Skoro jednak stan faktyczny sprawy był częściowo niesporny, to zbędnym było wskazanie szczegółowej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, jak i dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, tym bardziej, że na mocy art. 243 2 kpc wiarygodne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy stanowiły dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Skoro materiał dowodowy stanowiły opisane wyżej dokumenty, to tym samym z mocy ustawy stanowiły one przedmiot postępowania dowodowego. Wreszcie Sąd miał na względzie również postulat zwięzłości uzasadnienia (art.
kpc), wobec czego uzasadnienie wyroku ograniczono zasadniczo do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Stąd też jedynie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy stanowiska prawne stron, zawarte w ich pismach procesowych, a w tych kluczowe twierdzenia i zarzuty w tym zakresie, zostały przedstawione i omówione przy wyjaśnieniu podstawy prawnej postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa (art.
Tym bardziej, że Sąd nie ma obowiązku wyrażania szczegółowego stanowiska do wszystkich poglądów prezentowanych przez strony, o ile nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ( wyr. SN z 29.10.1998 r., II UKN 282/98, OSNAPiUS 1999, Nr 23, poz. 758). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie handlu paliwami gazowymi w systemie sieciowym oraz wykonywania instalacji gazowych. Dowód: bezsporne, a nadto: odpis z KRS (k. 25) Strony zawarły umowę konsumencką na wykonanie instalacji gazowych oraz na dostawy gazu luzem (zbiornik G.) z dnia 21 maja 2009 r. Umowa dotyczyła 1 podziemnego zbiornika o pojemności 2.700 litrów. W umowie wskazano szacowaną ilość zakupu gazu na rok: 3.000 litrów. Zbiornik ów znajduje się na posesji przy ul. (...) w D. i służy do prywatnych celów jako alternatywne źródło zasilania. Zgodnie z pkt. 6 OWU umowa ta została zawarta na czas nieokreślony. Stronom w myśl tego postanowienia umownego przysługiwało prawo rozwiązania umowy z 3-miesięcznym wypowiedzeniem złożonym na koniec miesiąca. Umowa nie przewidywała rozwiązania umowy bez zachowanie terminu wypowiedzenia przez klienta. Dowód: umowa wraz z OWU (k. 18-21) i częściowo zeznania pozwanego (k. 86-88) Na podstawie w/w umowy, która przewidywała miesięczne płatności, z tytułu opłaty za użytkowanie zbiornika powód wystawił i przekazał pozwanemu faktury VAT, których terminy upłynęły bezskutecznie. Chodzi o następujące po sobie faktury VAT: na kwotę 98,40 zł z terminem płatności na dzień 25.03.2020 r., na kwotę 98,40 zł z terminem płatności na dzień 30.04.2020 r., na kwotę 98,40 zł z terminem płatności na dzień 02.06.2020 r., na kwotę 98,40 zł z terminem płatności na dzień 06.07.2020 r., na kwotę 98,40 zł z terminem płatności na dzień 29.07.2020 r., na kwotę 98,40 zł z terminem płatności na dzień 03.09.2020 r., na kwotę 98,40 zł z terminem płatności na dzień 06.10.2020 r. na kwotę 98,40 zł z terminem płatności na dzień 11.11.2020 r. Pozwany nie zapłacił żadnych z tych należności, mimo, że deklaruje, że jest w stanie zapłacić 3 x 99 zł, czyli 297 zł. Dowód: faktury (k. 10-17) i częściowo zeznania pozwanego (k. 86-88) Ponadto w związku z uregulowaniem przez pozwanego wcześniejszych faktur po terminach ich płatności, powód wystawił i przekazał pozwanemu noty odsetkowe, które również nie zostały przez pozwanego uregulowane. Opiewają on na łączną sumę 0,85 zł, a w tym z noty (...) (...) na kwotę 0,06 zł z dnia 29.12.2017 r. Noty odsetkowe również przysłano pozwanemu. Dowód: noty odsetkowe (k. 5-9, 67-76) i częściowo zeznania pozwanego (k. 86-88) Wezwaniem z dnia 23 lutego 2021 r. pozwany został wezwany do uregulowania należności objętych żądaniem pozwu. Pomimo odbioru wezwanie pozwany nie uregulował należnej powodowi kwoty. Dowód: wezwanie do zapłaty wraz z pełnomocnictwem (k. 22-24) W odrębnym postępowaniu (sygn. akt I C 1465/21) G. dochodził od pozwanego kwoty 7.091,55 zł z tytułu kary umownej za zerwanie plomb i zerwanie umowy, czyli innej kwoty i na innej podstawie faktycznej. Prawomocnego wyrokiem wydanym dnia 21 października 2022 r. w sprawie tożsamych stron sygn. akt I C 1465/21 oddalono powództwo o zapłatę oraz zasądzono od powódki (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz pozwanego Z. P. kwotę 1.800 złotych tytułem kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W sprawie tej odnośnie charakteru stosunku prawnego łączącego strony stwierdzono, iż zauważyć należy, że pozwany pozostaje w relacji z powódką konsumentem, a powódka przedsiębiorcą, od którego z racji zawodowego charakteru wykonywanej działalności wymaga się podwyższonych standardów staranności. Natomiast uprzednio w dniu 1 czerwca 2020 r. pozwany złożył do prokuratury zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa na jego szkodę i próby skłonienia go do niekorzystnego dysponowania jego mieniem przez wprowadzenie w błąd i wyłudzenie nienależnej opłaty w wysokości 7.001,55 zł przez pracowników (...) S.A. w związku z rzekomym zerwanie w/w plomb. Przesyłkę tę jako poleconą powód nadał jako przedsiębiorca z własnej firmy (...) i w której jako adres korespondencyjny wskazał biuro firmowe w (...), przy ul. (...). Postępowanie karne zakończyło się umorzeniem postępowania. Dowód: dokumenty z akt sprawy sygn. akt I C 1465/21 (k. 102-107, 121-123, 129-137), zawiadomienie wraz z dowodem nadania (k. 97-101) i częściowo zeznania pozwanego (k. 86-88) Pozwany Z. P. liczy lat 49 i jest z zawodu filologiem polskim. Zamieszkuje w miejscowości D.. W tym postępowaniu jego pełnomocnik jako jego adres zamieszkania podał adres przy ul. (...)/(...) w P., a jako jego adres poczty elektronicznej jego adres firmowy: zpawlak@donativum.pl. Pozwany prowadzi bowiem działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą D., ale dodatkowe miejsce wykonywania tej działalności oraz adres do doręczeń mieszczą się przy ul. (...)/(...) w P., a która zajmuje się m.in. doradztwem gospodarczym, przygotowywaniem dokumentów, wynajmem i dzierżawą maszyn i urządzeń, natomiast specjalizuje się pozyskiwaniu funduszy europejskich (pisaniem uzasadnień do wniosków o dofinansowanie w części merytorycznej). Dowód: wydruki ze strony firmowej pozwanego (k. 58 i 83), informacja z CEiDG (k. 84-85) i częściowo zeznania pozwanego (k. 86-88) Pismem z dnia 16 marca 2020 r. Z. P., posługując się adresem przy ul. (...) w D., jak i działając na podstawie art. 746 § 2 kc w zw. z art. 750 kc, oświadczył, że rozwiązuje umowę z dnia 21 maja 2009 r. z ważnych przyczyn, ze skutkiem na dzień dostarczenie do pozwanego niniejszego oświadczenia – w związku z utratą zaufania. Wolą pozwanego było zakończenie stosunku umownego ze skutkiem natychmiastowym. Pismo w sprawie zakończenia stosunku umownego dotarło do strony przeciwnej w dacie 18.03.2020 r. W odpowiedzi z dnia 6 kwietnia 2020 r. Spółka oświadczyła, że traktuje jego oświadczenie woli jako dokonane z zachowaniem okresu wypowiedzenia, określonego umową pomiędzy stronami. Umowa ulegnie zatem rozwiązaniu w zwykłym trybie, wyznaczonym umową. Dowód: korespondencja stron (k. 38-47, 95) i częściowo zeznania pozwanego (k. 86-88) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej uznanych za wiarygodne dowodów z dokumentów. Jednocześnie skoro art.
pkt 1 kpc zobowiązuje do wskazania w uzasadnieniu jedynie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, to zbędne już było dalsze motywowanie przyczyn uznania tych dowodów z dokumentów za wiarygodne, tym bardziej jeszcze mając na uwadze postulat zwięzłości uzasadnienia (art.
Natomiast za wiarygodne jedynie częściowo Sąd już uznał zeznania pozwanego, którego przesłuchano na fakty wezwania powoda do wykonania zobowiązania i istnienia przesłanek do zakończenia stosunku umownego ze skutkiem natychmiastowym przeprowadzić dowód z przesłuchania pozwanego. Nie sposób dać było przede wszystkim wiary pozwanemu, jakoby „spreparowane” zostały wg niego nagłówki dokumentów pozwanego, skoro nie zgłaszał żadnego zawiadomienia o fałszerstwie, a i sam mylił adresy i charakter korespondencji firmowej z prywatną. Błędnie też uważał dochodzone opłaty jakoby związane z umową dzierżawy, którą zarazem próbował gołosłowne utożsamiać z umową zlecenia, podczas, gdy zawarta pomiędzy stronami niesporna umowa nie zawierała takich zwrotów. Mylenie pojęć tym bardziej musiało dziwić, skoro pozwany jest polonistą oraz przedsiębiorcą właśnie zajmującym się przygotowywaniem dokumentów oraz wynajmem i dzierżawą maszyn i urządzeń, a zatem musi wiedzieć jak powinna brzmieć umowa dzierżawy urządzenia i czym różni się ona od najmu, czy zlecenia. W pozostałym zakresie Sąd dał już wiarę pozwanemu. Sąd zważył, co następuje: (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko Z. P. o zapłatę zasługiwało na oddalenie w części dotyczącej 1 (najstarszej) noty odsetkowej oraz 4 (najmłodszych) faktur VAT. W zakresie tych roszczeń pozwany podniósł bowiem skuteczne zarzuty, a mianowicie zarzut przedawnienia roszczenia z noty (...) (...) z dnia 29.12.2017 r. oraz że niezrozumiałym jest stanowisko powoda, który z jednej strony twierdzi, że rozwiązanie umowy między stronami nastąpiło z dniem 30 czerwca 2020 r. i jednocześnie podtrzymuje, iż przysługują mu roszczenie z umowy za dalszy okres, tj. po wygaśnięciu stosunku umownego między stronami. Zważyć należy, że pełnomocnik powoda został zobowiązany wpierw do złożenia w terminie 14 dni odpowiedzi na sprzeciw, pod rygorem uznania okoliczności podanych w sprzeciwie za przyznane, a w końcu do wyrażenia w sprawie stanowiska na piśmie przed zamknięciem rozprawy i wydaniem orzeczenia na posiedzeniu niejawnym. Strona powodowa natomiast w żadnym piśmie nie odniosła się do zarzutu przedawnienia ani zarzutu dochodzenia roszczeń z umowy po wygaśnięciu z dniem 30 czerwca 2020 r. stosunku umownego między stronami, co pozwalało Sądowi uznać te zarzuty strony pozwanej za przyznane. Tymczasem niewystarczające, a wręcz nieskuteczne, było już na wstępie postępowania, a zawarte w odpowiedzi na sprzeciwie (a następnie podtrzymane w dalszych pismach procesowych), jedynie ogólnikowe zaprzeczenie wszelkim zarzutom, a do czego sprowadzało się lapidarne stwierdzenie, że „ kwestionuje stanowisko, wywody i twierdzenia pozwanego” oraz że „ podnoszone przez pozwanego zarzuty nie są zasadne”. Tym samym strona powinna była także wskazać, którym faktom przytoczonym przez stronę przeciwną zaprzecza ( por. szerzej M. Łochowski, Rola zasady kontradyktoryjności w sprawach cywilnych dotyczących odpowiedzialności lekarzy za błędy w sztuce, „Prawo i Medycyna” 2004/17/58 ). W tym kontekście zawodowy pełnomocnik powoda winien był wskazać w sposób konkretny wszystkie zarzuty wobec twierdzeniom strony pozwanej i w sposób jednoznaczny podać, czemu wprost zaprzecza, a jedynie poprzestać na ogólnikowym generalnym stwierdzeniem, iż kwestionuje wszystkie twierdzenia strony przeciwnej. Tymczasem ewidentnie powód nie odniósł się w ogóle do twierdzeń powoda odnośnie przedawnienia roszczenia z noty z dnia 29.12.2017 r. oraz ani co do braku podstaw dochodzenia roszczeń z umowy po wygaśnięciu z dniem 30 czerwca 2020 r. stosunku umownego między stronami. W tym miejscu wskazać należy, iż strona powodowa, mimo zobowiązania Sądu, nie ustosunkowała się w tym zakresie do sprzeciwu od nakazu zapłaty wniesionego przez pozwanego, a tym samym ani do samego zarzutu przedawnienia roszczenia, ani do jego terminu, wobec czego, twierdzenia pozwanego uznać należało za przyznane (por. art. 230 kpc). Przechodząc w tym miejscu, po pierwsze, do rozważań na temat początku biegu przedawnienia roszczenia dochodzonego przez stronę powodową wskazać należy, iż zgodnie z art. 120 § 1 zd. 1 kc bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Na wstępie rozważań stwierdzić należy, że podstawą takiego rozstrzygnięcia stanowił już przede wszystkim fakt skutecznego podniesienia przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia. W przypadku zaś biegu termin przedawnienia, to zgodnie z art. 120 § 1 zd. 1 kc rozpoczyna się on od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Nota odsetkowa (...) (...) na kwotę 0,06 zł z dnia 29.12.2017 r. stała się zaś wymagalna z dniem jej wydania. Faktycznie zaś w przypadku gospodarczego charakteru roszczenia zgodnie z art. 118 kc ogólny termin przedawnienia wynosi w takiej sytuacji 3 lata. Odsetki ustawowe za opóźnienie przedawniają się zatem w terminie 3 lat, nie później jednak niż z upływem terminu, w którym przedawnia się roszczenie o zapłatę kwoty głównej ( tak Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dnia 26 stycznia 2005 r., III CZP 42/04, OSNC 2005, Nr 9, poz. 149, a następnie w wyroku z dnia 20 października 2006 r., IV CSK 134/05, LEX nr 607274). W niniejszej zdaniem Sądu na uwzględnienie zasługiwał podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia odsetek. Roszczenie to częściowo uległo przedawnieniu. Zgodnie z art. 118 kc, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Słusznie zatem strona pozwana powołała się na skuteczny upływ już przed dniem złożenia pozwu 3-letniego terminu przedawnienia liczonego do końca 2020 r. Pozew bowiem został złożony dopiero w toku roku
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.