w zw. z Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poprzez ich zastosowanie do ustalenia wysokości należności powoda z tytułu ryczałtów za noclegi. Cytowane wyżej rozporządzenie ma co do zasady zastosowanie do pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej. Do pracowników zatrudnionych u pracodawcy innego niż państwowa lub samorządowa jednostka budżetowa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. ma zastosowanie wówczas, jeżeli należności z tytułu podróży służbowej nie zostały określone w umowie o pracę. Powyższe wynika z analizy treści art.
I tak, zgodnie z art.
warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 (tj. poza państwową lub samorządową jednostką sfery budżetowej) określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. Postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona jedynie dla pracownika, o którym mowa w § 2 art.
k.p., czyli dla pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej (art.
W przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w § 2. ( art77 5 § 5 k.p.). W przedmiotowej sprawie powód nie był zatrudniony w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, a u osoby prywatnej. Jednocześnie w umowie o pracę strony nie ustaliły diet z tytułu podróży służbowej. Z ustaleń Sądu Rejonowego nie wynika, aby pozwany był objęty układem zbiorowym pracy. Skoro strony nie uregulowały wysokości diet w umowie o pracę to należy ustalić ich wysokość na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. Biegły powołany w sprawie ustalił, że z rozliczenia podróży służbowej za miesiąc styczeń 2021 roku wg stawek wynikających z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. wynika, że powodowi należy się tytułem rozliczenia podróży służbowych kwota 1392,11zł. Tym samym brak było podstaw do zasądzenia na rzecz powoda z tego tytułu kwoty 2682zł. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy na podstawie art. 386§1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 1b. w ten sposób że obniżył zasądzoną kwotę 2682 zł. do kwoty 1392,11zł. Dalej idącą apelację Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił jako bezpodstawną. Pozwana przyznała, że nie wypłaciła powodowi należnych mu delegacji za miesiąc styczeń 2021 roku, z uwagi na nie zwrócenie przez powoda karty kierowcy. Okoliczność ta jak wynika z opinii biegłego, nie miała wpływu na rozliczenie należności z tytułu podróży służbowych, gdyż niezbędne do tego dane pozwana mogła i powinna pozyskać z dostępnego tachografu, czego nie uczyniła. O kosztach procesu w zakresie żądania odszkodowania Sąd Okręgowy rozstrzygnął na podstawie art. 102 k.p.c., o czym orzekł na podstawie art. 386§1 k.p.c. Natomiast koszty procesu w zakresie wynagrodzenia wobec porównywalnego stopnia, w którym strony sprawę wygrały i przegrały zostały przez Sąd Okręgowy wzajemnie zniesione na podstawie art. 100 k.p.c., o czym orzekł na podstawie art. 386§1 k.p.c. Sąd Okręgowy na podstawie art. 103 k.p.c. obciążył w całości kosztami opinii biegłego w kwocie 2393,65 zł. stronę pozwaną, gdyż konieczność opinii wynikała z faktu nie przedłożenia przez pozwaną ewidencji czasu pracy, o czym orzekł na podstawie art. 386§1 k.p.c.. Nadto Sąd Okręgowy obciążył pozwaną połową opłaty sądowej należnej z tytułu dochodzonych delegacji czyli w kwocie 100zł, stosownie do stopnia przegrania sprawy na zasadzie art. 100 k.p.c., o czym orzekł na podstawie art. 386§1 k.p.c. O kosztach procesu za drugą instancję w zakresie roszczenie o odszkodowanie Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. obciążając tymi kosztami w całości powoda jako stronę przegrywającą. Natomiast koszty procesu za drugą instancję w zakresie roszczenia o należności z tytułu podróży służbowych Sąd Okręgowy zniósł wzajemnie między stronami wobec porównywalnego stopnia, w którym strony sprawę wygrały i przegrały na podstawie art. 100 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.