Sygn. akt IV P 199/22 UZASADNIENIE Ł. J. w pozwie złożonym w dniu 06.08.2022 r., skierowanym przeciwko (...) Sp. z o.o. w K. wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 15.000,00 zł tytułem odszkodowania w związku z tym, iż rozwiązanie z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia w dniu 18.07.2022 r. zostało dokonane z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę. W uzasadnieniu tego pozwu Ł. J. podniósł, że był zatrudniony u pozwanego na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 01.06.2016 r., ostatnio na stanowisku Kierownik Zakładu Produkcyjnego (od dnia 01.11.2021 r.). W dalszej kolejności wskazał, iż w dniu 09.04.2018 r. zawarł z pracodawcą umowę o zakazie konkurencji, na mocy której zobowiązał się do nieprowadzenia jakiejkolwiek działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy, a po zawarciu aneksu z dnia 25.10.2021 r. pracodawca wręczył mu do podpisania kolejną umowę o zakazie konkurencji z dnia 01.11.2021 r., sprzeczną w treści z umową z dnia 09.04.2018 r., ale też adekwatną do powierzonego aneksem do umowy zajmowanego stanowiska. W ocenie powoda późniejsza umowa zastąpiła zatem umowę pierwotną, tym niemniej z niezrozumiałych dla niego przyczyn pozwany uznał za wiążącą umowę zawartą w 2018 r. i jej postanowienia za przyczynę do rozwiązania z nim stosunku pracy. Dalej powód wywodził, że pracodawca w dniu 31.05.2022 r. wypowiedział mu umowę o prace za 3-miesięcznym wypowiedzeniem, a w trakcie biegu terminu wypowiedzenia pismem z dnia 18.07.2022 r. pracodawca rozwiązał z nim umowę o pracę z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków – naruszenia zakazu konkurencji polegającego na udostępnieniu na portalu F. postu podmiotu działającego pod nazwą (...) Pizza N. o trwającej rekrutacji pracowników, co w ocenie pozwanego stanowić ma działalność konkurencyjną wobec pracodawcy. Powód twierdził, iż przez zakaz konkurencji ustawa rozumie zobowiązanie się pracownika w drodze umowy z pracodawcą, że nie podejmie prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy oraz nie podejmie zatrudnienia w ramach stosunku pracy lub innego stosunku prawnego u podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną wobec pracodawcy, deklarując, iż działalności takiej nie podjął, nie świadczy pracy na rzecz tego podmiotu, nie zarządza nim, nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie zbieżnym z działalnością pracodawcy. Powód wskazał również, że obowiązująca go umowa o zakazie konkurencji dotyczyła zajmowanego stanowiska – Kierownik Zakładu Produkcyjnego i brak jest jakiegokolwiek związku pomiędzy działalnością zakładu produkcyjnego, a działalnością restauracyjną podmiotu prowadzącego działalność pod nazwą (...) Pizza N.. Zarzucał, że pozwany jako podstawę rozwiązania z nim stosunku pracy wskazał niewiążącą go umowę o zakazie konkurencji, gdyż umowa z dnia 09.04.2018 r. przestała obowiązywać w momencie zawarcia kolejnej umowy o zakazie konkurencji po zmianie jego stanowiska pracy. Zdaniem powoda nie naruszył on również przedmiotowego zakazu konkurencji, udostępniając swoim znajomym ogłoszenia o pracę innego podmiotu, w którym sam w żadnej mierze nie jest zatrudniony (k. 3-6). (...) Sp. z o.o. w K. w odpowiedzi na ten pozew, złożonej w dniu 31.10.2022 r. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu tej odpowiedzi na pozew (...) Sp. z o.o. w K. wskazała, iż rzeczywiście strony miały zawarte dwie umowy o zakazie konkurencji, jednakże być może zastosowana forma, zamiast rozszerzenia zakresu w treści pierwotnej umowy nie była do końca poprawną formą. Wywodziła, że umowy te należy odczytywać łącznie i traktować je jako jeden dokument i z tego też względu w treści wypowiedzenia przywołano pierwsza umowę jako umowę bazową, zaś kolejna umowa wyłącznie ją uzupełniała. Twierdziła, że nie zmienia to jednak faktu, iż intencją stron było zawiązanie bardzo mocnego stosunku, ponieważ spółka traktuje go jako pracownika szczególnie cennego i w związku z tym nie chce, aby po zakończeniu współpracy pracował on dla podmiotu konkurencyjnego. Pozwana podniosła, iż powzięła informację o tym, że powód publikuje za pomocą swojego profilu na F. materiały promocyjne dotyczące nowo otwieranej restauracji (...) oraz powzięła także informacje, iż powód informował współpracowników, że pomaga tworzyć tą restaurację i będzie w niej następnie pracował. Zdaniem pozwanej, powód wręcz obnosił się z tą informacją, dlatego też spółka nie mogła pozostać obojętna, albowiem zachowanie Ł. J. naruszało w sposób jawny interesy spółki. Pozwana podkreśliła, że powód jako osoba, która była niegdyś menadżerem restauracji, promował inny podmiot o bardzo zbliżonym profilu działania, a co więcej powstała bardzo duża obawa, że będzie on chciał dodatkowo przejąć pracowników do nowo otwieranego podmiotu. Pozwana wywodziła dalej, że sieć restauracji (...), w której działa również spółka, w sposób szczególny chroni stosowane receptury dostawców, albowiem stanowi sieć restauracji serwujących pizzę włoską marki premium, dlatego też nie można jej porównywać do typowej pizzerii, zaś przywołany podmiot (...) Pizza N. w swojej filozofii działania przyjął również zbliżoną strategię, gdyż jest to pizza premium, przyrządzana z włoskich składników i dlatego podmiot ten stanowi tożsamy krąg odbiorców oraz realnie zagraża interesom pracodawcy, zwłaszcza że w K. nie ma więcej tego typu restauracji. Pozwany wywodził dalej, iż zachowanie powoda bardzo zbulwersowało pracowników innych restauracji zrzeszonych w sieć franczyzową, a jego wpisy spotkały się z bardzo żywą reakcją, dlaczego tak istotna dla funkcjonowania restauracji w K. osoba promuje inny podmiot, a brak jakiejkolwiek reakcji po stronie pracodawcy oznaczałby, iż sieć toleruje takie zachowania. Pozwana podkreśliła także, iż po zwolnieniu powoda w mediach społecznościowych podmiotu konkurencyjnego wskazano wprost, że jest on częścią zespołu, co tylko potwierdza, że już wcześniej współpracował przy otwieraniu tejże restauracji. Zdaniem pozwanej, skoro powód promował podmiot konkurencyjny, to musiał mieć żywotny interes w tym fakcie, za którym stał fakt nawiązania współpracy – najpewniej formalna umowa została zawarta już po rozwiązaniu umowy o pracę, co nie zmienia faktu, że musiał on być już wówczas wcześniej dogadanym i wspierać W. L. – właściciela restauracji (...) w procesie otwierania tej restauracji, a tym samym doszło do naruszenia zakazu konkurencji, co czyni powództwo bezzasadnym (k. 25-26). W dalszym toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie i wywodziły jak dotychczas. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Ł. J. był zatrudniony w (...) Sp. z o.o. w K. od 01.06.2016 r. do 18.07.2022 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy. Pozwany pracodawca prowadzi sieć restauracji (...), która jest również działalnością franczyzową. Powód świadczył pracę w restauracji (...) w K.. T. S. prowadzi działalność restauracyjną w zakresie włoskiej pizzy oraz dodatkowo serwuje inne dania włoskie, m.in. lasagne bolońską. W okresie zatrudnienia w pozwanej spółce (...) świadczył pracę na różnych stanowiskach, a mianowicie: od 01.06.2016 r. do 31.10.2017 r. jako P., od 01.11.2017 r. do 31.10.2021 r. jako Manager Restauracji oraz od 01.11.2021 r. do 18.07.2022 r. jako Kierownik Zakładu Produkcyjnego. Bezpośrednim przełożonym powoda był S. U.. W związku z zajmowanymi stanowiskami u pozwanego pracodawcy Ł. J. posiadał pełną wiedzę zarówno co do kuchni, jak i od strony organizacyjnej. Powód dysponuje również certyfikatem P. i posiada pełną wiedzę na temat wypieków pizzy każdego rodzaju, a pracodawca zapewnił mu szkolenie w zakresie włoskiej pizzy, prowadzone przez Mistrza W.. W dniu 09.04.2018 r. Ł. J. zawarł z (...) Sp. z o.o. w K. dodatkowo umowę o zakazie konkurencji. Zgodnie z treścią powyższej umowy, w okresie od 09.04.2018 r. do końca obowiązywania umowy o prace, jak również w okresie 6 miesięcy od daty jej rozwiązania z jakiejkolwiek przyczyny lub wygaśnięcia na skutek upływu czasu na jaki została zawarta, powód nie mógł bez pisemnej zgody pracodawcy prowadzić jakiejkolwiek działalności konkurencyjnej na terytorium Polski. Zakaz ten obejmował w szczególności: świadczenie pracy na rzecz jakiegokolwiek podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną wobec spółki na podstawie umowy o pracę, zlecenia, umowy o dzieło lub też na podstawie jakiejkolwiek innej umowy o podobnym lub zbliżonym charakterze; prowadzenie przedsiębiorstwa we własnym imieniu lub za pośrednictwem osoby trzeciej; uczestniczenie w podmiotach prowadzących działalność konkurencyjną wobec Spółki jako wspólnik, członek ich organów zarządzających lub nadzorczych (§ 1). Powód na mocy powyższej umowy bezterminowo zobowiązał się także do zachowania w tajemnicy wszelkich poufnych informacji, o których dowiedział się w związku z wykonywaniem powierzonych mu obowiązków pracowniczych, a których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę. Jako informacje poufne pozwany zdefiniował receptury i technologię produkcji pizzy włoskiej oraz innych dań z menu pracodawcy oraz dane ekonomiczne i finansowe pracodawcy (§ 2). Ponadto po zakończeniu umowy o pracę między stronami pracownikowi przysługiwało przez okres trwania zakazu konkurencji odszkodowanie miesięczne w wysokości 25 % średniego miesięcznego wynagrodzenia, płatne ostatniego dnia każdego miesiąca trwania zakazu. Pracodawca miał jednakże prawo zwolnić pracownika z zakazu konkurencji w przeciągu 6 miesięcy od daty zakończenia w współpracy, jednak w takim przypadku pracodawca nie miał obowiązku wypłaty odszkodowania (§ 3). W powyższej umowie o zakazie konkurencji zawarto także, iż w przypadku naruszenia przez pracownika zakazu konkurencji, zarówno w okresie obowiązywania umowy o pracę, jak również po jej rozwiązaniu, pracodawca będzie upoważniony w szczególności do: rozwiązania przez pracodawcę umowy z pracownikiem bez wypowiedzenia w trybie natychmiastowym z uwagi na ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych; naliczenia przez pracodawcę od pracownika kary umownej w wysokości 7-krotności średniego, miesięcznego wynagrodzenia pracownika, przy czym prawo do żądania zapłaty kary umownej nie wyłącza prawa do dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych przewyższającego wysokość kary umownej, aż do pełnej wysokości szkody (§ 4). Następnie po zawarciu aneksu do umowy o pracę między stronami z dnia 25.10.2021 r., pozwany wręczył powodowi do podpisania kolejną umowę o zakazie konkurencji, datowaną na dzień 01.06.2016 r. Treść tejże umowy była tożsama z umową zawartą w dniu 09.04.2018 r., z tą różnicą, iż w § 2 pkt 2 tejże umowy strony ustaliły, iż w okresie od 02.07.2021 r. do końca obowiązywania umowy o prace, jak również w okresie 6 miesięcy od daty jej rozwiązania z jakiejkolwiek przyczyny lub wygaśnięcia na skutek upływu czasu na jaki została zawarta, pracownik nie może prowadzić jakiejkolwiek działalności konkurencyjnej na terytorium Polski. W pozostałym zaś zakresie treść tejże umowy pozostała bez zmian. (...) Sp. z o.o. w K. w dniu 31.05.2022 r. sporządziła i wręczyła Ł. J. oświadczenie o rozwiązaniu umowy o prace z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, który upływał w dniu 31.08.2022 r. Jako przyczynę wypowiedzenia pracodawca wskazał likwidację stanowiska pracy, następnie udzielił powodowi urlopu wypoczynkowego w okresie od 01.06.2022 r. do 05.07.2022 r. Ponadto pozwany po wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego zwolnił powoda z obowiązku świadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia od dnia 06.07.2022 r. do dnia rozwiązania umowy o pracę, tj. do dnia 31.08.2022 r. W tym czasie W. L. przygotowywał się do otworzenia restauracji (...) w K. i prace te były już na zaawansowanym etapie. Powód zaś będąc już w okresie wypowiedzenia umowy o pracę poszukiwał nowej pracy i gdy zobaczył ofertę nowo otwierającej się restauracji na portalu F., to zwrócił się w dniu 18.06.2022 r. do właściciela W. L. w wiadomości prywatnej na M. z zapytaniem, czy będzie jakaś rekrutacja na stanowisko P.. Po otrzymaniu odpowiedzi twierdzącej, powód poinformował W. L., iż jest jak najbardziej zainteresowany ofertą pracy. Poinformował go także, iż pracował w restauracji (...), jednakże dostał ofertę, która wiązała się z wyjazdem z K. i że poszukuje dalej pracy w tym zawodzie. Po zgłoszeniu się przez Ł. J., W. L. pozostawał z nim w kontakcie, który dotyczył przyszłych szkoleń. Powód rozmawiał z W. L. na temat jego pracy, jednakże nie podjęto jeszcze wtedy ostatecznej decyzji co do zatrudnienia powoda. Po odbyciu rozmów z W. L., przebywając nadal w okresie wypowiedzenia oraz będąc zwolnionym z obowiązku świadczenia pracy dla pozwanej, Ł. J. zaczął wstawiać i udostępniać na swoim profilu portalu F. wpisy dotyczące budowy zaplecza kuchennego (...) Pizza N. w K.. Powód udostępnił także wpis powyższej pizzerii, prezentujący piec elektryczny, w którym po otwarciu restauracji mieli zamiar serwować pizzę. Powód udostępnił także na portalu F. wpis (...) Pizza N., w którym informowano o potrzebie zatrudnienia kelnerów/kelnerki, celem skompletowania pracowników na czas otwarcia, a także wpis na F., umieszczony przez stronę S. (...), w którym zawarto pozytywną recenzję pizzerii (...) Pizza N.. Te udostępnione przez powoda wpisy nie były uzgadniane z W. L., a W. L. nie zachęcał powoda do umieszczania postów dotyczących jego działalności restauracyjnej. Ł. J. nie świadczył w tym czasie żadnej pracy dla (...) Pizza N. w K., pozostając w okresie wypowiedzenia umowy o pracę u pozwanego pracodawcy, ani też nie udostępniał temu podmiotowi informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Powód licząc na zatrudnienie pozostawał w kontakcie z W. L. oraz uzgadniał możliwe szkolenia, które należałoby przeprowadzić w restauracji. W związku z tymi opublikowanymi przez powoda postami na portalu F. do pracodawcy zaczęli dzwonić franczyzobiorcy zarzucając, że powód na swoich social mediach publikował inną restaurację i promował ją będąc jeszcze pracownikiem pozwanej. Wyrażali oni również obawę, że może to wpłynąć na innych pracowników. Umieszczone wpisy przez powoda spowodowały także poruszenie wśród pracowników pozwanej. Pozwana spółka po powzięciu tych wiadomości uznała, że istniało ryzyko, że powód może zabrać pracowników, którzy pracowali z nim wcześniej u pozwanej. W związku z tym (...) Sp. z o.o. w K. w dniu 18.07.2022 r. sporządziła oświadczenie o rozwiązaniu z Ł. J. umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Oświadczenie to zostało sporządzone na piśmie, zawierało przyczynę rozwiązania umowy o pracę oraz zawierało pouczenie o prawie do wniesienia odwołania do sądu pracy. Jako przyczynę tego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia pracodawca wskazał: „ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych przez Ł. J., polegające na naruszeniu zakazu konkurencji, wynikającego z umowy z dnia 09.04.2018 r. i w związku z tym art. 101 1-4 k.p., a przejawiającego się w szczególności promowaniem za pomocą mediów społecznościowych (portal F.) podmiotu konkurencyjnego (...) Pizza N., wspieraniu tego podmiotu w rekrutacji, publikowaniem za pomocą portali społecznościowych informacji o tym podmiocie. Zważywszy na okoliczność, że specyfika działalności jaką zamierza prowadzić podmiot konkurencyjny skierowany do tego samego kręgu odbiorców, pokrywający się z zakresem działalności podstawowej lub ubocznej pracodawcy, wszelkie działania tego podmiotu naruszają podstawowe obowiązki pracownicze oraz zakaz konkurencji”. Powyższe oświadczenie zostało nadane przez pozwaną przesyłką poleconą poprzez operatora pocztowego Poczta Polska na adres powoda. Przesyłka ta została odebrana przez powoda w dniu 20.07.2022 r. W związku z tym stosunek pracy Ł. J. w (...) Sp. z o.o. w K. ustał z dniem 20.07.2022 r. Pozwana wypłaciła powodowi odszkodowanie z tytułu zakazu konkurencji za miesiące: lipiec 2022 r. w kwocie 851,20 zł oraz sierpień 2022 r. w kwocie 948,20 zł, natomiast zaprzestała dalszego wypłacania odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji z uwagi na przekonanie spółki, iż powód prowadzi działalność konkurencyjną. Już po ustaniu stosunku pracy powoda na początku sierpnia 2022 r. z inicjatywy powoda, w jeszcze nie otworzonej restauracji (...) przeprowadzono szkolenie z obsługi pieca do pizzy neapolitańskiej. Powód wówczas również przyszedł i przyglądał się temu szkoleniu, jednakże w tym okresie jeszcze nie pracował u W. L.. Pizzeria ta miała już przewidzianą recepturę pizzy neapolitańskiej i została ona przedstawiona powodowi w trakcie tego szkolenia. Z dniem 15.08.2022 r. W. L. rozpoczął prowadzenie restauracji (...) w K. przy ul. (...). Początkowo obsadzając stanowiska pracownicze zatrudnił na stanowisku P. M. M., który był studentem, natomiast powód został zatrudniony przez W. L. od dnia 01.09.2022 r. jako P. i zajmuje się on wytwarzaniem pizzy w tej restauracji. Dowody: akta osobowe powoda, umowy o pracę powoda z dn. 31.05.2016 r. wraz z aneksem do umowy z dn. 25.10.2021 r. (k. 7-8), oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z dn. 18.07.2022 r. (k. 9), zrzuty ekranu udostępnianych przez powoda wpisów na portalu F. (k. 27-31), korespondencja powoda z W. L. na portalu M. z dn. 18.06.2022 r. (k. 45-46), zeznania świadka W. L. (k. 47-48), zeznania świadka M. C. (k. 52-53), potwierdzenia operacji przelewu odszkodowań z tytułu zakazu konkurencji za lipiec i sierpień 2022 r. (k. 59-60), zeznania powoda Ł. J. (k. 61-62), zeznania Prezesa Zarządu pozwanej S. U. (k. 62-63). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych oraz dowodów ze wskazanych powyżej dokumentów, których prawdziwości żadna ze stron nie kwestionowała i które również w Sądzie nie wzbudziły żadnych wątpliwości co do ich autentyczności. Sąd poczynił ustalenia stanu faktycznego również na podstawie zeznań świadków: W. L., M. C. oraz zeznań powoda Ł. J. i reprezentującego pozwaną S. U.. Z zeznań W. L. wynika, że jest pracodawcą powoda od 01.09.2022 r. i prowadzi restaurację (...) w K.. Podkreślił, iż powód w czerwcu 2022 r. zauważył profil jego restauracji i napisał, że jest zainteresowany współpracą, a gdy powód odezwał się do niego, to restauracja nie była jeszcze otwarta, ale prace były zaawansowane. Podał, że powód kontaktował się przede wszystkim co do przyszłych szkoleń i przyglądał się przebiegowi szkolenia odnośnie pieca do pizzy neapolitańskiej. Świadek wskazał, iż otworzył restaurację z dniem 15.08.2022 r., a powoda zatrudnił dopiero od września 2022 r. Wywodził także, iż w trakcie szkolenia odnośnie pieca powodowi została przedstawiona własna receptura pizzy neapolitańskiej. Z kolei świadek M. C. zeznał, iż zajmuje stanowisko dyrektora operacyjnego pozwanej, a bezpośrednim przełożonym powoda był S. U.. Świadek podkreślił, iż powód początkowo dostał wypowiedzenie, a następnie zwolnienie dyscyplinarne. Stwierdził, iż do spółki zaczęli dzwonić franczyzobiorcy zaniepokojeni, że powód na swoich social mediach publikował inną restaurację i ją promował nadal będąc pracownikiem pozwanej. W dalszej kolejności zeznał, iż powód został poproszony, by nie publikować w social mediach, jednakże gdy okazało się to bezskuteczne, to podjęte zostały dalsze kroki realizowane przez S. U.. Świadek wywodził dalej, iż istniało ryzyko, znając realia rynkowe, że powód może zabrać pracowników, którzy z nim wcześniej pracowali. Podkreślił, że powód posiadał pełną wiedzę co do wypieku pizzy każdego rodzaju, a wiedza jaką posiadał powód mogła być wykorzystana w tej restauracji. Z zeznań Ł. J. wynika okres jego zatrudnienia, zawarcie dwóch umów o zakazie konkurencji oraz zajmowane stanowiska w trakcie zatrudnienia. Powód wskazał, iż pierwszy kontakt z W. L. miał miejsce 18.06.2022 r., po tym jak zobaczył na portalu F., iż będzie on otwierał nową restaurację. Podkreślił także, że w tym okresie był w okresie wypowiedzenia i szukał nowej pracy. Powód podniósł, że nie wykorzystywał wiedzy z wcześniejszej pracy jako kucharz, a jako kierownik zakładu produkcyjnego miał bardzo wiele zadań i obowiązków. Z kolei S. U. zeznał, iż jest prezesem pozwanej, a pierwszą decyzję o wypowiedzeniu umowy powodowi podjął w momencie, gdy postanowiono zlikwidować zakład produkcyjny (...) w K., jednakże w okresie wypowiedzenia postanowił zwolnić powoda dyscyplinarnie, albowiem powód w trakcie okresu wypowiedzenia, będąc zwolnionym z obowiązku świadczenia pracy, zaczął promować konkurencyjną pizzerię, co zostało opublikowane w mediach społecznościowych. Wskazał, że czytali te wpisy franczyzobiorcy spółki i spowodowało to duże poruszenie wśród pracowników. W ocenie S. U. promowanie przez powoda działalności konkurencyjnej złamało postanowienia umowy o zakazie konkurencji. Wywodził dalej, że powód przeszedł w pozwanej firmie zaawansowane szkolenie w zakresie włoskiej pizzy, które prowadzone jest przez Mistrza W.. Podkreślił także, iż spółka nie wystąpiła o odszkodowanie z tytułu zakazu konkurencji, albowiem uznano, że zmiana trybu wypowiedzenia jest wystarczająca, zaś płatności z tytułu zakazu konkurencji zostały wstrzymane z uwagi na promowanie przez powoda działalności konkurencyjnej. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka W. L. oraz powoda Ł. J. w całości, albowiem są one stanowcze, wewnętrznie spójne, logiczne i wzajemnie zbieżne, a zatem przekonujące. Znajdują one również w pełni potwierdzenie w zgromadzonych innych dowodach w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, ich zeznania nie wzbudziły żadnych wątpliwości co do tego, iż mogliby oni świadczyć nieprawdę. Należy również wskazać, iż zeznania tychże osób nie zawierały sprzeczności co do okoliczności istotnych w sprawie, nadto tworzyły spójny i jednolity obraz okoliczności stanowiących podstawę stanu faktycznego. Mając na względzie powyższe zeznania te zasługują w pełni na przymiot wiarygodności. Sąd dał wiarę także zeznaniom świadka M. C. i prezesa zarządu pozwanej S. U., ale jedynie w tej części, w jakiej ich zeznania są zgodne z innymi dowodami w sprawie, w szczególności odnośnie twierdzeń co do okresu zatrudnienia powoda oraz okoliczności rozwiązania z nim stosunku pracy i motywów pracodawcy oraz przyczyn braku żądania od powoda zapłaty kary z tytułu umowy o zakazie konkurencji. Sąd nie dał zaś wiary zeznaniom świadka M. C. w tej części, w której wskazywał, iż powód został poproszony o niepublikowanie treści w social mediach, albowiem okoliczności te nie zostały potwierdzone w żaden sposób przez S. U. w jego zeznaniach, a nadto wobec braku materiału dowodowego wskazującego na powyższą okoliczność, należało zeznania te w tejże części uznać za gołosłowne i bezpodstawne. Sąd nie dał także wiary zeznaniom S. U. w tej części, w której wskazywał, iż powód złamał postanowienia umowy o zakazie konkurencji, albowiem przedstawiały one jedynie treść ocenną oraz subiektywną. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo Ł. J. należało uznać za zasadne i zasługujące na uwzględnienie. Spór między stronami niniejszego postępowania dotyczył tego, czy rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodem nastąpiło zgodnie z przepisami regulującymi rozwiązywanie umów o pracę, czy też nie. Zgodnie z art. 52 k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie: ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych (§ 1 pkt 1); popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem (§ 1 pkt 2); zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku (§ 1 pkt 3). Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy (§ 2). Pracodawca podejmuje decyzję w sprawie rozwiązania umowy po zasięgnięciu opinii reprezentującej pracownika zakładowej organizacji związkowej, którą zawiadamia o przyczynie uzasadniającej rozwiązanie umowy. W razie zastrzeżeń co do zasadności rozwiązania umowy zakładowa organizacja związkowa wyraża swoją opinię niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 dni (§ 3). Stosownie zaś do treści art. 56 § 1 k.p. pracownikowi z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo odszkodowanie, przy czym o przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka Sąd, a w myśl art. 56 § 2 k.p. przepisy art. 45 § 2 i 3 k.p. stosuje się odpowiednio. Zgodnie z treścią art. 58 k.p. odszkodowanie o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, a w przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia. W myśl art. 30 § 1 pkt 3 k.p. umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia). Wymogi formalne tegoż rozwiązania umowy o pracę reguluje tenże art. 30 k.p. w § 3 –
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.