nie ma znaczenia cel działania sprawcy, który sam w sobie nie musi być społecznie naganny; sprawca może działać w różnym celu; realizacja celu, który sam w sobie nie zasługuje na negatywną ocenę, środkami stanowiącymi uporczywe nękanie prowadzące do wzbudzenia poczucia zagrożenia, poniżenia, udręczenia lub naruszającego jego prywatność może wypełnić znamiona tego przestępstwa. Powyższe oznacza, że nawet gdyby oskarżony doszedł do przekonania – w oparciu o relację K. Z. – że zachowanie pokrzywdzonego nosiło znamiona przestępstwa znęcania się i to doprowadziło by oskarżonego do wysyłania wiadomości tekstowych, to przecież wysyłane smsy miały charakter obraźliwy i poniżający pokrzywdzonego, a przy tym prowadziły do wzbudzenia poczucie jego zagrożenia, skoro zawierały sformułowania o „rozkmince pod celą” (k. 16), „wiem gdzie jutro pracujesz” (k. 17), „wiem, gdzie jutro będziesz” (k. 18), „co boimy się” (k. 19), „obserwowany” (k. 21), „ a jak podskoczysz wyżej będziesz… rezydował na B.” (k. 23-24), „przyzwyczajaj się, że ktoś za tobą jeździ” (k. 24), a także związane z ujawnieniem treści listu osobom postronnym, który miał być napisany przez pokrzywdzonego, jak też i zawiadomieniem urzędu pracy o pracy wykonywanej przez pokrzywdzonego, czy też straszenie pokrzywdzonego tymczasowym aresztowaniem w związku z zaległymi alimentami. Ilość nadesłanych wiadomości tekstowych i połączeń telefonicznych w okresie zarzutu ewidentnie wskazuje na istotne naruszenie prywatności pokrzywdzonego. Przytoczone zatem w uzasadnieniu złożonej apelacji treści orzeczeń i stanowiska judykatury jednoznacznie wskazują na to, że oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu. Bez wątpienia bowiem obiektywnie analiza powołanych treści wiadomości tekstowych prowadzi do wniosku, że każdy człowiek o porównywalnych cechach osobowości, psychiki i intelektu, w porównywalnych warunkach czułby się zagrożony gdyby tej treści smsy otrzymał. Jednocześnie słusznie Sąd Rejonowy odwołał się w tym zakresie do treści zeznań brata pokrzywdzonego – S. Z., który w toku postępowania sądowego przedstawił kondycję psychiczną pokrzywdzonego w związku z działaniami, jakich dopuścił się oskarżony. Skarżący przy tym powołując się na zeznia tego świadka (k. 260-261) skoncentrował się wyłącznie na sformułowaniu, jakiego świadek użył, że problemy pokrzywdzonego rozpoczęły się wtedy, gdy jego żona się wyprowadziła do oskarżonego, przy czym obrońca podkreślił, że było to w maju 2020 r. Obrońca jednak nie dostrzegł, że świadek w toku swoich zeznań konsekwentnie moment wyprowadzenia się żony pokrzywdzonego wiązał z początkiem roku 2020, który to moment równocześnie był początkiem problemów pokrzywdzonego, także w związku z zachowaniem oskarżonego. Z zeznań świadka wynikało, że pokrzywdzony mocno obawiał się kontaktu z oskarżonym, że oskarżony mu groził, że jest nieobliczalny. Świadek przy tym miał wiedzę o wiadomościach tekstowych wysyłanych przez oskarżonego i próbach nawiązania kontaktu telefonicznego z pokrzywdzonym, widział treść tych wiadomości i potrafił ocenić, że była ich duża ilość, na co zresztą pokrzywdzony się uskarżał. Nie sposób zatem zgodzić się z obrońcą, że Sąd Rejonowy dokonał nieprawidłowej oceny zeznań tego świadka i że z zeznań tych nie może wynikać ustalenie, że pokrzywdzony w związku z zachowaniem oskarżonego mógł czuć się zagrożony i że jego prywatność została naruszona w sposób istotny. W ocenie Sądu odwoławczego nie sposób w oparciu o zeznania świadka uznać, że przedstawiane emocje pokrzywdzonego i poczucie stanu zagrożenia miały miejsce dopiero w maju 2020 r. z tego powodu, że świadek wskazywał na moment wyprowadzenia się K. Z. od pokrzywdzonego jako początek jego problemów. Jak wskazano powyżej świadek wyraźnie mówił o początku 2020 r., kiedy to – pod koniec 2019 r. - K. Z. poinformowała pokrzywdzonego o osobie oskarżonego i zamiarze rozstania się z pokrzywdzonym, co koresponduje także z zeznaniami samej K. Z.. Sąd odwoławczy przy tym podzielił zapatrywania obrońcy, że czasokres czynu zarzucanego oskarżonemu winien zostać określony jako popełniony do dnia 19.03.2020 r., gdyż do tego dnia oskarżony wysyłał do pokrzywdzonego wiadomości tekstowe i nawiązywał połączenia telefoniczne wyczerpujące znamiona czynu z art.
Po tej dacie nie nawiązywał połączeń telefonicznych, a wiadomość tekstowa, jaka została wysłana w dniu 15.04.2020 r. zawierała przeprosiny oskarżonego odnośnie jego wcześniejszego zachowania. Powyższe doprowadziło do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie, że czyn został popełniony w okresie od dnia 16.02.2020 r. do dnia 19.03.2020 r. Zgodzić się także należy z obrońcą, że powyższa zmiana umożliwiałaby z formalnego punktu widzenia zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania, bowiem czyn z art.
w brzmieniu do dnia 30.03.2020 r. zagrożony był karą do 3 lat pozbawienia wolności. W ocenie Sądu odwoławczego w realiach tej sprawy nie doszło do realizacji przesłanek z art. 66 § 1 k.k. Sąd Rejonowy słusznie bowiem uznał, że zachowanie oskarżonego było karygodne, cechujące się średnim stopniem społecznej szkodliwości. Nie można bowiem zapominać, że oskarżony działał umyślnie, celowo chcąc doprowadzić do obrażenia, poniżenia pokrzywdzonego i wzbudzenia w nim poczucia zagrożenia, a przy tym doprowadzając do istotnego naruszenia jego prywatności. Prowadzi to do wniosku, że wina i społeczna szkodliwość czynu jaki popełnił oskarżony nie może zostać uznana za nieznaczną. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Sąd I instancji w toku przewodu sądowego prawidłowo ujawnił materiał dowodowy sprawy, dokonał jego wszechstronnej oceny uwzględniającej wskazania wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego i w następstwie tak dokonanej oceny ustalił stan faktyczny co do zasady nie zawierający błędów. Sąd Rejonowy dokonał również trafnej prawno – karnej oceny zachowania oskarżonego. Wniosek - o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, - o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na nieuwzględnienie zarzutów zawartych w apelacji, o czym była mowa w punkcie 3 formularza uzasadnienia sekcja „zarzut”, wniosek o zmianę wyroku w postulowanym zakresie był nieuzasadniony. Wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania był chybiony, a to z racji brzmienia art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k., bowiem w sprawie nie zaistniały przesłanki do ponownego przeprowadzenia przewodu sądowego w całości.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.