wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 28 września 2021 roku, sygn. akt IX K 382/21, nie stosując się jednocześnie do orzeczonego tym wyrokiem środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, tj. o przestępstwo z art.
w zw. z art. 244 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. 1. uznaje oskarżonego R. K. za winnego tego, że w dniu 18 października 2021 roku w G. na ulicy (...) będąc w stanie nietrzeźwości – 0,56 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu – prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w postaci motoroweru marki B. o numerze rejestracyjnym (...), przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 28 września 2021 roku w sprawie IX K 382/21 za przestępstwo z art.
oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego tym wyrokiem, czym wyczerpał znamiona występku z art.
i za to na mocy art.
skazuje go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
42 § 2 k.k., orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Zakaz ten obowiązywał w okresie od 6 października 2021 roku (data uprawomocnienia się wyroku) do 6 października 2024 roku. R. K. był również karany za inne przestępstwa. wyjaśnienia oskarżonego 134 protokoły badania trzeźwości wraz ze świadectwami wzorcowania 2-5 wyrok z 28 września 2021 roku o sygnaturze akt IX K 382/21 24 wywiad środowiskowy 139-141 karta karna 122-123 akta IX K 382/21 załączone do akt głównych Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty
k.k., odpowiedzialności karnej podlega ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym będąc wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173 k.k., art. 174 k.k., art. 177 k.k. lub art. 355 § 2 k.k. popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub dopuścił się tego czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Stosownie do art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że oskarżony w chwili czynu miał 0,56 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a zatem był w stanie nietrzeźwości. Jako, że oskarżony prowadził motorower marki B. oczywistym jest, że poruszał się pojazdem mechanicznym, którym w świetle powszechnie akceptowanego stanowiska Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 4 lutego 1993 roku w sprawie III KRN 254/92, OSP 1993/10/198) jest każdy pojazd drogowy lub szynowy napędzany umieszczonym na nim silnikiem. Oskarżony kierował tym pojazdem w ruchu lądowym, gdyż taki charakter ma ulica (...) w G.. Nadto, wskazać należy, że oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim, ponieważ mając świadomość swego stanu nietrzeźwości i wcześniej wypitego alkoholu zdecydował się mimo to na prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym. Biorąc pod uwagę ilość alkoholu w wydychanym powietrzu - 0,56 mg/l - nie sposób przyjąć w świetle powszechnie dostępnej wiedzy, aby oskarżony nie zdawał sobie sprawy, że jest w stanie nietrzeźwości. Taka ilość alkoholu jaką miał w wydychanym powietrzu oskarżony, w sposób znaczący i odczuwalny dla osoby nietrzeźwej wpływa na koordynację, refleks i zdolności psychomotoryczne. Ponadto oskarżony w chwili popełnienia czynu był już prawomocnie skazany wyrokiem z 28 września 2021 roku za czyn z art.
k.k., którym orzeczono wobec niego także zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów na okres lat 3. Zatem oskarżony swoim działaniem wypełnił znamiona występku z art.
Oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim co do jazdy w stanie nietrzeźwości, przewidywał także i było mu to obojętne (skoro przed rozpoczęciem jazdy mimo wiedzy o toczącym się wcześniej procesie nie sprawdził tych okoliczności), że jest karany z art.
w sprawie IX K 382/21 i orzeczono wobec niego prawomocnie zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W tym ostatnim zatem zakresie działał w zamiarze ewentualnym. Swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona występku z art.
Sąd nie uwzględnił w kwalifikacji prawnej czynu art. 244 k.k., ponieważ w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego zastosowanie art.
winno skutkować pominięciem w podstawie skazania za ten czyn przepisu art. 244 k.k. Obydwa te przepisy nie pozostają w kumulatywnym zbiegu, jako że art.
określa już typ kryminalizujący naruszenie orzeczonego wcześniej zakazu prowadzenia pojazdów. Zatem norma zawarta w tym przepisie stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 244 k.k. (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2022 roku w sprawie II KK 486/22, LEX nr 3549501, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2023 roku w sprawie IV KK 252/23, LEX nr 3592166). ☐ 3.
Przy wymiarze kary, Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 k.k., biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe, obciążające oraz łagodzące. Oceniając stopień winy oskarżonego należało uznać go za znaczny, ponieważ nie ujawniły się w toku postępowania żadne okoliczności limitujące zawinienie jego zachowania. Oskarżony jest bowiem osobą dorosłą zdolną do ponoszenia odpowiedzialności karnej, posiadającą pełną możliwość rozpoznania znaczenia sytuacji, w której się znajdował, jak i jej prawnego wartościowania, co w konsekwencji winno go doprowadzić do prawidłowego procesu motywacyjnego oraz wyboru celu i jego realizacji zgodnie z normami moralnymi społeczeństwa. Także stopień społecznej szkodliwości czynu należało ocenić jako znaczny. Oskarżony bowiem zaatakował swoim czynem dobro jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji, popełniając je w zamiarze bezpośrednim. Dodatkowo jego czyn godził także w dobro w postaci powagi i wykonalności orzeczeń sądowych. Pomimo spożytego alkoholu zdecydował się na prowadzenie motoroweru ulicą (...), znajdującą się w centrum miasta G.. Jako okoliczność obciążającą Sąd uznał wcześniejszą karalność oskarżonego, w tym za przestępstwa podobne. Również postawa oskarżonego w miejscu zamieszkania – która jest oceniana negatywnie, stanowiła okoliczność obciążającą. Do okoliczności łagodzących sąd zaliczył przyznanie się oskarżonego do winy. 2 1 Sąd orzekł wobec oskarżonego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Orzeczenie tego środka karnego było obligatoryjne na podstawie art. 42 § 3 k.k., nie zachodziły w sprawie żadne szczególne okoliczności uzasadniające odstąpienie od orzeczenia środka karnego w takim wymiarze. 3 1 Obligatoryjne w świetle brzmienia art. 43a § 3 k.k. było również orzeczenie świadczenia pieniężnego w kwocie co najmniej 10 000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Mając na względzie aktualną sytuację majątkową oskarżonego, mimo znacznego stopnia społecznej szkodliwości jego czynu oraz wysokiego stopnia winy w ocenie Sądu wystarczająco dolegliwe będzie orzeczenie świadczenia pieniężnego w wymiarze 10 000 zł. . 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 4 Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokata R. L. wynagrodzenie w kwocie 840 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Zasądzona kwota obejmuje podatek od towarów i usług. 5 Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty wydatków poniesionych w postępowaniu obciążając nimi Skarb Państwa i na podstawie art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych odstąpił od obciążania go opłatą. Sąd miał na uwadze sytuację majątkową oskarżonego, priorytetowy charakter ciążącego na nim obowiązku zapłaty zasądzonego świadczenia pieniężnego oraz rodzaj orzeczonej kary, a mianowicie kary pozbawienia wolności, która na 8 miesięcy istotnie ograniczy oskarżonemu możliwość zarobkowania. 8. 1Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.