3 Sądu Rejonowego wywiodła strona pozwana. Pełnomocnik (...) SA w W. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 233§1 k.p.c., polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów poprzez: ustalenie, że pracodawca nie wyjaśnił przyczyny złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, podczas gdy prawidłowo ocenione dowody świadczą o fakcie przeciwnym, - art. 227 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie oraz przepisów art. 235
poprzez ich niezastosowanie, wyrażające się w pominięciu (a właściwie w ogóle w nie rozpatrzeniu) wniosku pozwanej o zwrócenie się przez sąd I instancji do Prokuratury Okręgowej w S. prowadzącej postępowanie przygotowawcze pod sygn. akt: (...) z zapytaniem czy powodowi przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw/a (i ewentualnie czego dotyczą te zarzuty) oraz czy wobec powoda zastosowano środki zapobiegawcze określone w Kodeksie postępowania karnego (i ewentualnie jakiego rodzaju są to środki), jak również w oddaleniu (a w zasadzie w pominięciu z punktu widzenia procedury cywilnej) wniosku pozwanej o zwrócenie się przez sąd I instancji o dostęp do akt ww. postępowania przygotowawczego i - po uzyskaniu zgody Prokuratury Okręgowej w S. w tym zakresie - o przeprowadzenie dowodów w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a znajdujących się w ww. aktach, w szczególności z dokumentów (zarówno prywatnych jak i urzędowych) oraz z zeznań świadków, - art. 177§1 pkt. 4 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie wniosku pozwanej o zawieszenie postępowania przed Sądem I instancji do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w S. pod sygn. akt: (...) lub do czasu zakończenia postępowania karnego, które toczyłoby się przed sądem karnym. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 52§1 pkt. 1 k.p. z uwagi na jego błędne zastosowanie polegające na tym, że sąd I instancji błędnie uznał, że pracodawca nie miał podstaw do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy powoda, w sytuacji gdy dokonał on ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, tj. obowiązku dbania o mienie pracodawcy, 3. naruszenie przepisu art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98§
k.p.c., polegające na błędnym zastosowaniu i obciążeniu kosztami postępowania strony pozwanej, a nie powoda, pomimo jego przegranej w ok. 60% w porównaniu do zgłoszonego w pozwie żądaniu zasądzenia odszkodowania. Apelujący na podstawie art. 380 k.p.c. wnosił o rozpoznanie przez sąd II instancji również tych postanowień sądu I instancji, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: postanowienia z dnia 27.02.2024 r. w przedmiocie oddalenia wniosku pełnomocnika pozwanego o zawieszenie postępowania w I instancji, podczas gdy w realiach sprawy, która toczyła się przed Sądem I instancji należało zawiesić to postępowanie cywilne, ponieważ ustalenia Prokuratury lub sądu karnego nie tylko wywarłyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy cywilnej, ale i miałyby decydujący i ogromny, a przede wszystkim wiążący dla sądu cywilnego wpływ dla tego postępowania pierwszoinstancyjnego; postanowienia z dnia 27.02.2024r. w przedmiocie oddalenia wniosku pełnomocnika pozwanego o ponowne zwrócenie się do Prokuratury o nadesłanie akt, pomimo że w ww. aktach postępowania przygotowawczego znajdowały się (i nadal znajdują się) dowody, które stwierdzają fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy która toczyła się przed Sądem I instancji. Z uwagi na istotność dowodów znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w S. pod sygn. akt: (...), apelujący wnosił o:
3 zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości z uwagi na brak podstaw faktycznych i prawnych do jego uwzględnienia oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,\ 2. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt.
3 oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji z uwagi na nierozpoznanie istoty sprawy oraz z uwagi na fakt, że wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego praktycznie w całości. W ocenie apelującego, stan faktyczny, który stanowił podstawę orzekania został ustalony z naruszeniem reguł gromadzenia i oceny dowodów, a co więcej zgromadzony materiał dowodowy, przeczy ustaleniom Sądu Rejonowego. Zdaniem skarżącego prawidłowo zgromadzony i oceniony całokształt dowodów dałby podstawy do ustalenia, że roszczenie skierowane przez powoda do pozwanej nie ma w ogóle żadnych podstaw faktycznych ani też prawnych. Pełnomocnik pozwanej podniósł, iż ustalenie przez Sąd I instancji, że pracodawca nie wyjaśnił przyczyny złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia jest wadliwe. Mimo że w oświadczeniu pracodawcy z dnia 23.11.2023r. mowa jest o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa skutkującym złożeniem stosownego zawiadomienia to należy przy tym zaznaczyć, że powód zdawał sobie sprawę z tego o jakie czyny chodzi i czego one dotyczyły, ponieważ mają one swoje źródło w działaniach powoda dot. nieprawidłowości w wywozie złomu z zakładu pracodawcy, co doprowadziło do poniesienia przez pozwaną dużej szkody majątkowej, a które to działania powód podejmował w celu osiągnięcia dla siebie dużych korzyści majątkowych. Te właśnie powody zostały wskazane w oświadczeniu pracodawcy z dnia 14.09.2023r. W rzeczywistości powód zdawał sobie z nich sprawę, co przyznał podczas wyjaśnień i zeznań na rozprawach w dniach 16.01.2024r. i 27.02.2024r. w których stwierdził, iż na spotkaniu z przedstawicielami pracodawcy rozmawiał o powodach złożenia mu wypowiedzenia, tj. o nieprawidłowościach w wywozie złomu. Na rozprawie w dniu 27.02.2024r. powód zeznał, że rozmawiał z pracodawcą o ww. nieprawidłowościach i konkretnych dowodach jak faktury czy wz-tki. Zdaniem pełnomocnika pozwanej jako znamienne i zastanawiające należy uznać i to, że powód nie odwoływał się od pierwszego oświadczenia pracodawcy z 14.09.2023r. o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, gdzie wskazane były przyczyny polegające na dopuszczeniu do wywozu materiału stalowego bez należytego nadzoru w postaci kontroli zważenia materiału wbrew procedurom panującym w zakładzie oraz wbrew wyraźnym instrukcjom przełożonych odnośnie konieczności stosowania procedur. Należy wobec tego postawić pytanie, skoro w tym oświadczeniu podane byłyby nieprawdziwe czy niekonkretne powody wypowiedzenia, które pokrywają się i łączą z powodami będącymi podstawą do złożenia przez pracodawcę oświadczenia z 23.11.2023r., to dlaczego powód nie zdecydował się na odwołanie od tego pierwszego oświadczenia, a dopiero od drugiego oświadczenia? Apelujący zaznaczył, że kiedy tylko pracodawca dowiedział się o nieprawidłowościach w wywozie złomu, których dopuszczał się powód, wówczas rozwiązał z nim umowę o pracę za wypowiedzeniem, natomiast dopiero po przeprowadzeniu odpowiednich audytów, zebraniu odpowiednich dowodów, które zostały przekazane Prokuraturze i stanowią materiał dowodowy w postępowaniu przygotowawczym i uzyskaniu takiego stopnia prawdopodobieństwa, które pozwalało na stwierdzenie, że powód dopuścił się przestępstwa, pracodawca zdecydował się na złożenie oświadczenia z dnia 23.11.2023r. o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz odpowiedniego zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przez powoda przestępstwa, co odbyło się równolegle i w podobnym okresie czasu. Apelujący zaznaczył, że pracodawca powoda złożył jedno zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez powoda, które dotyczyło licznych i ciągłych czynów, których pełny obraz ujawnił się dopiero w listopadzie 2023 roku. Po złożeniu zawiadomienia, Prokuratura Rejonowa w W. wszczęła śledztwo i zaczęła zbierać materiał dowodowy, co z uwagi na charakter sprawy musiało zająć dużo czasu. Po dokonaniu tych czynności Prokuratura Okręgowa w S., która przejęła śledztwo, odpowiednio zakwalifikowała czyny powoda do przestępstw skodyfikowanych w Kodeksie karnym, czego efektem było postawienie powodowi pod koniec stycznia 2024r. zarzutów, obejmujących jego działania związane z nieprawidłowościami w wywozie złomu z zakładu pracodawcy, kwalifikowanych jako podejrzenie o popełnienie czynów m.in. z art. 296§
Apelujący zwrócił uwagę, że w sytuacji, kiedy strona pozwana nie decyduje o tym, pod jakie przestępstwo można zakwalifikować czyny powoda, jakie to mogą być zarzuty karne, a decyduje o tym Prokuratura, to tym samym nie mogła wskazać w oświadczeniu z 23.11.2023r. popełnienie jakich przestępstw zarzuca się powodowi, ponieważ o tym nie decydowała i wówczas nie miała o tym nawet wiedzy. W ocenie apelującego, pominięte przez Sąd I instancji wnioski pozwanej dotyczące zwrócenia się z zapytaniem do Prokuratury czy powodowi przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw/a i ewentualnie czego dotyczą te zarzuty oraz czy wobec powoda zastosowano środki zapobiegawcze określone w Kodeksie postępowania karnego oraz o zwrócenie się do Prokuratury Okręgowej w S. o dostęp do akt postępowania przygotowawczego prowadzonego pod sygn. akt: (...) i przeprowadzenie dowodów w procesie cywilnym ze znajdujących się w ww. aktach dokumentów dotyczyły faktów, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy uniemożliwiło ustalenie prawidłowego stanu faktycznego. W odpowiedzi na apelację, pełnomocnik powoda wnosił o oddalenie apelacji, oddalenie wniosków dowodowych wskazanych w apelacji jako bezzasadnych i nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w apelacji w zakresie naruszeń postępowania cywilnego, mających istotny wpływ na wynika sprawy i naruszeń prawa materialnego, to są one w ocenie strony powodowej całkowicie bezzasadne i chybione. Zdaniem pełnomocnika powoda, ustalenia Sądu Rejonowego są prawidłowe, pełne, wszechstronnie analizujące w całości materiał dowodowy i oparte na prawidłowo zastosowanych przepisach prawa. Nie można podzielić zarzutów apelacji, jakoby Sąd Rejonowy naruszył przepisy prawa procesowego lub materialnego powołane w apelacji. Sąd Rejonowy w sposób pełny i logiczny uzasadnił powody swego stanowiska, a zatem zarzut apelacji dotyczący naruszenia przepisów postępowania cywilnego jest niezasadny i jedynie polemiczny, gdyż Sąd przy ocenie materiału dowodowego w żadnym zakresie nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, a jedynie dokonał ich prawnej oceny. Strona powodowa podziela i przyłącza się do argumentacji Sądu I instancji przytoczonej w uzasadnieniu ww. wyroku, w tym stwierdzającej m.in., że: w oświadczeniu o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę doręczonym powodowi w dniu 24.11.2023r., pracodawca nie sprecyzował przyczyny rozwiązania umowy i nie wskazał jej w sposób jasny, pozwalający na ocenę zasadności rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 52§l k.p. oraz ustalenie zachowania terminu z art. 52§2 k.p. Treść tego oświadczenia nie pozwala na ocenę, czy pracownik dopuścił się i w jaki sposób ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, także nie wynika z niego, popełnienie jakiego przestępstwa pracodawca zarzuca powodowi; pracodawca nie podaje również o popełnieniu jakiego przestępstwa i kiedy złożył zawiadomienie. Stosownie do przepisów Kodeksu pracy, z oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę powinno dla pracownika jasno wynikać, dlaczego pracodawca rozwiązuje umowę o pracę i co zarzuca pracownikowi. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja strony pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy i znajduje oparcie zarówno w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jak i obowiązujących przepisach prawa. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji i przyjmuje je jako własne. Podziela również wywody prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie znajdując żadnych podstaw do jego zmiany bądź uchylenia. Odnosząc się do podniesionych w apelacji zarzutów naruszenia prawa procesowego w zakresie dotyczącym błędnie ustalonego stanu faktycznego należy przypomnieć, że przepis art. 233 § 1 k.p.c. stanowi, iż sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Sąd dokonuje oceny wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności (tak np. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu orzeczenia z 11 lipca 2002 roku, IV CKN 1218/00, LEX nr 80266). Ramy swobodnej oceny dowodów są zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnym poziomem świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (tak też Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach, np. z dnia 19 czerwca 2001 roku, II UKN 423/00, OSNP 2003/5/137). Poprawność rozumowania sądu powinna być możliwa do skontrolowania, z czym wiąże się obowiązek prawidłowego uzasadniania orzeczeń (art. 328 § 2 k.p.c.). Skuteczny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji swobodnej oceny dowodów może prowadzić do reformacji zaskarżonego orzeczenia, jednakże do jego skutecznego postawienia nie wystarcza samo twierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu, faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Zarzut ten nie może opierać się zatem tylko na przedstawieniu odmiennej wersji przez stronę skarżącą, lecz koniecznym jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności apelujący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. W ocenie apelującego, powód w rzeczywistości zdawał sobie sprawę z tego, w czym przejawiało się ciężkie naruszenie przez niego podstawowych obowiązków pracowniczych, mające postać popełnienia przestępstwa na szkodę pracodawcy, ponieważ tak sformułowany zarzut był następstwem przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, którą pracodawca ujął jako dopuszczenie do wywozu materiału stalowego bez należytego nadzoru w postaci kontroli zważenia materiału. Zdaniem pełnomocnika pozwanej, tak sformułowaną tezę dodatkowo potwierdza fakt, iż powód nie odwołał się od wypowiedzenia mu umowy o pracę, co z kolei pozwala na przyjęcie założenia, iż zarzuty te były prawdziwe. Apelujący zaznaczył również, że już po złożeniu powodowi oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę, pracodawca uzyskał dowody, które pozwoliły na złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Ł. R.. Powód, przesłuchany w charakterze strony zaprzeczył, aby w dacie otrzymania oświadczenia o rozwiązaniu z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia wiedział, o jakie przestępstwo jest podejrzewany przez pracodawcę wskazując, że tego rodzaju wiedzę powziął z przedstawionych mu zarzutów w postępowaniu przygotowawczym, które w jego ocenie nie pozostają w związku z obowiązkami pracowniczymi. Przedstawiony w apelacji wywód, zakładający iż powód dopuścił do wywozu materiału stalowego bez należytego nadzoru w postaci kontroli zważenia materiału, które to zachowanie wypełniało znamiona czynu zabronionego popełnionego na szkodę pozwanej, zaś sam powód wobec niewniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę w sposób dorozumiany przyznawał prawdziwość stawianych mu w wypowiedzeniu zarzutów, ma bezsprzecznie charakter czysto subiektywny, nie poddający się obiektywnej weryfikacji. Niewątpliwie nie można a priori przyjmować założenia, że skoro pracownik nie odwołał się od wypowiedzenia umowy o pracę, to tym samym uznaje za prawdziwe podane w oświadczeniu pracodawcy przyczyny wypowiedzenia. Należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że złożenie odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę jest prawem pracownika, zatem w razie kiedy z niego nie korzysta, nie musi przedstawiać uzasadnienia takiego zachowania. Już tylko ubocznie można wskazać, iż niewystąpienie na drogę sądową przeciwko pracodawcy może wynikać z bardzo wielu motywacji, a przekonanie o prawdziwości przedstawionych przez pracodawcę przyczyn jest tylko jedną z możliwych. Także jeżeli chodzi o supozycję apelującego zakładającą, że skoro powód wiedział, jakie jego zachowanie stanowiło przyczynę wypowiedzenia mu umowy o pracę, to tym samym miał świadomość tego, że to samo zachowanie, które według pracodawcy wypełnia znamiona czynu zabronionego, stanowi podstawę faktyczną rozwiązania z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia, to nie można jej zaaprobować w sytuacji, kiedy powód zeznał, iż nie miał wówczas wiedzy o kierowanych wobec niego podejrzeniach związanych z popełnieniem przestępstwa zaś o treści stawianych mu zrzutów dowiedział się po wszczęciu postępowania przygotowawczego, a do tego stawiane mu zarzuty nie mają związku z powierzonymi mu obowiązkami pracowniczymi. W tym stanie rzeczy powołane w apelacji argumenty mają li tylko charakter przedstawienia przez stronę postępowania własnej wersji stanu faktycznego prawy, która nie podlega weryfikacji w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Mając powyższe na uwadze, nie sposób jest zakwestionować przyjętego przez Sąd I instancji założenia, że w oświadczeniu o rozwiązaniu z powodem umowy pracę z dnia 23 listopada 2023 r. pracodawca nie sprecyzował przyczyny rozwiązania umowy i nie wskazał jej w sposób jasny, pozwalający na ocenę zasadności rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 k.p. oraz ustalenie zachowania terminu z art. 52 § 2 k.p. a tym samym treść oświadczenia pracodawcy nie pozwala na ocenę, czy i w jakiej formie pracownik dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Przechodząc do oceny podniesionych w apelacji zarzutów natury procesowej, dotyczących naruszenia przepisów art. 227 oraz 235
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.