniający dyspozycję art. 224 § 2 kk . Sąd Najwyższy w wydanym postanowieniu w sprawie V KK 602/19 stwierdził ,, nie ulega wątpliwości, że skierowanie pojazdu do tej części placu, którą zajmowali zbliżający się policjanci, a w konsekwencji zmuszenie ich do gwałtownego cofnięcia się – stanowiło realizację zamiaru uniemożliwienia zatrzymania. Zarazem, to zachowanie nie przybrało jedynie postaci ucieczki, lecz poprzedziła je faza fizycznego oddziaływania na zachowanie funkcjonariuszy, którzy – konfrontowani z nadjeżdżającym w ich kierunku samochodem kierowanym przez skazanego – zmuszeni byli do „odskoczenia”, aby uniknąć bezpośredniego potrącenia. Tym samym, wobec funkcjonariuszy policji zostało skierowane fizyczne oddziaływanie sprawcy o takim natężeniu, że stanowiło realne zagrożenie potrącenia z uwagi na gwałtowny ruch pojazdu kierowanego przez skazanego. ( postanowienie Sądu Najwyższego -Izba Karna z dnia 14 maja 2020 r., V KK 602/19). Zdaniem sądu okręgowego w tym składzie zamiarem oskarżonego nie było dokonanie czynnej napaści na funkcjonariusza Policji, którego polecenia na początku przeprowadzanej kontroli wykonywał, tylko zmuszenie go przy użyciu przemocy, wykorzystując do tej czynności samochód, którym kierował do odstąpienia od prawnej czynności służbowej jego zatrzymania (do odbycia kary 6 miesięcy pozbawienia wolności). W tym celu następnie oskarżony podjął ucieczkę z miejsca zdarzenia i nie zatrzymał samochodu mimo prowadzonego pościgu radiowozem, jadącego na sygnałach dźwiękowych i świetlnych za nim, kontynuując jazdę samochodem jeszcze przez ponad 10 kilometrów. Wniosek O uniewinnienie oskarżonego od dokonania przypisanego mu czynu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro częściowo zasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie drugim apelacji obrońcy oskarżonego, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął iż oskarżony w ramach czynu przypisanego mu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku (po zmienionym opisie przez sąd II instancji) dopuścił się przestępstwa wypełniającego dyspozycję art. 224 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk. Nie jest natomiast zasadny wniosek apelanta o uniewinnienie oskarżonego od dokonania przypisanego mu czynu z punktu 1 zaskarżonego wyroku. Brak również podstaw prawnych do uchylenia wyroku z urzędu w zaskarżonej części i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim wydany w dniu 30 października 2023 roku w sprawie o sygn. akt II K 17/23 w części dotyczącej uznania oskarżonego T. G. za winnego dokonania przypisanych mu czynów w punktach 2 (art. 178b kk) i 3 (art.

(1)do zaniechania prawnej czynności służbowej związanej z zatrzymaniem oskarżonego, w ten sposób, że będąc kierowcą samochodu marki V. (...) o nr. rej. (...) gwałtownie ruszył nim do przodu w kierunku pokrzywdzonego, który znajdował się przed tym pojazdem, zmuszając go do odskoczenia na bok, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 listopada 2016 roku sygn. akt VII K 618/16 i objętej wyrokiem łącznym wydanym przez Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim w dniu 28 lutego 2018 roku w sprawie o sygn. akt II K 674/17, to jest popełnienia przestępstwa wypełniającego dyspozycje art. 224 § 2 kk w zw. z art. 224 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i na podstawie art. 224 § 1 kk wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, 3.- na podstawie art. 85 § 1 kk, art. 86 § 1 kk połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach 2 i 3 oraz w punkcie 1 tiret 2 niniejszego wyroku i wymierzył oskarżonemu T. G. karę łączną 1roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 4.- przyjął, że rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 9 dotyczy zaliczenia okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej niniejszym wyrokiem. 5.Orzeczona kara jednostkowa za przypisany oskarżonemu czyn przez sąd okręgowy w wysokości 1 roku jest adekwatna do stopnia jego zawinienia. Orzeczona oskarżonemu przez sąd II instancji kara łączna w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności powinna spełnić swe cele w zakresie obu prewencji. Zwięźle o powodach zmiany 1.

1. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
2. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
3. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
4. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
5. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
6. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
7. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
8. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
9. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt 3 wyroku sądu okręgowego O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 634 kpk. Oskarżony był zwolniony od opłaty za pierwszą instancję, stąd sąd okręgowy na podstawie art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( tj. Dz.U nr 49 poz. 223 z późn. zm) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 złotych opłaty za drugą instancję oraz kwotę 20 złotych z tytułu wydatków za postępowanie odwoławcze.
10. PODPIS 1.
11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego T. G.. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skarżone jest ustalenie, że oskarżony dopuścił się czynu z punktu 1 wypełniającego dyspozycję art.223§1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk. Skarżone jest orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu. 0.1.1.3.
12. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
13. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
14. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana