IV Ka 721/23

Sygnatura akt IV Ka 721/23

1. 2.WYROK 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2023 r. 4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: 1.Przewodnicząca: 1.SSO Agnieszka Połyniak 1.Protokolant: 1.Agnieszka Strzelczyk przy udziale Elżbiety Reczuch Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2023 r. 6.sprawy R. M. 7.syna F. i K. z domu P. 8.urodzonego (...) w Ś. 9.oskarżonego z art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt w zw. z art. 64 § 1 k.k. 10.i B. M. 11.córki T. i W. z domu K. 12.urodzonej (...) w S. 13.oskarżonej z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt, art. 35 ust. 1a w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt 14.na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora w stosunku do obojga oskarżonych oraz przez oskarżoną B. M. 15.od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy 16.z dnia 8 maja 2023 r. sygnatura akt VI K 769/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec B. M. w punkcie II części dyspozytywnej obniża do 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżoną B. M. od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym wynikłym z jej apelacji, zaś wydatkami tego postępowania, w tym związanymi z apelacją prokuratora, obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka721/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2
2. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
3. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z 8 maja 2023 roku, sygn. akt VI K 769/22 1.
4. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
5. Granice zaskarżenia 1.1.
6. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.
7. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
8. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
9. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.
10. Ustalenie faktów 1.1.
11. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
12. R. M. uprzednia wielokrotna karalność oskarżonego karta karna k.460 2.1.1.
13. B. M., R. M. umorzenie postępowania karnego przeciwko G. B. i zastosowanie wobec niego środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z 2 listopada 2022 roku, sygn. III K 92/22 k. 477 - 484 2.1.1.
14. B. M. dotychczasowa niekaralność oskarżonej karta karna k. 462 1.1.
15. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.
16. 1.
17. Ocena dowodów 1.1.
18. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 karta karna dokument niekwestionowany przez strony, którego treść nie budzi wątpliwości 2.1.1.2 postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z 2 listopada 2022 roku, sygn. akt III K 92/22 prawomocne postanowienie, którego treść nie budzi wątpliwości, stanowi zaś o dopuszczalności przeprowadzenia dowodu z depozycji G. B. 2.1.1.3 karta karna dokument niekwestionowany przez strony 1.1.
19. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
20. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
21. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Świdnicy zarzucił obrazę przepisu postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k., poprzez niewłaściwe przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynów, których popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonym w ten sposób, że konstrukcja części wstępnej zaskarżonego wyroku wskazuje, że każdy z oskarżonych stanął pod zarzutem popełnienia trzech czynów zabronionych, podczas gdy oskarżony R. M. stanął pod zarzutem popełnienia jednego czynu kwalifikowanego z art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt w zw. z art. 64 §1 k.k. (poz. I aktu oskarżenia), zaś B. M. stanęła pod zarzutami popełnienia dwóch czynów zabronionych kwalifikowanych z art. 18 §2 k.k. w zw. z art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (poz. II aktu oskarżenia) oraz z art. 35 ust. 1a w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (poz. III aktu oskarżenia) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Autor apelacji, która wpłynęła do Sądu Rejonowego w Świdnicy 27 czerwca 2023r. (k.438), zakwestionował błędną redakcję części wstępnej wyroku, którą tenże Sąd sprostował postanowieniem z 18 maja 2023r. (k.399), co - jako niedopuszczalne - zostało zaskarżone przez rzecznika oskarżenia do Sądu Okręgowego w Świdnicy (k.403). Apelacja wniesiona została zatem w czasie, kiedy postanowienie prostujące tę część wyroku, nie było jeszcze prawomocne, co do zasady wniesienia środka odwoławczego było uzasadnione, choć wątpliwość budzi już wskazany kierunek zaskarżenia – „na niekorzyść”. Kwestia zaś zasadności samego zarzutu rozstrzygnięta została postanowieniem Sądu Okręgowego w Świdnicy z 14 lipca 2023r. (k. 428), który przedmiotowy wyrok został sprostowany, a czego - de facto - apelujący nie uznał. Jak wynika z pierwotnej treści wyroku z 8 maja 2023r. Sąd Rejonowy w Świdnicy wskazał w części wstępnej, że R. M. i B. M. zostali oskarżeni o to, że "... działając ze szczególnym okrucieństwem, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą dokonali zabicia psa ...", tj. czynu z art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt, tego, że "podżegała G. B. i R. M. do dokonania czynu zabronionego ...", tj. czynu z art. 18 §2 k.k. w zw. z art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt oraz tego, że "... pomimo ciążącego na niej obowiązku zapewnienia swojemu psu (...) poszanowania, ochrony i opieki, działając ze szczególnym okrucieństwem (...) znęcała się nad swoim psem ...", tj. czynu z art. 35 ust. 1a w zw. z ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt, choć w części rozstrzygającej R. M. przypisany został jednej czyn, zaś B. M. dwa. Wyrok ten został sprostowany w trybie art. 105 §1 k.p.k. postanowieniem z 18 maja 2023r., co zostało zaskarżone przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w Świdnicy, który kwestionował dopuszczalność takiej ingerencji w treść orzeczenia, jak też to, że sprostowanie dokonane przez Sąd I instancji nadal nie prowadziło do kompatybilności wyroku z aktem oskarżenia. Sąd Okręgowy w Świdnicy, rozpoznając to zażalenie, postanowieniem z 14 lipca 2023r. (sygn. akt IV Kz 237/23) zmienił więc zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że "sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą w części wstępnej wyroku ..." wprowadzając zapisy, które pozwoliły precyzyjnie, w ślad za aktem oskarżenia, wskazać jaki czyn został zarzucony poszczególnym oskarżonym. Przesądził zatem Sąd ad quem, że była to oczywista omyłką pisarska, polegająca na błędnym przeniesieniu treści aktu oskarżenia którą można było sprostować w trybie art. 105 k.p.k. Miała charakter techniczny, a nie merytoryczny. Postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy jest prawomocne i wobec jego treści zarzut apelacji, wniesionej zanim zażalenie prokuratora zostało rozpoznane, stanowi o tym, że jest ona bezprzedmiotowa i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie. Wniosek o zamianę zaskarżonego wyroku w zakresie jego części wstępnej, poprzez wskazanie, że R. M. został oskarżony o popełnienie jednego czynu kwalifikowanego z art. 35 ust. 1 w zw. ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt w zw. z art. 64 §1 k.k. (poz. I aktu oskarżenia), zaś B. M. została oskarżona o popełnienie dwóch czynów zabronionych, tj. kwalifikowanego z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (poz. II aktu oskarżenia) oraz z art. 35 ust. 1a w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (poz. III aktu oskarżenia) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wbrew wnioskowi apelacji, prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z 14 lipca 2023r. (sygn. IV Kz 237/23) doprowadziło do usunięcia błędnego zapisu części wstępnej wyroku z 8 maja 2023r. poprzez precyzyjne wskazanie jakie czynu zostały zarzucone poszczególnym osobom oskarżonym w niniejszej sprawie, a tym samym ta część wyroku stała się spójna w swej treści z zapisami części rozstrzygającej. Nie ma zatem konieczności, by dokonywać jakichkolwiek zamian w tej części zaskarżonego wyroku. Zasadnie wskazał bowiem Sąd Okręgowy w postanowieniu, że błędna redakcja części wstępnej wyroku stanowiła w realiach niniejszej sprawy tzw. oczywistą omyłkę pisarską, którą należało sprostować. 3.
22. oskarżona B. M. w osobistej apelacji, koncentrując się na swej sytuacji osobistej i majątkowej de facto zarzuciła, iż Sąd Rejonowy w Świdnicy dokonał błędnych ustaleń faktycznych, bowiem - wbrew tym ustaleniom - nie popełniła żadnego z przypisanych jej czynów na szkodę swojego psa, a przy tym nie mogła uczestniczyć w rozprawie i przedstawić oraz bronić swoich racji, ponieważ nie została zawiadomiona o jej terminie, a to z uwagi na zmianę adresu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja jest niezasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że to powinnością samej B. M. było dołożenie staranności, by wywiązać się ciążących na niej, jako strony postępowania karnego, powinności, tj. informowania najpierw prokuratora, a następnie Sądu orzekającego o każdej zmianie miejsca pobytu (adresu dla doręczeń). Dopiero zachowanie owej staranności rodziło po stronie prowadzącego postępowania obowiązek informowania (zawiadamiania) o czynnościach procesowych na tak wskazany adres. Skoro oskarżona o toczącym się przeciwko niej postępowaniu karnym wiedziała, jak również o ciążącym na jej obowiązku (k.79 – 81), lecz tego zaniechała, w wyniku czego zawiadomienie o terminie rozprawy przesłane zostało na ostatni wskazany przez nią adres dla doręczeń, to jako nieskuteczne uznać należy jej usprawiedliwienie nieobecności na rozprawie oraz opartą na tym sugestię, iż postępowanie winno być powtórzone, by mogła swe racje ponownie przedstawić. Niepodjęcie przesyłki dwukrotnie awizowanej, skutkowało zasadnie uznaniem przez Sąd meriti, iż została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy, tym bardziej, że udział oskarżonej w rozprawie nie jest jej obowiązkiem, lecz uprawnieniem, z którego może korzystać, lecz nie musi. Sugestia ze strony apelującej, iż doszło do naruszenia jej prawa do obrony, ponieważ nie mogła przedstawić swoich racji, co miałoby uzasadniać wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, są w tych okolicznościach chybione i nie mogą być skuteczne. Niemniej apelacja B. M. miała i ten skutek, że Sąd ad quem poddał kontroli instancyjnej postępowanie przeprowadzone przez Sąd a quo, jak też przeprowadzoną analizę zgromadzonych dowodów pod kątem prawidłowości wyprowadzonych na tej podstawie wniosków. I w tym przypadku nietrafne okazały się zarzuty, które wskazywać by miały, iż Sąd orzekający błędnie ustalił, że oskarżona dopuściła się obu przypisanych jej występków z ustawy o ochronie zwierząt, ponieważ w rzeczywistości psem opiekowała się tak, jak umiała i mogła z uwagi na swoją sytuację materialną i osobistą, a to, co zrobili G. B. i R. M. z jej psem stało się bez jej udziału i wbrew jej woli. Wskazać zatem wypada, że w toku całego postępowania, najpierw przygotowawczego, a następnie sądowego, B. M. zmieniała swe wyjaśnienia i raz potwierdzała swe sprawstwo, innym razem zaprzeczała (k. 76 , 205, 270 - 271). Zauważa zatem Sąd odwoławczy, że B. M., kiedy zdecydowała się wyjaśniać, wprost przyznała, że swego psa nienawidziła, a G. B. i R. M. namówiła, by psa, na którego nie mogła patrzeć, „zabrali i udusili lub zatłukli" i obaj jej wówczas odpowiedzieli, że „to nie jest dla nich żaden problem” i psa z sobą zabrali „żeby załatwić sprawę”, przyznając, że wiedziała w jakim celu mężczyźni wyszli (k. 84). To ta właśnie część jej wyjaśnień koresponduje nie tylko z wyjaśnieniami G. B., który relacjonował okoliczności w jakich wraz z R. M. psa od oskarżonej zabrali i co z nim zrobili (k.137), ale i zeznaniami funkcjonariuszy T. L. (k. 51v), Ł. P. (k. 63), którzy rozmawiali z oskarżoną zaraz po tym, kiedy ustalili, że to ona jest właścicielką psa, którego utopiono w stawie w (...) w Ś.. Nie ma żadnych racjonalnych powodów, by wyżej wymienione osoby bezpodstawnie pomawiały B. M., jak również R. M.. G. B. nie negował tego, że wraz z R. M. psa z domu oskarżonej zabrał i - co istotne - uczynił to za jej zgodą, o czym przekonują także zeznania trzeciego, z obecnych w domu oskarżonej w krytycznym momencie mężczyzn, z którymi wówczas spożywała alkohol - M. K.. Świadek ten wręcz cytował wypowiedź G. B., która nie pozostawiała żadnych wątpliwości co do losów psa, jeżeli tylko wyrazi na to zgodę, co wszak nastąpiło (k. 280v). Z tego też powodu nie ma podstaw, by negować tę część ustalań poczynionych przez Sąd meriti, z których wynika, że G. B. i R. M., pod wpływem namowy oskarżonej, zdecydowali się zabić psa B. M. (utopić go w stawie). Kobieta bowiem „żaliła się" im na psa i problemy, której jej stwarzał. Był chory, wymagał opieki i właściwego żywienia oraz wyprowadzania na spacer, a ponieważ tego mu nie zapewniała, potrzeby fizjologiczne załatwiał w domu. To właśnie zasady logicznego rozumowania, wiedzy oraz doświadczenia życiowego obligują do uznania, że mężczyźni nie zdecydowaliby się na uśmiercenie zwierzęcia, należącego do oskarżonej, gdyby ich do tego nie nakłoniła. Wszak nie mieli z psem kontaktu na co dzień i było im zupełnie obojętne co się z nim dzieje oraz w jaki sposób sprawowana jest nad nim opieka. Nadto tylko za zgodą oskarżonej mogli wyjść z psem z jej mieszkania, co opisał nie tylko G. B. (k. 137), ale i M. K., a ich relacje w tym zakresie są spójne i tworzą logiczną całość. Nie ma żadnych wątpliwości także to, że to ona nakłaniała do zabicia psa, o czym przekonują cytowane przez świadków oraz samą oskarżoną jej własne słowa, iż prosiła, by psa „zatłukli" lub udusili. Nie można pominąć i tego, że z wyjaśnień oskarżonej, jak też zeznań M. F.i P. Z. wynika, iż miała świadomość tego, że nakłania do popełnienia przestępstwa, zamiast zapewnić psu opiekę, czy oddać psa osobie lub instytucji, która zapewniłaby mu taką opiekę, podjęła decyzję, by go uśmiercić i to w tak niehumanitarny sposób, jak wynikało to relacji tych, którym to proponowała. Skoro w przypadku podżegania chodzi o sugestywne oddziaływanie nakłaniającego na bezpośredniego wykonawcę wywołujące u adresata nakłania wolę podjęcia określonego zachowania i jest zrealizowane w momencie zakończenia samego nakłaniania, to nie ulega wątpliwości, że B. M. czynu z art. 18 §2 k.k. w zw. z art 35 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. Z tego też powodu zasadnie uznał Sąd Rejonowy sprawstwo oskarżonej w zakresie tego czynu i wobec stwierdzenia, iż ponosi za to odpowiedzialność, uznał jej winę. Z ustaleń Sądu orzekającego, które należy zaaprobować, wynika, że M. K. oraz G. B. i R. M., po ustaleniu, że psa zabiją i w ten sposób uwolnią oskarżoną od „kłopotu”, wyszli z mieszkania oskarżonej z jej psem i wspólnie udali się do (...)w Ś.. Prawidłowo ustalił tenże Sąd, że M. K. nie poszedł z nimi. To R. M. i G. B. byli „adresatami” prośby B. M. („R. M. (…) poszedł ze mną do parku, żeby zrobić eutanazję pieska, M. słyszał jak B. mówiła do nas, tj. do mnie i R., żebyśmy coś z psem zrobili” – k. 137 wyjaśnienia G. B.). Mężczyźni ze zwierzęciem wyszli więc w ściśle określonym celu - zabicia psa. Oskarżona skutecznie przekonała ich do tego, że pies jej zawadza i należy się go definitywnie pozbyć. Choć z akt sprawy wynika, że G. B. był tym, który bezpośrednio wykonywał wszystkie czynności sprawcze, to jednakże R. M. był przez cały czas obecny zarówno w mieszkaniu B. M., która także do niego adresowała swe „żale" dotyczące kłopotów, które pies jej sprawia, jak też „prośby" o wybawienie jej od tego „kłopotu". Nadto wiedział i aprobował to, co zapowiedział G. B., iż jeżeli oskarżona tylko chce, to „załatwi to szybko" (k. 281), w tym właśnie celu udali się obaj – ostatecznie - do parku, gdzie obserwował co robi G. B., który psa (na jego oczach) utopił, a następnie - nader ekspresyjnie - wyraził swą radość z tego, co się stało. Tę reakcję zarejestrowała kamera monitoringu. Nagrany został bowiem „taniec" obu mężczyzn i to w jaki sposób wspólnie opuścili miejsca przestępstwa - zabicia psa. To zachowanie R. M. świadczy jednoznacznie o tym, że wiedział, co się wydarzy, aprobował to i przez cały czas "wspierał" G. B., a wręcz ponaglał, by szybciej „sprawę" dokończył. Nie ulega wątpliwości, że R. M. działał jako współsprawca przestępstwa - utopienia psa ze szczególnym okrucieństwem, gdyż tzw. "współsprawca" nie musi realizować samodzielnie wszystkich znamion penalizowanego czynu, co oznacza nie jest wymagane, by każdy ze współdziałających realizował niejako własnoręcznie znamię czasownikowe czynu, który popełniają, lecz wystarcza, że występuje on w ramach uzgodnionego podziału ról, co najmniej ułatwiając bezpośredniemu sprawcy wykonanie wspólnie zamierzonego celu, a przy tym wymagane do przyjęcia konstrukcji z art. 18 § 1 k.k. porozumienie może być nawet dorozumiane. O tym, że mężczyźni mieli świadomość tego, że dokonali przestępstwa świadczą także cytowane przez świadka P. Z. słowa, które usłyszał A. K., kiedy to po ujawnieniu sprawy utopienia psa w stawie w (...) w Ś., udał się do B. M., by zapytać, gdzie jest jej pies i wówczas widział dwóch mężczyzn, z których jeden, słysząc pytanie, miał wyrazić swą obawę o konsekwencje tego, co zrobili. Zgromadzone dowodowy w postaci relacji sąsiadów oskarżonej, tj. M. F., P. Z. i A. K., ocenianych przez pryzmat oględzin psa i jego stanu, których dokonał biegły z zakresu weterynarii, jednoznacznie wskazuje, że przez okres co najmniej kilku miesięcy nie sprawowała w sposób właściwy opieki nad psem, tj. znęcała się nad nim (sąsiedzi słyszeli uderzeń i pisk psa), nie leczyła go, choć miała świadomość tego, że poważnie chory (guzy w okolicach skutków 4 i 5 pary), nie tylko pozwoliła, by miał przerośnięte pazury, co utrudniało mu poruszanie się, ale dopuściła do tego, że miał pasożyty skóry (co uwidaczniało się w postaci ubytków sierści na grzbiecie i u nasady ogona). Stan psa opisał biegły i świadczy to o tym, że przez dłuższy czas zaniedbywała go, jak też jego potrzeby, niewłaściwie żywiła i nie leczyła, co skutkowało tym, że zwierzę cierpiało. Tolerowała i przyzwalała na to, iż inne osoby jej psa biły i dusiły i to w taki sposób, że "oczy mu wychodziły" (zeznania M. K., k. 280v). Wskazać wypada i to, że przepis art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt wskazuje przykładowe przejawy zachowań, które uznaje się za znęcanie nad zwierzęciem, czyli zachowania polegające na zdawaniu albo świadomym dopuszczaniu do zdawania bólu lub cierpień. Przekonuje o tym posłużenie się zwrotem "a w szczególności". Dla bytu tego przestępstwa wystarcza ustalenie, że takie zachowanie sprawcy jest niehumanitarne, a więc nieuwzględniające potrzeby zwierzęcia lub niezapewniające mu opieki, czy też ochrony. Co istotne zamiar bezpośredni w takim przypadku obejmuje samą czynność sprawczą, a nie wolę zadania cierpienia lub bólu zwierzęciu (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 13 grudnia 2016r. /sygn. II KK 281/16/ i z 7 lipca 2020r. /sygn. II KK 222/19/). W ustawie o ochronie zwierząt w art. 4 pkt 12 wskazane zostało, że "szczególne okrucieństwo" to przedsiębrane przez sprawcę działania charakteryzujące się drastycznością form i metod, a zwłaszcza działanie w sposób wyszukany lub powolny, obliczony z premedytacją na zwiększenie cierpień i czasu ich trwania. Jednakże ten aspekt działania sprawcy oceniać należy nie poprzez sam zamiar sprawcy, ale ocenę intensywności cierpień zadanych zwierzęciu, które w odczuciu przeciętnego człowieka przedstawiają się jako szczególnie okrutne. W tym bowiem przypadku opowiedzieć się należy za stanowiskiem wyrażonym przez W. R., że "szczególne okrucieństwo jest kategorią przedmiotową, a nie podmiotową" (W. R., Ustawa o ochronie zwierząt, str. 227 - 228). Zamiar sprawcy wpisać bowiem należy w szerszy kontekst, biorąc pod uwagę istotę i cel ustawy o ochronie zwierząt, tj. zasadę humanitarnego traktowania każdego zwierzęcia, czyli takie traktowanie, które uwzględnia potrzeby zwierzęcia, jak też zapewnia mu opiekę i ochronę. W omawianej sprawie, stan, do jakiego doprowadziła psa, B. M., w powiązaniu z ujawnionymi zachowaniami, które przez wiele miesięcy podejmowała (złe żywienie, karcenie za załatwienia potrzeb fizjologicznych w domu, a przy tym niewyprowadzanie na spacer), jak też z zaniechaniem udzielania mu jakiejkolwiek pomocy (ocenianym łącznie ze stwierdzonymi zaniedbaniami higienicznymi oraz brakiem opieki weterynaryjnej, choć guzy i brak sierści spowodowany pasożytami były widoczne), mimo iż obiektywnie taką możliwość miała, uprawnia do wyprowadzenia wniosku, iż było to znęcanie się nad psem ze szczególnym okrucieństwem. Stan zwierzęcia pogarszał się sukcesywnie, a konieczność udzielania pomocy i cierpienie psa było widoczne nawet dla osób postronnych, które usiłowały interweniować, lecz postawa oskarżonej uniemożliwiała udzielenie psu pomocy (nie wpuszczała nikogo do mieszkania - k. 66 i 173). Zeznały o tym choćby P. Z. i M. F.