180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Nie jest to zatem jeden z czynów ujętych w treści art. 42 § 3 kk przy popełnieniu, których pokrzywdzonymi są osoby fizyczne. W chwili zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji w dniu zdarzenia oskarżony miał 0,49 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Jest to niewątpliwie stan nietrzeźwości przekraczający prawie podwójnie dolny próg stanu nietrzeźwości, który zgodnie z treścią art. 115 § 16 pkt 2 kk występuje, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 25 mg/l alkoholu. Z drugiej strony nie jest to stan znacznej nietrzeźwości lub upojenia alkoholowego. Oskarżony nie jest osobą, której dotychczasowy tryb życia należałoby ocenić negatywnie, tylko miał problem życiowy spowodowany utratą prestiżowego stanowiska (prezesa (...)), które zajmował przez 24 lata i niezależnie od przyczyny jego odwołania z tego stanowiska nie radził sobie z tym problemem i ,,sięgał po kieliszek". W ten sposób popadł w jeszcze większe problemy związane z odpowiedzialnością karną za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości. Z wyjaśnień oskarżonego wynika jednak, że zrozumiał swój błąd i podjął zatrudnienie w Ł. w Miejskiej Arenie (...) i (...) (był bezrobotny). Pracuje czasami online lub do pracy jeździ komunikacją publiczną ( (...)), gdyż mieszka K. koło B. (około 50 km od Ł.). Jego sytuacja życiowa zmieniła się, gdyż jest żonaty i ma syna w wieku 2 lat i 6 miesięcy. Żona jego nie pracuje i to on utrzymuje rodzinę. Jest rzeczą oczywistą, że ponowne odzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi jest niezbędne, aby w przyszłości w dalszym ciągu mógł pracować zarobkowo poza miejscem zamieszkania. Sąd rejonowy dokonując oceny czy w przypadku oskarżonego zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami w rozumieniu art. 42 § 3 kk uzasadniający orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w innym wymiarze niż dożywotnio ustalił, że taki przypadek nie zachodzi, gdyż oskarżony był w krótkim okresie dwukrotnie karany, a do pracy nie musi jeździć codziennie. Ponadto B. ma przyzwoitą komunikację publiczną z Ł.. Zdaniem sądu okręgowego w tym składzie sąd I instancji nie dokonał dogłębnej analizy sytuacji życiowej oskarżonego. Przede wszystkim K. P. był dotychczas skazany na karę grzywny prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim wydanym w dniu 15 września 2022 roku w sprawie o sygn. akt VI K 322/22 za czyn z art.
Drugi raz K. P. został skazany także na karę grzywny prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie wydanym w dniu 12 października 2023 roku w sprawie o sygn. akt II K 257/23 za przestępstwo z art. 244 kk popełnione w dniu 26 lutego 2023 roku. W istocie rzeczy oskarżony kierował drugi raz w życiu samochodem w stanie nietrzeźwości i dlatego w przedmiotowej sprawie odpowiadał za czyn z art.
Sąd okręgowy nie podziela ustaleń sądu I instancji, że oskarżony będzie mógł dojeżdżać do pracy komunikacją publiczną. Podnieść należy, że podróż komunikacją publiczną na terenie całego kraju jest coraz trudniejsza. Występuje zjawisko ,,wykluczenia komunikacyjnego" wielu miejscowości, których mieszkańcy mogą liczyć w zasadzie tylko na własne środki transportu (lub uprzejmość ze strony znajomych i rodziny). Trudno zakładać, że oskarżony w przyszłości przez cały czas będzie mógł pracować online i bez problemu dojeżdżać do pracy komunikacją publiczną. Aktualnie charakter zatrudnienia oskarżonego wiąże się z jego doświadczeniem, które zdobył jako prezes (...), ale nie można przyjąć, że ta praca będzie stała. Sąd I instancji dopatrzył się szczególnych okoliczności stosując przepis art. 69 § 4 kk i warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 2 lat i idąc tym tokiem rozumowania, to także te same okoliczności uzasadniały zastosowanie wyjątku przy orzekaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Sąd okręgowy uznał, że można w tym przypadku odstąpić od obligatoryjnego orzeczenia tego środka karnego dożywotnio. Z drugiej jednak strony nie można nadmiernie premiować oskarżonego orzekaniem ww. środka karnego w wymiarze 10 lat. W tym przypadku zasadne jest jego orzeczenie w wysokości najwyższej (innej niż dożywotnio) przewidzianej w przepisach Kodeksu karnego aktualnie obowiązujących, a więc na okres 15 lat. Jest to i tak długi okres czasu, który pozwoli zweryfikować ocenę zachowania oskarżonego i jeżeli nie wejdzie ponownie w konflikt z prawem, to będzie miał jeszcze szansę na odzyskanie prawa jazdy. Na marginesie podnieść należy, że w dniu 4 czerwca 2024 roku Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie SK 22/21, w którym stwierdził, że art. 42 § 3 kk ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku - Kodeks karny (Dz. U. z 2024 ro., poz.17), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541), w zakresie, w jakim obliguje sąd do orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa z art.
45 ust.1 w związku z art. 42 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten nie został ogłoszony się w odpowiednim dzienniku urzędowym na zasadach i w trybie określonych w Konstytucji oraz ustawie z dnia 20 lipca 2000 o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U z 2019 r. poz. 1461), ale już są składane wnioski w sądzie przez skazanych o wznowienie postępowań w sprawach, w których był orzeczony dożywotnio zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wobec skazanych na podstawie art. 42 § 3 kk. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do wymiaru 10 lat. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro podniesiony w apelacji pisemnej przez obrońcę oskarżonego zarzut rażącej niewspółmierności /surowości/ środka karnego poprzez orzeczenie wobec oskarżonego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów okazał się w zasadniczej części jako zasługujący na uwzględnienie, to sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok. Zdaniem sądu okręgowego nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek obrońcy oskarżonego o wymierzenie oskarżonemu środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wysokości 10 lat. Sąd okręgowy wymierzył oskarżonemu ww. środek karny w wysokości 15 lat. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.