(2)i odmówienie im wiarygodności podczas, gdy brak było uzasadnionych podstaw do dokonania takiej oceny. Mając na uwadze powyższe zarzuty pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w stosunku do wszystkich powodów i zasądzenie od nich kosztów postępowania za obie instancje wraz z odsetkami, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. A ponadto wniosła o zasądzenie solidarnie od powodów na rzecz pozwanej kosztów procesu za obie instancje. Powodowie w odpowiedzi na apelację wnieśli o jej oddalenie oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje: Apelacja pozwanej podlegała oddaleniu. Wbrew zarzutom apelacji Sąd Okręgowy nie dopuścił się zarzucanych mu naruszeń prawa procesowego. Za niezasadny uznać należy przede wszystkim zarzut naruszenia art. 327 1 § 1 k.p.c. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie winno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Zatem powołanie się na podstawę naruszenia w postaci art. 327 1 § 1 k.p.c. może być uznane za usprawiedliwione wówczas, gdy z uzasadnienia orzeczenia nie daje się odczytać, jaki stan faktyczny lub prawny stanowił podstawę rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną. Inaczej rzecz ujmując, zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny tylko wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art. 327 1 § 1 k.p.c. zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli, czyli gdy treść uzasadnienia orzeczenia sądu I instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie zbadania toku wywodu, który doprowadził do jego wydania. W przypadku powództwa o uchylenie uchwał spółki akcyjnej żaden z przepisów prawa nie nakazuje Sądowi wyjaśniania podstawy prawnej wyroku w odniesieniu do poszczególnych uchwał z osobna. Jeżeli tożsame przyczyny zdaniem Sądu meriti mają skutkować uchyleniem wszystkich uchwał wystarczającym jest przywołanie ich łącznie i łączna ich ocena w uzasadnieniu. Tak też było w niniejszej sprawie, co jasno wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Okoliczność zaś, iż skarżąca nie podziela oceny prawnej dokonanej przez Sąd Okręgowy nie uzasadnia samo przez się zarzutu naruszenia art. 327 1 k.p.c. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone w tym przepisie, i wbrew zarzutom skarżącej poddaje się kontroli apelacyjnej zarówno co do przyczyn faktycznych, jak i prawnych, które legły u jego podstaw. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. Sąd Okręgowy nie uchybił powyższemu przepisowi dokonując oceny zeznań świadków oraz stron przy uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego a ocenie tej nie można zarzucić ani braku logiki ani uchybienia zasadom doświadczenia życiowego. Ocenę tychże dowodów Sąd Apelacyjny w całości podziela bez potrzeby jej zbędnego powtarzania. Jeżeli bowiem z całego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c. i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne, a takiej wadliwości w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała polemizując w istocie z oceną dowodów dokonaną przez Sąd I Instancji, w tym w zakresie zwyczajów korporacyjnych panujących dotąd u pozwanej. Za własne przyjmuje także Sąd Apelacyjnyw całości ustalenia poczynione przez Sąd I instancji, co również czyni zbędnym ich ponowne przytaczanie. Za niezasadny uznać także należało zarzut naruszenia art.

(1)odwołuje się z funkcji członka Rady Nadzorczej pozwanej /uchwała jak wyżej – k. 17 akt/. Do pozwu dołączono też statut pozwanej w brzmieniu obowiązującym przed zakwestionowanym Walnym Zgromadzeniem obejmującym także treść art. 25 tego statutu, z którego wynika, że porządek obrad Walnego Zgromadzenia ustala Zarząd w porozumieniu z Radą Nadzorczą /k. 19v-23 akt/. Powodowie wnieśli w pozwie o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów /k.4-8 kat/. Tym samym ustalenie przez Sąd Okręgowy, że zgodnie ze statutem istniał obowiązek ustalenia porządku obrad w porozumieniu z Radą Nadzorczą oraz, że nie doszło do wykonania tego obowiązku skoro powód będący członkiem Rady Nadzorczej o zwołaniu zakwestionowanego zgromadzenia nie wiedział, nie uchybia w żadnej mierze art.

(1)otrzymali od pozwanej oferty objęcia przez nich akcji nowej emisji proporcjonalnie do dotychczas posiadanych przez nich pakietów akcji oraz że powyższej oferty nie przyjęli. Powyższa propozycja nie oznacza bowiem, że w wyniku jej złożenia, czy też w wyniku braku jej przyjęcia przez tych powodów zaskarżone uchwały utraciły samo przez się cechę uchwał mających na celu pokrzywdzenie akcjonariuszy. Nietrafnymi okazały się także zarzuty naruszenia prawa materialnego. Wbrew zarzutom skarżącej powodom przysługiwała legitymacja procesowa czynna do wytoczenia powództwa w niniejszej sprawie w stosunku do każdej z zaskarżonych uchwał. Skoro zgodnie z art. 25.1 statutu pozwanej w brzmieniu obowiązującym w czasie zwoływania zakwestionowanego walnego zgromadzenia porządek obrad walnego zgromadzenia ustala zarząd w porozumieniu z radą nadzorczą /statut pozwanej – tekst jednolity na dzień 18 listopada 2018r. - k. 165v.-169 akt/ niewystarczającym było przekazanie proponowanego porządku obrad wyłącznie przewodniczącemu rady nadzorczej pozwanej spółki, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie /zeznania świadka G. C. – protokół rozprawy z dnia 2 czerwca 2022r. -00:03:41 – 00:49:00/. Pozwana nie przedstawiła dowodu na okoliczność, że rada nadzorcza pozwanej jako organ kolegialny podjęła jakąkolwiek uchwałę dotyczącą akceptacji proponowanego porządku obrad, czy też braku zgłoszenia do niego uwag lub sprzeciwu. Co więcej pozwana nie twierdziła nawet, by porządek obrad był przekazany przez przewodniczącego rady nadzorczej któremukolwiek z pozostałych członków tego organu, w tym powodowi K. M.

(1). Zgodnie zaś z art. 20 statutu pozwanej w brzmieniu obowiązującym w czasie zwoływania zakwestionowanego walnego zgromadzenia rada nadzorcza podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów wszystkich jej członków (art. 20.2 statutu), dla ważności jej uchwał wymagane jest pisemne zaproszenie wszystkich członków doręczone co najmniej na siedem dni przed wyznaczoną datą posiedzenia (art. 20.1 statutu) a uchwały rady nadzorczej mogą być podjęte także bez odbycia posiedzenia, w drodze pisemnego głosowania, o ile wszyscy członkowie wyrażą na piśmie zgodę na taki tryb (art. 25.4 statutu) /statut pozwanej – tekst jednolity na dzień 18 listopada 2018r. - k. 165v.-169 akt/. Jak wskazuje wykładania art. 25.1 powyższego statutu obowiązek ustalenia porządku obrad przez zarząd w porozumieniu z radą nadzorczą dotyczy nie tylko zwyczajnych ale także nadzwyczajnych walnych zgromadzeń, skoro powyższy przepis statutu dotyczy „walnych zgromadzeń.” Nie przeczy temu art. 25 ust.3 tego statutu, zgodnie z którym, żądanie przez radę nadzorczą oraz akcjonariuszy reprezentujących co najmniej 10% kapitału akcyjnego umieszczenia poszczególnych spraw w porządku obrad zgłoszone po pierwszym ogłoszeniu o zwołaniu walnego zgromadzenia, będzie traktowane jako wniosek o zwołanie nadzwyczajnego walnego zgromadzenia /statut pozwanej – tekst jednolity na dzień 18 listopada 2018r. - k. 165v.-169 akt/ skoro dotyczy to wyłącznie żądania zgłoszonego w określonym czasie (dokonanego po pierwszym ogłoszeniu). Biorąc zaś pod uwagę, iż zgodnie z art. 22.1 powyższego statutu rada nadzorcza ma nadzorować działalność spółki, co zgodne jest z brzmieniem art. 382 § 1 k.s.h. interpretacja pozwanej dotycząca art. 25.1 statutu mająca wykluczać obowiązek uzgadniania porządku obrad nadzwyczajnych walnych zgromadzeń, zwłaszcza zwoływanych przez zarząd, który ta rada ma nadzorować jest sprzeczna z celem powyższych przepisów statutu. Tym samym chybionym jest także zarzut naruszenia art. 65 § 2 k.c. w zw. z art. 2 k.s.h. Niewątpliwie bowiem postanowienie art. 25.2 statutu pozwanej spółki dotyczy obowiązku związanego z procedurą zwoływania walnego zgromadzenia. Wbrew zaś zarzutom skarżącej Sąd Okręgowy nie stwierdził, by postanowienie to wprowadzało obowiązek pozwanej wiążącego ustalenia z radą nadzorczą porządku obrad planowanego walnego zgromadzenia ale wymóg porozumienia z radą zakłada co najmniej brak sprzeciwu tego organu co do proponowanego porządku obrad a to związane jest z koniecznością powiadomienia o porządku obrad wszystkich członków tego organu. Nie można bowiem przyjąć że obowiązki rady jako organu kolegialnego może w tym zakresie przejąć i wykonywać sam przewodniczący rady, co wykluczałoby możliwość sprawowania przez radę jako organ kolegialny nadzoru nad poczynaniami zarządu i w konsekwencji nad działalnością spółki. Nadzór ten zgodnie z art. 382 k.s.h. obejmuje stały nadzór we wszystkich dziedzinach jej działalności, w tym także w zakresie proponowanych zmian w funkcjonowaniu spółki i statucie spółki. Skoro zaś porządek obrad kwestionowanego zgromadzenia nie został uzgodniony z radą nadzorczą, której członkiem był powód K. M.

(1)uznać należy, że doszło do wadliwego zwołania walnego zgromadzenia w rozumieniu art. 422 § 2 pkt. 4 k.s.h. W konsekwencji wszystkim powodom, którzy co bezsporne w tymże zgromadzeniu nie uczestniczyli już z tej przyczyny przysługuje legitymacja czynna do wytoczenia powództwa o uchylenie podjętych na nim uchwał zgodnie z treścią art. 422 § 1 k.s.h. w zw. z art. 422 § 2 pkt. 4 k.s.h. Dodatkowo zaważyć należy, że ogłoszenie o zwołaniu zgromadzenia wywieszone obok drzwi biura zarządu w nowej siedzibie spółki trafnie Sąd Okręgowy uznał, za niewystarczające w świetle art. 37 ust.2 statutu trudno bowiem uznać korytarz przy biurze zarządu za miejsce dostępne dla wszystkich akcjonariuszy i pracowników. Niezasadnie też zarzuca skarżąca naruszenie art. 65 § 2 k.c. w zw. z art. 2 k.s.h. oraz art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 304 § 4 k.s.h. Przy tym użycie liczby mnogiej art. 37.2 statutu i użycie sformułowania „w miejscach” a nie „w miejscu” oznacza, że ogłoszenia spółki powinny być umieszczone nie tylko przy drzwiach biura zarządu ale także w innych miejscach dostępnych dla wszystkich akcjonariuszy i pracowników. Nie sposób przy tym uznać by obowiązek dokonywania ogłoszeń również przez wywieszenie w siedzibie spółki, w miejscach dostępnych dla wszystkich akcjonariuszy i pracowników miało być sprzeczne z naturą spółki akcyjnej, czy dobrymi obyczajami. Nie można zatem przyjąć by wymóg określony art. 37.2 statutu miał być postanowieniem nieważnym w rozumieniu art. 58 § 1 k.c. skoro celem wprowadzenia tego postanowienia statutu zgodnie z art. 65 § 2 k.c. było jak najszersze informowanie akcjonariuszy o sprawach istotnych dla spółki, także tych którzy na bieżąco nie śledzą ogłoszeń w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, a takich jak wskazują zasady doświadczenia życiowego jest większość drobnych posiadaczy akcji. W tym kontekście za trafne należy uznać wywody Sądu I instancji co do tego, że u pozwanej, której akcje posiadało także wielu drobnych akcjonariuszy istniały korporacyjne zwyczaje dotyczące przekazywania informacji o zwoływanym zgromadzeniu również w inny sposób, niż tylko za pomocą ogłoszeń w Krajowym Rejestrze Sądowym. Logicznymi są w tym zakresie zeznania powodów i wnioskowanych przez nich świadków co do tego, że przynajmniej część akcjonariuszy, którzy dysponowała znaczną ilością akcji lub pełnomocnictwami innych akcjonariuszy była osobiście informowana o zwołaniu walnego zgromadzenia – po to chociażby, by mogli ową informację przekazać mniej zaangażowanym w sprawy spółki akcjonariuszom. W tym kontekście za słuszne należy uznać wywody Sądu Okręgowego, że wywieszenie informacji o zwołanym zgromadzeniu wyłącznie przy drzwiach zarządu w nowej siedzibie spółki nie spełnia wymogu właściwego zgodnie z obyczajami korporacyjnymi zawiadomienia o zwołaniu zgromadzenia. Wywieszenie tej informacji w jednym a nie co najmniej dwóch miejscach narusza wprost brzmienie art. 37.2 statutu spółki i również powoduje, że doszło do wadliwego zwołania walnego zgromadzenia w rozumieniu art. 422 § 2 pkt. 4 k.s.h. W tej sytuacji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest dowód z umowy podnajmu lokalu użytkowego z dnia 1 marca 2011 r. wraz z aneksami na okoliczność uprawnienia pozwanej do korzystania wyłącznie z oznaczonych w umowie części budynku przy ulicy (...), do których nie należał parter budynku. Wskutek tego wszystkim powodom, którzy jak wskazano wyżej w tymże zgromadzeniu nie uczestniczyli także z tej przyczyny przysługuje legitymacja czynna do wytoczenia powództwa o uchylenie podjętych na nim uchwał zgodnie z treścią art. 422 § 1 k.s.h. w zw. z art. 422 § 2 pkt. 4 k.s.h. W efekcie w tym zakresie nie doszło też do zarzucanego naruszenia art. 6 k.c. Wbrew zarzutom apelacji zaskarżony wyrok nie narusza art. 422 § 1 k.s.h. Skoro bowiem każda z zaskarżonych uchwał podjęta została na zgromadzeniu zwołanym sprzecznie z postanowieniami statutu w konsekwencji każda z nich sprzeczna jest tym samym z jego brzmieniem. Przy tym sposób zwoływania zgromadzenia dodatkowo sprzeczny jest z dobrymi obyczajami. Słusznie wywiódł Sąd Okręgowy, że podjęcie 22 uchwał na jednym zgromadzeniu, w tym 12 uchwał dotyczących zmiany statutu spółki i mających istotny wpływ na jej funkcjonowanie należy uznać za zbyt daleko idące, a sposób jego przygotowania i przeprowadzenia miał cechy utrzymywania zwołania i celu zgromadzenia w tajemnicy przed mniejszościowymi akcjonariuszami. Dobre obyczaje, w rozumieniu art. 422 § 1 k.s.h. są definiowane jako zachowania, które wpływają pozytywnie na funkcjonowanie spółki, w tym wewnętrzne relacje i są związane z przestrzeganiem uczciwości kupieckiej oraz ogólnych zasad etycznych przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Zachowania te oceniane według kryteriów etyczno - moralnych wpływają pozytywnie na funkcjonowanie spółki zarówno na zewnątrz, jak i w stosunkach wewnętrznych i są nastawione na poszanowanie interesów wszystkich a nie tylko większościowych akcjonariuszy. Świadome bezprawne działanie to działanie niezgodne z dobrymi obyczajami w rozumieniu art. 422 k.s.h., które musi być zakwalifikowane jako zachowanie naruszające zasady uczciwego obrotu, przejawiające się w panujących obyczajach handlowych, a także jako zakłócające prawidłowe funkcjonowanie podmiotu. W efekcie sposób zwołania zgromadzenia i powzięcie na nim w takim trybie zaskarżonych uchwał powoduje, że każda z nich jest sprzeczna z dobrymi obyczajami. Trafnie Sąd Okręgowy uznał też, że każda z zaskarżonych uchwał ma na celu pokrzywdzenie akcjonariuszy. Każda z zaskarżonych uchwał zmieniających brzmienie satutu pozwanej rażąco ujemnie wpływa na uprawnienia korporacyjne i majątkowe akcjonariuszy mniejszościowych i dokonuje pozbawienia tychże akcjonariuszy wpływu na współdecydowanie o istotnych dla pozwanej spółki sprawach. Okoliczność, że dwojgu powodom zaproponowano pobór akcji nie zmienia powyższej oceny skoro powodowie mogą po pierwsze nie posiadać środków na ich nabycie, a po wtóre mogą być nabyciem ich w taki sposób nie zainteresowani. W szczególności zaskarżoną uchwałę nr (...) uznać należy za krzywdzącą akcjonariuszy skoro w ust. 1 uchwały dokonano znacznego podwyższenia kapitału zakładowego poprzez wyemitowanie akcji serii (...) z 1.821.430,00 zł do 3.642.860,00 zł co spowoduje tzw. „rozwodnienie akcji” posiadanych przez nich dotychczas akcji. Nadto określenie sposobu nabycia nowych akcji określony w treści tejże uchwały powoduje, że akcje stanowiące powiększenie kapitału zakładowego pozwanej mogą zostać niemal w całości objęte przez większościowych akcjonariuszy z pominięciem akcjonariuszy mniejszościowych przy jednoczesnym dyskrecjonalnym decydowaniu przez zarząd pozwanej, który z ewentualnych akcjonariuszy mniejszościowych może uzyskać nowo wyemitowane akcje. Również uchwała nr(...), powiązana bezpośrednio z uchwałą nr (...), jest uchwałą mającą na celu pokrzywdzenie akcjonariuszy. Zgodnie z nią ma bowiem nastąpić zmiana statutu pozwanej w ten sposób, że umożliwia ona w dyskrecjonalny sposób pozbawienie przez zarząd, za zgodą rady nadzorczej, prawa dotychczasowych akcjonariuszy pozwanej spółki do poboru w całości lub części każdego podwyższenia kapitału zakładowego dokonywanego w ramach kapitału docelowego, co ewidentnie jest dla nich krzywdzące. Także uchwała nr (...) przewidująca zmianę treści art. 27 statutu pozwanej spółki ma na celu pokrzywdzenie akcjonariuszy skoro w razie braku uchylenia powyższych uchwał kolejne walne zgromadzenia będą uprawnione do podejmowania uchwał wyłącznie wówczas gdy będzie tam reprezentowana liczba akcjonariuszy stanowiących ponad połowę kapitału zakładowego, który został uchwałą nr (...) istotnie podniesiony. Powyższe spowoduje pozbawienie dotychczasowych akcjonariuszy w razie braku nabycia przez nich nowo emitowanych akcji możliwości współdecydowania o kształcie podejmowanych w przyszłości przez walne zgromadzenie uchwał bez udziału akcjonariuszy większościowych skoro dotychczasowe brzmienie art. 27 statutu przewidywało, że walne Zgromadzenie może podejmować uchwały bez względu na liczbę obecnych akcjonariuszy lub reprezentowanych akcji /statut pozwanej – tekst jednolity na dzień 18 listopada 2018r. - k. 165v.-169 akt/. W konsekwencji każda z zaskarżonych uchwał ma na celu pokrzywdzenie akcjonariuszy, w tym w szczególności mniejszościowych, którzy niegdyś byli pracownikami skomercjalizowanego przedsiębiorstwa państwowego (...), zaś o celowym działaniu w tym kierunku niewątpliwie świadczy sprzeczny ze statutem pozwanej spółki sposób zwołania zakwestionowanego walnego zgromadzenia. Niewątpliwie sposób jego zwołania świadczy o zamiarze pozbawienia akcjonariuszy mniejszościowych udziału w podejmowaniu tych uchwał i możliwości ich kontestowania. W konsekwencji spełnione zostały przesłanki z art. 422 § 1 k.s.h. gdyż zaskarżone uchwały jednocześnie są sprzeczne ze statutem i dobrymi obyczajami oraz mają na celu pokrzywdzenie akcjonariuszy. W konsekwencji niezasadnym okazał się też zarzut naruszenia art. 6 k.c. w zw. z art. 2 k.s.h. W konsekwencji apelacja powódki jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd Apelacyjny orzekł jak w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 15 zzs 1 ust.1 pkt.4 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 1842 ze zm.). O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł na zasadzie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt. 22 i § 10 ust.1 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800). przy uwzględnieniu, że każdemu z nich należy się zwrot całej kwoty zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I CZ 105/12). SSA Barbara Konińska