UZASADNIENIE Sygnatura akt V K 628/21 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. M. S. 2

§1kk wobec sprawców występku chuligańskiego w związku z treścią art.

57a§1 kk. Sąd orzekający podziela ten pogląd (bez ataku, agresji i nienawiści) według którego poza wyłączeniami, o jakich mowa w art.

§2

kk, pozostała treść art.

kk nie zawiera innych normatywnych przeszkód ku temu, by inne (aniżeli wskazane w art.

§2

kk) ustawowe przesłanki obostrzenia kary także wykluczały stosowanie art.

§1kk (tak np.

komentarz do kodeksu karnego pod red. prof. dr hab. Michała Królikowskiego; wyrok SA we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt II AKa 260/19; postanowienie SN w sprawie o sygn. akt II KK 361/15). W związku z tym zastosowano art.

§1kk przy wymiarze kary wobec oskarżonych.

Uwzględniono dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk. Stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu uznano za znaczny, a to z uwagi na naruszone dobra – zdrowie i mienie, postępującą w trakcie zdarzenia eskalację zachowań w odniesieniu do S. i S., a malejącą w odniesieniu do M., rodzaj i rozmiar obrażeń K., które nie były zbyt poważne oraz wysokość szkody w pojeździe, która była na średnim poziomie. Wzięto pod uwagę współdziałanie w grupie wobec dwóch pokrzywdzonych, w „biały dzień”, z zamaskowanymi twarzami (oprócz S.), agresywne zarówno słownie jak i czynem – w tym zakresie z ograniczeniem wobec Z. M., treści wypowiadane przez oskarżonych S. i S. wobec pokrzywdzonych, motywację zdominowaną ochroną własnych poglądów wobec innych – odmiennych. Uwzględniono również postawę oskarżonych wobec dokonanego czynu, ich zachowanie przed i po jego popełnieniu. Zauważenia wymaga, że o ile M. S. posiadając swe poglądy i nie zgadzając się z poglądami strony przeciwnej, będąc inicjatorem zdarzenia i atakującym K., w sposób wyważony dał wyraz swej ocenie zdarzenia i przedstawił swe rozważania o jego powodach i skutkach, to P. S. pomimo dokonanego czynu nie dostrzega ani karygodności swego działania (np. używania noża) ani jego skutków. Sąd miał na uwadze także właściwości i warunki osobiste sprawców, ich sposób zarobkowania, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa oraz dotychczasową niekaralność. Biorąc pod uwagę powyższe oraz mając na względzie szczególno i ogólnoprewencyjny cel kary, uwzględniając dyspozycję art.

§1kk uznano za właściwe i sprawiedliwe orzeczenie w stosunku do oskarżonego M.

S. kary 1 roku ograniczenia wolności, w stosunku do Z. M. kary 6 miesięcy ograniczenia wolności, zaś wobec P. S. kary 11 miesięcy ograniczenia wolności, wobec wszystkich oskarżonych z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Za zastosowaniem tak ukształtowanej sankcji przemawiają z jednej strony względy prewencji indywidualnej – oskarżeni będą mogli bowiem przemyśleć swoje zachowanie, wdrożyć się do przestrzegania obowiązującego prawa, a nadto zrozumieć, że popełnianie przestępstw nigdy nie popłaca. Nie mniej istotne jest przy tym, iż wymierzone oskarżonym kary realizują również cele z zakresu prewencji ogólnej, albowiem dają społeczeństwu jasny sygnał, iż przestępstwa nie pozostają niezauważone, zaś ich sprawcy nie unikają negatywnych konsekwencji własnego postępowania. Zdaniem sądu wymierzona w ten sposób kara spowoduje, że oskarżeni zrozumieją naganność swego postępowania jak też powstrzymają się przed popełnianiem przestępstw w przyszłości. Tak ukształtowana kara oddaje stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonych i jest sprawiedliwa. Zastosowane w stosunku do oskarżonych sankcje karne powinny pozytywnie wpłynąć na osobowość M. S., Z. M. i P. S., a jednocześnie zaspokoić oczekiwania społeczne. W ocenie sądu kara ograniczenia wolności była najwłaściwszą sankcją karną za czyn przez oskarżonych popełniony. Kara wnioskowana rzez oskarżyciela publicznego i posiłkowego mijałaby się z celami kary wobec oskarżonych jak i z jej ogólnospołecznym celem oddziaływania. Zauważyć należy, że odbywając karę pozbawienia wolności oskarżeni pozostawaliby na utrzymaniu państwa, głównym celem byłaby izolacja, która przy krótkotrwałej karze nie odniosłaby skutku wychowawczego wobec izolacji od społeczeństwa – spełniłaby jedynie role odpłaty. Natomiast kara ograniczenia wolności, polegająca na pracy dla tego społeczeństwa jest w ocenie sądu najwłaściwszą w wypełnieniu swoich zadań i celów. Okaże oskarżonym, że prosta praca jest potrzebna, w ten sposób odpracują swój czyn na rzecz ogółu, być może docenią, że praca nie hańbi, ale może przysporzyć właściwych działań dla innych, nawet proste czynności, lecz jednak w ramach kary ograniczenia wolności spowodują, że znajdą czas na przemyślenie swoich zachowań. Krótkimi słowami - niech oskarżeni odpracują za czyn, który popełnili, a nie społeczeństwo ich utrzymuje podczas kary pozbawienia wolności. Dodatkowo za wymierzeniem kary wolnościowej przemawiał fakt orzeczenia obok niej środka kompensacyjnego oraz nawiązki na rzecz pokrzywdzonych, co pozwoliło na uznanie, że będzie ona wystarczającą i adekwatną dolegliwością.

1. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. S. IV I Oskarżony był zatrzymany w sprawie od 14 lipca 2020 roku od godziny 11:00 do 15 lipca 2020 roku do godziny 17:39, oraz tymczasowo aresztowany od 7 sierpnia 2020 roku od godziny 19:20 do 28 sierpnia 2020 roku do godziny 18:
2. M. J. SzutowiczZuzanna M. P. S. V I, II, III Szkoda została wyrządzona przez oskarżonych, a zatem sprawcy winni ją naprawić. M. J. SzutowiczZuzanna M. P. S. VI I, II, III Obligatoryjność orzeczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonych w przypadku skazania za występek o charakterze chuligańskim – orzeczenie obowiązku naprawienia szkody nastąpiło na rzecz innego pokrzywdzonego.
3. inne zagadnienia Zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu karnego - art. 1§1 odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia, zgodnie z § 2 nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma, a zgodnie z § 3 nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Natomiast kodeks postępowania karnego ustala cele postępowania i zasady prawdy materialnej stanowiąc w §1 art. 2, że przepisy kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby: 1) sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności; 2) przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania postępowania karnego nie tylko w zwalczaniu przestępstw, lecz również w zapobieganiu im oraz w umacnianiu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego; 3) zostały uwzględnione prawnie chronione interesy pokrzywdzonego przy jednoczesnym poszanowaniu jego godności; 4) rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie. §2 podaje, że podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne. Odnosząc się do powyższych zasad, trwających od wieków jako zasady i cele postępowania karnego (oczywiście ewoluujące), mając na uwadze uwarunkowania postępowania karnego, doświadczenie zawodowe, życiowe i zasady określające procedowanie w sprawach karnych, sąd rozpoznając i rozstrzygając sprawę ustanowił pole widzenia na czynie, który został dokonany. Kwestie przedstawiane przez oskarżonych i ich obrońców, jak i oskarżycieli posiłkowi i ich pełnomocnika co do okoliczności dokonanego czynu, nie mogły być brane pod uwagę z uwagi na obowiązujące wczoraj, dziś i jutro przepisy postępowania karnego. Wobec oczekiwań stron postępowania i publiczności jako sąd orzekający stwierdzam, że przepisy prawa muszą być respektowane, wobec czego jeżeli określone zachowanie zabronione jest pod groźbą kary, to należy jej oczekiwać. Jeżeli pragnie się wyrażać swoje poglądy, to należy czynić to w taki sposób, aby obowiązujących norm prawnych nie łamać. Każdy ma prawo mówić co chce - to prostymi słowami można powiedzieć bez powoływania się na przepisy Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej czy innych międzynarodowych aktów prawnych, to jest wolność każdego człowieka. I nie trzeba do tego aktów prawnych tylko własne rozumienie człowieka obok siebie. Każdy ma prawo do różnych poglądów, ale nie zgadzając się z nimi nie można dokonywać czynów stanowiących czyny zabronione. Osobiście spotykam się z różnicami poglądów wśród bliskich osób, natomiast przestrzegana kultura dyskusji nigdy nie spowodowała popełnienia czynu zabronionego (choć zerwanie więzów przyjacielskich niejednokrotnie ze strony mych adwersarzy). Swe własne potomstwo uczę zawsze, aby miało własne poglądy, umiało je uzasadnić i o nie walczyć, ale nigdy w tej walce nie naruszało przepisów prawa - a jeżeli to zrobi, to musi za to ponieść konsekwencje – odpowiedzialność za to co czyni się w słusznej, ważnej i bliskiej sercu sprawie. Wielokrotnie sąd orzekający spotkał się z zarzutami o pozytywistycznym postrzeganiu prawa, i wielokrotnie takie postrzeganie było nieakceptowane przed sąd II instancji. Pragnę podkreślić, że sędzia ma obowiązek orzekać zgodnie z przepisami prawa i z własnym sumieniem, a według mnie, mojego sumienia i przepisów prawa, rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie było właściwe, uzasadnione i sprawiedliwe. Należy ponosić odpowiedzialność za czyny które się popełnia, nawet jeśli w naszym mniemaniu są one usprawiedliwione, natomiast w obliczu prawa takiego usprawiedliwienia nie znajdują. Nie jest zadaniem sądu rozstrzyganie o sporach światopoglądowych, politycznych czy społecznych. Oczywiście sąd w określonym środowisku istnieje, ocenia i rozstrzyga. Nie przyznaje racji tym czy innym poglądom - a takie oczekiwania były z obu stron postępowania - ponieważ nie jest uprawniony do uznawania racji. Jest natomiast uprawniony do rozstrzygania czy określone działanie człowieka, odpowiedzialnego za swoje czyny, wypełniło znamiona przestępstwa. A jeżeli do takiej konkluzji dochodzi, to ma obowiązek wymierzyć za to właściwą i sprawiedliwą karę. Wobec treści przedstawionych w uzasadnieniu w ocenie sądu zbędnym jest przedstawianie rozważań odnośnie nieodnalezienia w działaniu oskarżonych okoliczności wyłączających bezprawność karną czynu bądź winę.
4. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VII O kosztach orzeczono na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 633 kpk, art. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądzając na rzecz Skarbu Państwa: - od oskarżonego M. S. 3706,64 zł, na którą złożyły się 1667,33 zł (połowa wydatków poniesionych w toku postępowania przygotowawczego wraz z należnościami za konwojowanie), 180 zł opłaty z uwagi na skazanie na karę ograniczenia wolności, 20 zł opłaty na informację z Krajowego Rejestru Karnego uzyskaną za pośrednictwem systemu (...), 1832,64 zł wydatków poniesionych tytułem wynagrodzenia biegłych oraz 6,67 zł zryczałtowanych wydatków poniesionych w toku postępowania sądowego, - od oskarżonej Z. M. 1564,26 zł, na którą złożyły się 1417,60 zł (połowa wydatków poniesionych w toku postępowania przygotowawczego pomniejszona o należności za konwojowanie oskarżonego S.), 120 zł opłaty z uwagi na skazanie na karę ograniczenia wolności, 20 zł opłaty na informację z Krajowego Rejestru Karnego uzyskaną za pośrednictwem systemu (...) oraz 6,66 zł zryczałtowanych wydatków poniesionych w toku postępowania sądowego, - od oskarżonego P. S. 1249,90 zł, na którą złożyły się wydatki poniesione w toku postępowania przygotowawczego w kwocie 1043,23 zł, 180 zł opłaty z uwagi na skazanie na karę ograniczenia wolności, 20 zł opłaty na informację z Krajowego Rejestru Karnego uzyskaną za pośrednictwem systemu (...) oraz 6,67 zł zryczałtowanych wydatków poniesionych w toku postępowania sądowego.
5. Podpis