III Kp 1430/12

Sygn. akt. III Kp 1430/12 POSTANOWIENIE dnia 13 lutego 2013r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSO Tomasz Kaszyca Protokolant: Agata Herman Przy udziale Prokuratora Karoliny Stockiej – Mycek po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika pokrzywdzonych L. A. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Psie Pole z dnia 10 czerwca 2012r. w przedmiocie umorzenia śledztwa na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanawia nie uwzględnić zażalenia i utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2012r. Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Psie Pole umorzył – na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. (brak znamion czynu zabronionego) – dochodzenie w sprawie o sygn. 1 Ds. 2276/11. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik pokrzywdzonych. Zaskarżając postanowienie w całości wniósł o jego uchylenie i przeka­zanie sprawy Prokuraturze Rejonowej do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik pokrzywdzonych zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mających wpływ na treść postanowienia polegający na przyjęciu, że czyny opisane w zaskarżonym postanowieniu nie wyczerpują znamion przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k.. W uzasadnieniu wskazano, że zamiarem udziałowców spółki i członków jej zarządu było uzyskanie opłat od najemców lokali mieszkalnych, których (...) sp. z o.o. jest właścicielem. Pełnomocnik pokrzywdzonych podniósł, że żądania zapłaty są bezzasadne, gdyż najemcy wnoszą opłaty za zajmowane lokale w wysokości ustalanej przez sądy oraz uchwały wspólnot mieszkaniowych. W stosunku do części najemców ustalone zostały stawki czynszowe noszące znamiona lichwy. Pełnomocnik pokrzywdzonych podniósł, że wyliczenia zaległości ze strony (...) sp. z o.o. zmierzają wyłącznie do wymuszenia ponoszenia opłat za zaległości, których najemcy nie mają. Ponadto zarzucił, że Prokuratura nie zbadała czy w niniejsze sprawie nie zachodzą znamiona występku z art. 304 k.k. Postanowieniem z dnia 25 października 2012r., sygn. akt XII Kp 436/12 Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej stwierdził swą niewłaściwość i sprawę przekazał tut. Sądowi. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Przesłanka z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. (czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego), powołana przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w postanowieniu o umorzeniu postępowania, ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Przesłanka ta dotyczy sytuacji, w której co prawda czyn, jako zdarzenie faktyczne, miał miejsce, jednakże nie zawiera on znamion przestępstwa i nie może zostać zakwalifikowany z żadnego artykułu ustawy karnej. Rozszerzając powyższe należy wskazać, że – jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie – co do stanu faktycznego przedstawionego zarówno przez Prokuratora w zaskarżonym postanowieniu, jak i potwierdzonego w zasadzie w zażaleniu nie ma wątpliwości: - w marcu 2011r. i maju 2011r. spółka (...) wysłała do pokrzywdzonych, wynajmujących lokale przy ul. (...) we W., pisma wypowiadające wysokość czynszu i podwyższające stawkę czynszu z kwoty 6,70 zł do kwoty 12,08 zł; - pokrzywdzeni pisemnie wystąpili do (...) sp. z o.o. o wykazanie co wchodzi w skład zadłużenia; - pokrzywdzeni nie zgodzili się na zmianę wysokości czynszu i wystąpili z pozwami o ustalenie wysokości czynszu; - w dniach 16 sierpnia 2011r., 8 grudnia 2011r. i 28 grudnia 2011r. spółka (...) wysłała do pokrzywdzonych przedsądowe wezwania do zapłaty kwot zadłużenia (przeliczonych według nowych podwyższonych stawek czynszu); - sądy rozpoznające sprawy o ustalenie wysokości czynszu orzekły, że podwyżki czynszu są nieważne. Skarżący podniósł, że wyliczenia zaległości ze strony (...) sp. z o.o. zamierzają wyłącznie do wymuszenia ponoszenia opłat za zaległości, których najemcy nie mają. Z taką oceną nie sposób się zgodzić. Należy podkreślić, że istotą przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. jest posłużenie się fałszem jako czynnikiem sprawczym, który ma doprowadzić pokrzywdzonego do podjęcia niekorzystnej decyzji majątkowej. Przy oszustwie od strony przedmiotowej tego przestępstwa wymagane jest wprowadzenie w błąd albo wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania oraz doprowadzenie tymi sposobami innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem. Natomiast z punktu widzenia strony podmiotowej przypisanie czynu z art. 286 § 1 k.k. wymaga wykazania, że oskarżony działał wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, szczególnie zabarwionym, obejmującym zarówno cel, jak i sposób działania (A. Zoll „Komentarz do kodeksu karnego. Część szczególna”, t. 3, str. 167; wyrok SN z dnia 16.01.1980 r., V KRN 317/79, OSNPG 1980/6/81; wyrok SA w Lublinie z dnia 21.02.1997 r., II AKa 4/97). Sposób określenia znamion oszustwa wskazuje, że elementem, którym musi się charakteryzować każdy sposób wprowadzenia w błąd, jest to, iż ma ono wywołać u konkretnego podmiotu wyobrażenie o istniejącym stanie rzeczy nieodpowiadające prawdzie. Wprowadzanie w błąd, to zachowanie odnoszące się do aktualnie istniejącej rzeczywistości, nie zaś do przyszłych, jedynie potencjalnych stanów rzeczy. Przyjmuje się bowiem, że zdarzenia przyszłe, jako przedmiotowo niepewne, nie mogą stanowić podstawy błędu (zob. L. Peiper, Komentarz do kodeksu karnego, prawa o wykroczeniach i przepisów wprowadzających, s. 742 i n.). Materiał dowodowy nie wskazuje na to, by członkowie zarządu (...) sp. z o.o. M. P. oraz M. W.