44 zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
44 w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
44 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Na znajdującej się w aktach organu kopercie z przedmiotową korespondencją oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 4 akt zasiłkowych) brak jest informacji o pierwszym awizowaniu przesyłki, w tym umieszczeniu zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. Wprawdzie z elektronicznych danych przesyłki (k. 29) wynika, że przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 1 czerwca 2023 roku, a na kopercie z przedmiotową korespondencją znajduje się pieczątka z tą datą, jednak brak bliższych danych odnośnie sposobu pozostawienia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, uniemożliwia, w ocenie Sądu, uznanie przesyłki za skutecznie doręczoną w trybie powołanych przepisów prawa. Należy przy tym podkreślić, że przewidziane w art. 43 i art. 44 k.p.a. zastępcze formy doręczenia pism rodzą domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych (por. wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z 16.07.2019 r., VIII Ua 38/19, LEX nr 2730947). Biorąc zatem pod uwagę wątpliwości związane z pozostawieniem pierwszego awiza w miejscach, o których mowa w art. 44 § 2 k.p.a. oraz twierdzenia odwołującego odnośnie nieotrzymania zawiadomienia o przeznaczonej dla niego korespondencji, poparte zeznaniami świadka oraz reklamacją złożoną w Poczcie Polskiej, należało uznać, iż odwołujący wykazał, że pismo z dnia 25 maja 2023 roku nie zostało mu skutecznie doręczone. Niezależnie od powyższego, Sąd badał, czy czynności podejmowane przez odwołującego w spornym okresie, uzasadniające jego nieobecność w dniu podjętej próby kontroli, nie były niezgodne z celem wystawionego zwolnienia lekarskiego. Zważyć należy, iż ubezpieczony, korzystając ze zwolnienia, może wszak wykonywać czynności niezbędne dla zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych a nawet zmienić miejsce pobytu na czas leczenia. Co istotne może on, realizując zalecenia lekarskie, wyjść z domu np. na spacer. Może także udać się na wizytę kontrolną, bądź rehabilitację (w tym przeprowadzaną samodzielnie, w warunkach domowych). Jak już zostało wskazane, odwołujący w ramach udzielonego zwolnienia lekarskiego mógł chodzić. W dniu kontroli był na siłowni zewnętrznej lub udał się po córkę, którą zabierał m. in. na spacery. Nadto, w okresie niezdolności do pracy wykonywał jedynie podstawowe czynności życia codziennego oraz wykonywał w domu ćwiczenia z zastosowaniem piłki i gumy oporowej. Z wiarygodnej opinii biegłego z zakresu ortopedii wynika przy tym, że ćwiczenia polegające na rozciąganiu przy użyciu drążka, piłki i taśmy gumowej były właściwe i miały na celu odzyskanie dobrej funkcji kończyny. Nie spowodowały przedłużenia okresu niezdolności do pracy, były przeprowadzone zgodnie z celem zwolnienia lekarskiego. Podobnie spacery z córką nie miały żadnego negatywnego wpływu na stan zdrowia ubezpieczonego. Mając powyższe na uwadze, organ rentowy, nie zastając w dniu 25 maja 2023 roku ubezpieczonego w domu, nie był uprawniony do uznania, iż ubezpieczony swoim postępowaniem wyczerpał treść art. 17 ustawy zasiłkowej. Wprawdzie w zakreślonym terminie odwołujący nie złożył wyjaśnień odnośnie przyczyn swojej nieobecności, jednak jak już zostało wskazane, korespondencja nie została mu skutecznie doręczona. Nadto, zdaniem Sądu nic nie stało na przeszkodzie, aby powtórzyć kontrolę i w jej trakcie wyjaśnić konieczne okoliczności, w szczególności, że stosowanie sankcji wynikającej z art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej (w postaci stwierdzenia utraty prawa do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia) wymaga uprzedniego jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości stwierdzenia, iż ubezpieczony wykonuje w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystuje zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia. Powyższe okoliczności powinny być bowiem wykazane przez organ zgodnie z obciążającym go stosownie do przepisu art. 6 k.c. ciężarem dowodu. Po myśli tego przepisu w zw. z art. 232 k.p.c. ciężar udowodnienia twierdzeń spoczywa bowiem na tej stronie, która je zgłasza. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organ rentowy nie sprostał temu zadaniu. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego nie wynika bowiem, aby ubezpieczony w okresie od dnia 29 kwietnia 2023 roku do dnia 31 maja 2023 roku wykonywał pracę lub podejmował czynności mogące przedłużyć okres niezdolności do pracy. Sama zaś okoliczność niezastania odwołującego w domu w dniu kontroli, w szczególności, iż z treści zwolnienia lekarskiego wynikało, że pacjent może chodzić, nie może zaś sama w sobie skutkować przypisaniem wnioskodawcy podejmowania działań niezgodnych z celem zwolnienia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie przepisu art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego i przyznał ubezpieczonemu prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 29 kwietnia 2023 roku do dnia 31 maja 2023 roku (punkt I sentencji wyroku). W punkcie II sentencji wyroku Sąd Rejonowy na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 2 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) zasądził zaś od organu rentowego na rzecz odwołującego kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Asesor sądowy Beata Szymańska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.