IV Ka 816/23

Sygn. akt IV Ka 816/23 UZASADNIENIE P. B. został obwiniony o to, że: w dniu 1 sierpnia 2023 r. około godz.11:00 wbrew obowiązkowi nie udzielił (...) w P. wiadomości co do tożsamości osoby kierującej pojazdem marki H. o numerze rejestracyjnym (...) w dniu 11 marca 2023 r. przy ul. (...) w B. tj. imion rodziców, serii i numeru paszportu, serii i numeru prawa jazdy, tj. o czyn z art. 65§2 kw Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryunalskim II Wydział Karny wyrokiem z dnia 17 października 2023 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II W 964/23 uznał obwinionego P. B. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu wyczerpującego dyspozycję 65 § 2 kw i na podstawie art. 65 § 2 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 100 złotych. - zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 30 złotych tytułem opłaty. Apelację od wydanego wyroku wniósł w ustawowym terminie obwiniony P. B., który wyrok zaskarżył w całości. Obwiniony zakwestionował swoje sprawstwo oraz winę i podniósł, że na wezwanie (...) podał dane osobowe osoby, która w dniu 11 marca 2023 roku użytkowała jego samochód marki H. (...) nr rej. (...). Poda limie i nazwisko tej osoby oraz adres zamieszkania. Obwiniony podniósł, ze osoba D. S. o miejscu zamieszkania w stanie O. (...), którą podał (...) nie jest postacią fikcyjną (z gier komputerowych) i Straż Miejska oraz Sąd mają możliwości prawne do zweryfikowania podanych przez niego informacji o osobie, która użytkowała jego samochód w dniu 11 marca 2023 roku. Apelant podniósł, ze Straż Graniczna, Ambasada (...) w W. czy,, jakiś hotel” nie udzielą mu informacji o pobycie wskazanej przez niego osoby w Polsce ze względu na ochronę danych osobowych. Taką informację miał natomiast możliwość uzyskać sąd I instancji i tego nie uczynił. Ponadto obwiniony wskazał, że nie ma obowiązku wykazywania swojej niewinności, a na organach prowadzących postępowanie ciąży obowiązek wykazania mu sprawstwa i winy. P. B. dodał, iż nie ma numeru telefonu do D. S., nie zna jego dokładnego miejsca zamieszkania, imion rodziców oraz daty i miejsca jego urodzenia. W konkluzji obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja wniesiona przez obwinionego P. B. okazała się w takim stopniu zasadna, że na skutek jej wniesienia sąd okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Przede wszystkim podnieść należy, że obwiniony jako właściciel samochodu osobowego marki H. o numerze rejestracyjnym (...) był zobowiązany na żądanie właściwego organu udzielić informacji komu powierzył ten pojazd do kierowania lub używania w dniu 11 marca 2023 roku. W przypadku odmowy udzielenia takiej informacji podlegał odpowiedzialności za wykroczenie wypełniające dyspozycję art. 96§3 kw. Jednocześnie Straż Miejska w B. i następnie Straż Miejska w P. była uprawniona do żądania takiej informacji. W tego rodzaju sprawach przysługują (...) kompetencje oskarżyciela publicznego w zakresie ścigania sprawców takiego wykroczenia (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 10 grudnia 2014 r., VKK 403/13). Bezsporne jest w sprawie, iż Straż Miejska w B. zwróciła się do Komendanta (...) w P. o przesłuchanie w charakterze świadka P. B. na okoliczność komu powierzył do użytkowania swój samochód marki H. o nr (...), który był nieprawidłowo zaparkowany w dniu 11 marca 2023 roku o godz. 11:23 na ul. (...) w B.. W załączeniu przesłano dane osoby, którą wskazał obwiniony z imienia i nazwiska w złożonym formularzu (załącznik (...)) bez podania bliższych danych osoby, która miała być obywatelem (...). Informacje tą potwierdził obwiniony (...) w P. w złożonym piśmie w dniu 28 czerwca 2023 roku (data wpływu k-10). Informacja przekazana przez obwinionego zawierała dane osoby, której powierzył swój samochód marki H. w okresie od 06 marca 2023 roku do 14 marca 2023 roku. Obwiniony podał, iż był to D. S. zamieszkały (...) F. (...) T. O. (...) (k-10). Obwiniony został przesłuchany w charakterze świadka w siedzibie (...) w P. w dniu 01 sierpnia 2023 roku o godz. 10:55 i w tym samym dniu o godz. 11:50 został przesłuchany w charakterze osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie. Jednocześnie P. B. pouczono, że może być obwiniony o czyn wypełniający dyspozycję art. 65§2 kw polegający na tym, że w dniu 1 sierpnia 2023 roku około godz.11 wbrew obowiązkowi nie udzielił (...) w P. wiadomości co do tożsamości osoby kierującej pojazdem marki H. o numerze rejestracyjnym (...) w dniu 11 marca 2023 roku przy ul. (...) w B. tj. imion rodziców, serii i numeru paszportu, serii i numeru prawa jazdy. Obwiniony podczas przesłuchania wyjaśnił, że nie zna numeru paszportu, numeru prawa jazdy oraz imion rodziców użytkownika jego samochodu marki H. w dniu 11 marca 2023 roku. Podobnie na rozprawie w dniu 17 października 2023 roku przed sądem I instancji obwiniony wyjaśnił, że podał imię, nazwisko i adres osoby, której powierzył do użytkowania swój samochód w dniu 11 marca 2023 roku i mógłby ustalić bliższe dane D. i A. S., którzy od niego użyczyli samochód, ale Straż Miejska od niego tego nie żądała. Podnieść należy, że także sąd I instancji po złożonych wyjaśnieniach przez obwinionego nie przeprowadził w tej sprawie żadnego postępowania dowodowego uznając, że wyjaśnienia obwinionego są tak niewiarygodne, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia uznanie go za winnego dokonania czynu wypełniającego dyspozycję art. 65§2 kw i ukaranie go za ten czyn karą grzywny w wysokości 100 złotych. W realiach przedmiotowej sprawy rację ma obwiniony, że nie ma obowiązku udowodnienia swojej niewinności. Sąd I instancji miał możliwość zweryfikowania wersji podanej przez obwinionego, chociażby przerywając rozprawę w celu umożliwienia obwinionemu podania bardziej precyzyjnych danych osoby, której powierzył do użytkowania swój samochód w dniu 11 marca 2023 roku, gdyż P. B. zadeklarował, że może ustalić te dane. W realiach przedmiotowej sprawy obwiniony podał imię i nazwisko oraz adres osoby, której powierzył do użytkowania swój samochód w dniu 11 marca 2023 roku. Fakt, iż są to dane osobowe zbieżne z danymi fikcyjnej postaci z gier i filmu amerykańskiego (...), nie wyklucza istnienia osoby o tych danych, która jest znana obwinionemu. Zdaniem sądu okręgowego w tym składzie istniała możliwość podjęcia szeregu czynności przez sąd I instancji w celu zweryfikowania wiarygodności wyjaśnień obwinionego. Rację ma apelant, że nie uzyskałby informacji ze Straży Granicznej lub Ambasady (...) w W. na okoliczność: czy małżeństwo D. i A. S. przebywali w okresie od 06 marca 2023 roku do 14 marca 2023 roku (gdy miał im użyczyć do użytkowania swój samochód marki H.) na terenie Polski. Ponadto obwiniony w złożonych wyjaśnieniach na rozprawie przed sądem I instancji podał ważny szczegół, że nigdy nie był w B.. Sąd I instancji miał możliwość uzyskania informacji o jakim numerze telefonem komórkowym posługiwał się obwiniony w dniu 11 marca 2023 roku i ustalić (po zwolnieniu z tajemnicy operatora sieci), czy logował się w pobliżu miejsca, w którym ujawniono nieprawidłowo zaparkowany samochód P. B.. Samo stwierdzenie sądu meriti, że wyjaśnienia obwinionego są niewiarygodne było przedwczesne. Na tym etapie postępowania także nie może być wydany wyrok uniewinniający, gdyż w przedmiotowej sprawie praktycznie nie zostało w ogóle przeprowadzone postępowanie dowodowe (stanowisko obwinionego było znane już w złożonym załączniku dla (...) w B. w dniu 21 kwietnia 2023 roku (k- 2) i żaden organ nie podjął próby dokonania weryfikacji wiarygodności podanych tam danych. W tym stanie rzeczy zdaniem sądu okręgowego w tym składzie zaistniały przesłanki z art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 109 § 1 kpw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Piotrkowie Trybunalskim. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2019 roku (I KZP 3/19) „konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości, o której mowa w art. 437 § 2 zdanie drugie in fine kpk, jako powód uchylenia przez sąd odwoławczy zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zachodzi wówczas, gdy orzekający sąd pierwszej instancji naruszył przepisy prawa procesowego, co skutkowało, w realiach sprawy, nierzetelnością prowadzonego postępowania sądowego, uzasadniającą potrzebę powtórzenia (przeprowadzenia na nowo) wszystkich czynności procesowych składających się na przewód sądowy w sądzie pierwszej instancji”. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, iż konieczność ponownego przeprowadzenia wszystkich dowodów wystąpi zazwyczaj, gdy: wszystkie dowody były nieprawidłowo przeprowadzone, jak też, gdy w sprawie w ogóle żaden dowód nie został przeprowadzony przez sąd pierwszej instancji. Zdaniem sądu okręgowego żaden dowód nie został przeprowadzony w przedmiotowej sprawie, gdyż wyjaśnienia obwinionego należało zweryfikować poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego, którego sąd I instancji nie przeprowadził. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy zweryfikować wyjaśnienia obwinionego ustalając, czy małżeństwo D. i A. S. przebywali na terenie RP w okresie od 06 marca 2023 roku do 14 marca 2023 roku, gdy obwiniony miał im użyczyć do użytkowania swój samochód osobowy marki H. o nr rej (...). Sąd I instancji może to uczynić w sposób wynikający z treści rozważań sądu II instancji. Zasadne jest również uzyskanie od obwinionego dodatkowych danych osobowych osoby, która miała użytkować jego samochód w dniu 11 marca 2023 roku. Istnieje także możliwość ustalenia, czy telefon komórkowy, obwinionego logował się na terenie B. w dniu 11 marca 2023 roku, gdyż P. B. wyjaśnił, że nigdy nie był w tej miejscowości. Dopiero przeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie w zakresie koniecznym dla dokonania oceny wiarygodności wyjaśnień złożonych przez obwinionego, pozwoli sądowi I instancji na wydanie orzeczenia kończącego w sprawie.