IV Ka 753/23

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 753 / 23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.
2. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 31 lipca 2023 roku o sygnaturze akt II K 1235 / 21 0.11.
3. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.
4. Granice zaskarżenia 0.11.3.
5. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.
6. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.
7. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana
8. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.
9. Ustalenie faktów 0.12.1.
10. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1 0.12.1.
11. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.
12. Ocena dowodów 0.12.2.
13. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1 0.12.2.
14. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut
15. błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku poprzez błędne ustalenie, iż w dacie popełnienia zarzuconego czynu oskarżony nie naruszył orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 12 kwietnia 2021 r. w sprawie II K 1135 / 20 nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy prowadzi do wniosku przeciwnego ☒ zasadny ☐ częściowo zasadne ☐ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny 0.1 W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż sąd odwoławczy nie podziela stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakoby odpowiedzialności karnej na podstawie art. 244 kk nie podlegały zachowania polegające na naruszeniu niektórych obowiązków orzekanych na podstawie art. 72 § 1 kk. Przywołany na poparcie tego zapatrywania przez sąd I instancji pogląd jednego z komentatorów uznać należy za odosobniony i nie zasługujący na akceptację, o czym świadczy zarówno orzecznictwo Sądu Najwyższego ( por. choćby przywoływane w apelacji wyroki SN z dnia 29 października 2019 r. w sprawie III K 522 / 19 oraz z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie III KK 42 / 12, z których wprost wybrzmiewa, iż przepis art. 244 kk nie zawęża swego stosowania wyłącznie do orzeczeń wydanych na podstawie art. 39 kk, lecz dotyczy każdego obowiązku o określonej treści, niezależnie od tego, czy został on orzeczony na podstawie art. 39 kk, czy też na innej podstawie prawnej, w tym jako środek probacyjny z art. 72 § 1 kk ), jak i tożsame poglądy przeważającej części doktryny ( por. komentarze do art. 244 kk w: A. Grześkowiak, K. Wiak (red.), Kodeks karny. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2024, Legalis el.; M. Królikowski, R. Zawłocki, (red.) Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz. Art. 222–316, Wyd. 4, Warszawa 2017, Legalis el.; Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, LEX el.; Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, LEX el.; Giezek Jacek (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, LEX el.; Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. art. 212-277d, LEX el. ). Sąd odwoławczy podziela także argumentację zawartą w apelacji, iż wydania wyroku uniewinniającego nie uzasadniały również eksponowane przez sąd I instancji uzgodnienia domowników zamieszkujących ten sam, niewielki parterowy dom jednorodzinny, o takim podziale pomieszczeń pomiędzy nimi do samodzielnego ( tj. z wyłączeniem niektórych innych ) użytkowania, który – przynajmniej teoretycznie i przy zachowaniu dobrej woli – pozwalał na korzystanie z „ własnych ” pomieszczeń bez narażania się na codzienny, bezpośredni kontakt pomiędzy nimi. Nieuprawnionym w tak ustalonych realiach sprawy wnioskiem było, iż przy takim podziale pomieszczenia przydzielone oskarżonemu i jego wujowi nie stanowią „ lokalu zamieszkałego wspólnie z pokrzywdzoną ” w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 7b kk. Na użytek prawidłowej oceny niezbędne jest odniesienie się do ratio legis przywołanego w zdaniu poprzednim przepisu, za jakie ustawodawca uznał ograniczenie możliwości kontaktu sprawcy z pokrzywdzonym poprzez uniemożliwienie przebywania mu w miejscu stałego pobytu pokrzywdzonego ( por. komentarz do art. 72 kk w przywoływanym wyżej komentarzu pod red. A. Grześkowiak ). Innymi słowy, celem omawianego środka probacyjnego ma być ochrona osób pokrzywdzonych, mająca na celu uniemożliwienie ( a przynajmniej w możliwie wysokim stopniu ograniczenie ) ponownego popełnienia przestępstwa przez sprawcę przy wykorzystaniu sposobności tego samego miejsca zamieszkania. W tym kontekście pamiętać należało, że opisywany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku umowny podział pomieszczeń do użytkowania w ramach tego samego, niewielkiego parterowego domu, między oskarżonego, pokrzywdzoną a pozostałych domowników, funkcjonował już od co najmniej 2019 roku i nie stanowił przeszkody, że wykorzystując sposobność zamieszkiwania „ pod tym samym dachem ” oskarżony K. S. do września 2020 r. znęcał się nad matką, za co został następnie skazany wraz z nałożeniem analizowanego środka probacyjnego. Nieodzowne jest także przypomnienie, że również w początkowym okresie próby po skazaniu za to przestępstwo, oskarżony swojego zachowania zasadniczo nie zmienił ( por. zeznania B. S. – k. 78, D. K. – k. 82, I. K. – k. 84, A. K., ) i pomimo oddzielenia od siebie pomieszczeń użytkowanych przez oskarżonego i pokrzywdzoną jedynie drzwiami przegradzającymi korytarz, skazany nadal wszczynał także wobec niej awantury, nachodził ją i jej ubliżał, a finałem było przestępcze uszkodzenie drzwi pomieszczeń pokrzywdzonej ( wszystko to łącznie stanowiło przyczynek do zarządzenia wykonania orzeczonej względem niego uprzednio za czyn z art. 207 § 1 kk kary pozbawienia wolności, a nadto do dodatkowego skazania go za przestępstwo z art. 288 § 1 kk ). Podkreślić też należy, iż skazując oskarżonego w sprawie o znęcanie się nad matką i nakładając na niego probacyjny obowiązek opuszczenia lokalu w oparciu o przepis art. 72 § 1 pkt 7b kk, sąd miał świadomość funkcjonujących już zasad uzgodnionego podziału pomieszczeń do użytkowania pomiędzy domowników oraz tego, iż pomimo takiego podziału, przebywanie oskarżonego z pokrzywdzoną w tym samym domu nie stanowiło dostatecznych gwarancji zabezpieczających ją przed noszącymi znamiona znęcania zachowaniami oskarżonego. Orzeczony obowiązek probacyjny miał temu zapobiec i mając na względzie uwagi przedstawione powyżej należało go wykładać jako nałożony na oskarżonego nakaz opuszczenia tego domu, w którym zamieszkiwał zarówno on, jak i pokrzywdzona. Podkreślić należy, iż w taki właśnie sposób wynikający z wyroku obowiązek odczytywali zgodnie zarówno oskarżony, jak i pozostali domownicy. Z wyjaśnień oskarżonego wybrzmiewa także, że nie opuszczając tego domu w zakreślonym terminie miał świadomość, iż nie respektuje rozstrzygnięć wybrzmiewających z wydanego względem niego wyroku. Mając więc to wszystko na uwadze, te okoliczności, które sąd I instancji poczytał jako znoszące znamiona przestępstwa z art. 244 kk, mogły być jedynie poczytane jako okoliczności podlegające uwzględnieniu na jego korzyść na etapie wyboru rodzaju i rozmiaru kary. Wniosek O uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. omówiono powyżej.
16. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
17. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
18. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.
19. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.
20. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 0.15.
21. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.
22. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany omówiono powyżej 0.15.
23. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.
24. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
25. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.
26. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.
27. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.
28. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Omówiono powyżej 0.15.3.
29. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Uwzględnić opisane wyżej zapatrywania prawne co do sposobu wykładania przepisów art. 244 kk oraz art. 72 § 1 pkt 7b kk. 0.15.
30. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
31. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
32. PODPIS