pkt 5 k.p.c., pominął dowody: z opinii innego biegłego sądowego z zakresu psychiatrii, biegłego z zakresu medycyny pracy oraz biegłego z zakresu psychologii jako zmierzające jedynie do przedłużenia postępowania (pkt 1) oraz, na podstawie art.
G. w charakterze strony oraz dowód z zeznań świadka M. S. jako zmierzające jedynie do przedłużenia postępowania. Pełnomocnik odwołującej się wniósł na rozprawie zastrzeżenia do protokołu w trybie art. 162 k.p.c., które uzupełnił pismem z dnia 19 lutego 2024 r. W piśmie z dnia 19 lutego 2024 r. pełnomocnik wniósł zastrzeżenia do protokołu podnosząc naruszenie art.
poprzez jego zastosowanie, art. 286 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że dodatkowa opinia innego biegłego z zakresu psychiatrii nie jest obowiązkiem sądu, a zmierza jedynie do przedłużenia postępowania. Podniósł nadto zarzut: wadliwych ustaleń co do zrealizowanych recept przez ubezpieczoną i w konsekwencji przyjęcia, iż odwołująca nie zastosowała zapisanych leków, wadliwych ustaleń braku kryteriów do rozpoznania ciężkiej depresji i umiarkowanej, bezpodstawnego i nieuzasadnionego kwestionowania całości dokumentacji medycznej, niespójności, niezasadności i sprzeczności ustnej opinii uzupełniającej i pozostałych opinii pisemnych, niezupełności opinii i wszystkich uzupełniających poprzez nieuwzględnienie w opinii całości zgromadzonego materiału dowodowego, brak obiektywizmu, subiektywna ocena oraz nieprzyjęcie konstruktywnej krytyki, niesamodzielność opinii biegłego. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2024 r. Sąd uchylił punkt 1 postanowienia z dnia 16 lutego 2024 roku w zakresie pominięcia dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu psychiatrii oraz postanowieniem z dnia 23 lutego 2024 r. dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu psychiatrii J. K. na okoliczność czy stan zdrowia P. G. czynił ją niezdolną do pracy po dniu 14 lipca 2020 roku (zawód ostatnio wykonywany: kierownik restauracji), a jeśli tak to czy dalsze leczenie i rehabilitacja rokują odzyskanie przez ubezpieczoną zdolności do takiej pracy (maksymalny okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego to 12 miesięcy). Z opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej w dniu 22 czerwca 2024 r. przez specjalistę z zakresu psychiatrii J. K. wynika, że sytuacja związana z samobójczą śmiercią mężczyzny, w którym odwołująca się była zakochana, doprowadziła u niej do wystąpienia reaktywnych zaburzeń psychicznych, w których dominowały objawy depresyjne. Odwołująca się nie była w stanie pracować i w połowie stycznia poszła do psychiatry, od którego dostała zwolnienie lekarskie i leki; miała też zleconą psychoterapię, ale skorzystała tylko z kilku wizyt do czasu wybuchu pandemii. W czasie pandemii zaczęła korzystać z telefonicznych porad psychiatry, który postawił rozpoznanie ciężkiego epizodu depresyjnego i modyfikował leczenie farmakologiczne. Odwołująca się odbyła 5 wizyt i miała przedłużane zwolnienie z powodu ciężkiego epizodu depresyjnego. W lipcu 2020 r. gdy odwołująca się nie mogła skontaktować się ze swoim psychiatrą, odbyła w dniu 16 lipca 2020 r. bezpośrednią wizytę psychiatryczną, lekarz stwierdził ciężki epizod depresyjny, włączył silny lek przeciwdepresyjny i uznał, że P. G. jest niezdolna do pracy w dniach 07.07.2020 r. – 20.07.2020 r. Odwołująca się przyjmowała leki do czasu, gdy dowiedziała się, że jest w ciąży. Biegły wskazał, że w czasie badania P. G. nie stwierdził u niej tendencji do symulacji czy agrawacji objawów i problemów. Podniósł także, że dokumentacja medyczna jest zgodna z informacjami uzyskanymi od odwołującej się, nadto biegły nie znalazł żadnych informacji, które sugerowałyby nierzetelność dokumentacji medycznej. W konsekwencji biegły wskazał, że stan zdrowia psychicznego P. G. czynił ja niezdolną do pracy po dniu 14 lipca 2020 r. (zawód ostatnio wykonywany: kierownik restauracji), a dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały odzyskanie przez ubezpieczoną zdolności do takiej pracy w ciągu 12 miesięcy. Mając na uwadze powyższe opinie biegłych, Sąd - po ich zestawieniu oraz przeanalizowaniu ich treści - uznał, że w pełni rzetelna i wiarygodna jest opinia biegłego z zakresu psychiatrii J. K.. Biegły w sposób logiczny i szczegółowy wyjaśnił dlaczego w jego ocenie stan zdrowia psychicznego P. G. czynił ja niezdolną do pracy po dniu 14 lipca 2020 r. oraz dlaczego uznał, że dalsze leczenie i rehabilitacja rokują odzyskanie przez ubezpieczoną zdolności do takiej pracy w ciągu 12 miesięcy. Biegły przeanalizował całą zgromadzoną w niniejszych aktach (w tym także w aktach orzeczniczych organu rentowego) dokumentację medyczną dotyczącą P. G., a także opinie wszystkich biegłych sporządzone w niniejszej sprawie, zebrał także wywiad od odwołującej oraz przeprowadził w dniu 19 czerwca 2024 r. badanie sądowo-psychiatryczne odwołującej. W konsekwencji biegły uznał, że dokumentacja medyczna nie budzi wątpliwości, w tym m. in. rozpoznanie u P. G. ciężkiego epizodu depresyjnego oraz podjęte w związku z tym u odwołującej się leczenie farmakologiczne. Biegły wskazał, że zgromadzona dokumentacja medyczna jest zgodna z informacjami uzyskanymi w czasie zbierania wywiadu od opiniowanej. Biegły J. K. nie rozpoznał przy tym u P. G. tendencji do symulacji. Zdaniem biegłego przebieg i charakter zaburzeń depresyjnych i adaptacyjnych występujących u opiniowanej w jej sytuacji życiowej był typowy do reakcji w takich sytuacjach. Jednocześnie biegły wyjaśnił, że opiniowana w dniu 10 grudnia 2020 r. w czasie badani psychiatrycznego przez konsultanta ZUS zaprezentowała się jako osoba płaczliwa, z poczuciem winy, w nastroju obniżonym, chwiejna emocjonalnie, co mogło skłonić do uznania jej częściowo niezdolnej do pracy powyżej 12 miesięcy. Jednak - jak wyjaśnił biegły - nasilenie objawów depresyjnych może być zmienne i w przypadku odwołującej się lekarz w styczniu 2021 r. uznał, że zaznaczona jest poprawa stanu psychicznego, a rokowanie wydaje się pomyślne w związku z ustępowaniem czynników reaktywnych. Zdaniem biegłego nawet jeśli w grudniu 2020 r. występowały reaktywne objawy depresyjne u P. G., to istniała szansa na intensyfikację leczenia i zweryfikowanie zdolności do pracy odwołującej się poprzez skierowanie jej na rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej ZUS w ośrodku psychosomatycznym. W ocenie Sądu powyższa opinia sporządzona przez biegłego J. K. jest jasna, zupełna i nie zawiera w sobie sprzeczności, biegły wyjaśnił przy tym w sposób logiczny i zupełny dlaczego uznał, że P. G. była niezdolna do pracy po dniu 14 lipca 2020 r. (zawód ostatnio wykonywany: kierownik restauracji), a dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały odzyskanie przez ubezpieczoną zdolności do takiej pracy w ciągu 12 miesięcy. W odróżnieniu od opinii J. K., opinię sporządzoną przez biegłą sądową z zakresu psychiatrii K. B. Sąd ocenił jako zawierającą wewnętrzne sprzeczności, niejasną i nielogiczną, pomimo tego, że opinia ta była wielokrotnie uzupełniana przez biegłą (biegła sporządziła 5 opinii uzupełniających). Biegła K. B. w opinii z 12 sierpnia 2021 r. wskazała, że u ubezpieczonej wystąpił reaktywny zespół depresyjny, a stan zdrowia ubezpieczonej czyni ją niezdolną do pracy w zawodzie kierowniczki restauracji nie dłużej niż w okresie od 14 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r., następnie w opinii uzupełniającej z dnia 5 października 2021 r. biegła stwierdziła, że stan zdrowia P. G. nie czynił jej niezdolnej do pracy po dniu 14 lipca 2020 r. (zwód ostatnio wykonywany – kierownik restauracji). Biegła nie wyjaśniła powyższych rozbieżności. Podobnie początkowo biegła nie kwestionowała rzetelności zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz podjętego wobec P. G. leczenia, uczyniła to dopiero w ustnej opinii uzupełniającej. Powyższe, a także sposób zdobywania informacji przez biegłą (wydruki z portalu społecznościowego – k. 29, badanie zrealizowania recept na podstawie wydruków z systemu e-pacjent.gov.pl - k. 268-270, 312-314), podważanie wiarygodności zgromadzonej dokumentacji medycznej dotyczącej odwołującej się oraz jej leczenia, bez szczegółowego wyjaśnienia zajętego stanowiska przez biegłą oraz zaistniałych między sporządzonymi przez biegłą opiniami rozbieżności, powoduje, że opinia jawi się jako niespójna, nierzetelna i zawierająca niejasności, a tym samym nie mogła stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Analiza treści opinii sporządzonej przez biegłą sądową z zakresu psychologii A. Z., z której wynika, że po dniu 14 lipca 2020 r. P. G. stała się zdolna do pracy poprzednio wykonywanej, prowadzi do wniosku, że opinia ta jawi się jako nieprzekonująca; wywody zawarte w powyższej opinii nie znajdują bowiem oparcia w zapisach w dokumentacji medycznej. Biegła w swojej opinii powołała się na udział P. G. w akcji charytatywnej, co miało stanowić punkt zwrotny w dochodzeniu przez odwołującą się do zdrowia. Biegła psycholog wyraźnie zatem bazowała na informacjach pochodzących z opinii biegłej K. B., nie wyjaśniając przy tym w sposób rzetelny i przekonujący, dlaczego to zdarzenie w życiu odwołującej się miało doprowadzić ostatecznie do odzyskania przez nią po dniu 14 lipca 2020 r. zdolności do pracy. Podobnie biegła z zakresu chorób wewnętrznych i medycyny pracy J. P., która zgodziła się z opinią biegłej K. B. oraz z opinią A. Z., wskazała, że biorąc pod uwagę udział P. G. w akcji charytatywnej, związek z nowym partnerem oraz ciążę, nie ulega wątpliwości, że odwołująca się stała się po dniu 14 lipca 2020 r. zdolna do pracy poprzednio wykonywanej. Biegła J. P. nie wyjaśniła także dlaczego te okoliczności spowodowały odzyskanie zdolności do pracy przez odwołującą się, a zatem wnioski tej opinii także należało uznać za nieprzekonujące, a samą opinię za niepełną. Mając na uwadze powyższe należało uznać opinię sporządzoną przez biegłego J. K. za rzetelną i wiarygodną, a w konsekwencji podzielić zawarte w niej wnioski, nie znajdując żadnych podstaw do ich zakwestionowania. Opinia biegłego, wydana po przeprowadzeniu wywiadu od opiniowanej oraz po analizie dostępnej dokumentacji medycznej dotyczącej stanu jej zdrowia, a także po zapoznaniu się z treścią opinii sporządzonych w sprawie przez innych biegłych, jest jasna, pełna i spójna, a jej wnioski, znajdują oparcie w zapisach w dokumentacji medycznej oraz są umotywowane w sposób logiczny i przekonujący. Z tego też względu, Sąd w pełni podzielił wywody opinii biegłego J. K. nie znajdując żadnych podstaw do ich zakwestionowania ani konieczności uzupełniania opinii biegłego. Dodatkowo należy wskazać, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania ubezpieczonej oraz świadka (lekarza prowadzącego psychiatry), wiązałoby się ze znacznym i niepotrzebnym przedłużeniem postępowania. Stan faktyczny sprawy ustalony został w oparciu o dowody z dokumentów, w tym opinię biegłego sądowego – lekarza specjalistę z zakresu psychiatrii J. K., której prawdziwość i rzetelność sporządzenia nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Również i Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności przedłożonej opinii, przez co była ona miarodajna dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W tych okolicznościach Sad w pełni podzielił wywody opinii biegłego nie znajdując żadnych podstaw do ich zakwestionowania. W konsekwencji uznając, że stan zdrowia ubezpieczonej P. G. czynił ją niezdolną do pracy po dniu 14 lipca 2020 r. (zawód ostatnio wykonywany: kierownik restauracji), a dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały odzyskanie przez ubezpieczoną zdolności do takiej pracy w ciągu 12 miesięcy, należało zmienić zaskarżoną decyzję i przyznać prawo do świadczenia rehabilitacyjnego P. G. na okres 12 miesięcy. Mając na uwadze powyższe należało, na podstawie art. 47714 § 2 k.p.c. zmienić zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w P. z dnia 28 stycznia 2021 r. znak (...) - (...), w ten sposób, że przyznać P. G. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 15 lipca 2020 r. na 12 miesięcy, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. Jednocześnie mając na uwadze, że w niniejszym postępowaniu odwoławczym Sąd bada prawidłowość zaskarżonej decyzji ZUS na dzień jej wydania, brak było podstaw do rozstrzygania w kwestii ustalenia odpowiedzialności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w P. za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji w sprawie przyznania ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, o co wnosiła strona odwołująca się. W punkcie drugim wyroku Sąd rozstrzygnął w przedmiocie kosztów postępowania na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 100 k.p.c. i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804, tj. z dnia 3 stycznia 2018 r. Dz.U. z 2018 r. poz. 265), mając na uwadze że pełnomocnik brał udział w trzech terminach rozprawy. Pierwszy z powołanych przepisów statuuje zasadę odpowiedzialności za wynik postępowania, zgodnie z którą strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Stosownie zaś do treści art. 100 k.p.c. w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. W niniejszej sprawie Sąd uwzględnił odwołanie, oddalając jednie żądanie nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji w sprawie przyznania ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, o co wnosiła strona odwołująca się, a zatem ubezpieczoną należy traktować jako stronę wygrywającą proces. Ubezpieczona poniosła koszty zastępstwa procesowego przez radcę prawnego. Zgodnie z § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą 180 zł w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego. Mając na uwadze udział pełnomocnika odwołującej się w trzech terminach rozprawy, należało zasądzić od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w P. na rzecz P. G. kwotę 252 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie nakład pracy pełnomocnika odwołującej się nie uzasadniał przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi w podwójnej stawce. Wobec tego orzeczono jak w punkcie drugim wyroku. sędzia Klaudyna Książek-Stasiak Zarządzenia: 1. (...) 2. (...) (...) (...) 3. (...) 22.10.2024 r. sędzia Klaudyna Książek-Stasiak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.