kw, gdy dwa z trzech czynów zabronionych składających się na zarzucane przestępstwo popełnione w warunkach art. 12§2 kk zostały objęte wyrokiem nakazowym. Odnosząc się do takiego zarzutu należy wskazać, że w omawianej sprawie prokurator wniósł akt oskarżenia, w którym zarzucił M. J. popełnienie przestępstwa z art. 278§1 kk w zw. z art. 12§2 kk dot. strat o łącznej wartości 1.130,74 zł. Należy zaś przypomnieć, że art. 12 § 2 kk odnosi się do przypadków takich zachowań podejmowanych przez tego samego sprawcę, które oddzielnie stanowią wykroczenia, ale łącznie, przeradzają się w jedno przestępstwo przeciwko mieniu, gdy suma wartości mienia będącego przedmiotem zamachu poszczególnych wykroczeń, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, przekracza próg właściwy dla przestępstwa. Przy czym nawet jeżeli doszło do prawomocnego ukarania sprawcy za dwa z trzech czynów wchodzących w skład zarzucanego przestępstwa, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, to nie zachodzi powód do niemożności przypisania mu zarzucanego przestępstwa. W wyroku SN z 13.06.2024r. w spr. IV KK 181/24 wskazano bowiem wyraźnie, że takie postąpienie stanowiłoby rażące naruszenia prawa, w postaci obrazy art.
Należy przypomnieć, że przepis art.
kw stanowi, że „Jeżeli czyn będący wykroczeniem, za które wymierzono karę lub środek karny, stanowi, wspólnie z innym czynem lub czynami, ze względu na łączną wartość mienia przestępstwo, za które wymierzono karę lub środek karny tego samego rodzaju, wykonuje się surowszą karę lub środek karny. Przepisy art. 10 § 1 zdanie drugie oraz § 2-4 stosuje się odpowiednio.” W przepisie tym stworzono więc możliwość procedowania dwa razy o ten sam czyn zabroniony, raz jako o wykroczenie i ponownie – jako element czynu ciągłego w rozumieniu 12§2 kk, który to czyn ciągły zawierałby co najmniej jeszcze jeden „nowy” tj. nieosądzony dotychczas czyn. W ocenie sądu odwoławczego jedynie w wypadku, w którym orzekanie o czynie złożonym z wykroczeń, które byłyby potraktowane jako przestępstwo i objęte w akcie oskarżenia konstrukcją z art. 12§2 kk, następowałoby po rozstrzygnięciu o wszystkich wykroczeniach stanowiących jego składowe, to tylko wówczas orzekaniu temu sprzeciwiłby się zasada ne bis in idem. Tymczasem sąd I instancji nie zastosował na potrzeby rozpoznania niniejszej sprawy ani nie analizował przepisu art. 12§2 kk w powiązaniu z treścią art.
kw., a jedynie wskazał w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż wcześniejsze, prawomocne ukaranie oskarżonego prawomocnym wyrokiem za dwa składowe czyny (dot. czynów z 25.09.2023r. i 4.10.2023r. objętych prawomocnym wyrokiem z 27.11.2023r. w spr. (...) SR w O.), które następnie zostały – obok trzeciego nieosądzonego dotychczas czynu z 19.07.2023r.- objęte aktem oskarżenia w tej sprawie , stoi w sprzeczności z zakazem ne bis in idem, gdy powołał się na wyrok SN z 30.08.2023r. w spr. II KK 480/22. Przy czym w wyroku w spr. II KK 480/22 SN sygnalizując taki pogląd, uchylił wyrok sądu okręgowego do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym , z tego powodu, że w pisemnych motywach zaskarżonego kasacją orzeczenia brak było wyczerpującej analizy wzajemnej relacji przepisów art. 12 § 2 k.k. i
Natomiast w wyroku SN z 13.06.2024r. w spr. IV KK 181/24 zajęto już jasne stanowisko co do relacji ww przepisów i możliwości ponownego procedowania co do czynów już osądzonych jako wykroczenia z tymi dotychczas nieosądzonymi, gdy można je zbiorczo traktować jako jedno przestępstwo w zw. z art. 12§2 kk, gdy przepis art.
Dlatego należało uwzględnić zarzut z apelacji i argumenty z uzasadnienia środka odwoławczego jako trafne. Skoro zaś sąd I instancji orzekł jedynie w zakresie jednego wykroczenia i pominął możliwość przypisania oskarżonemu czynów z 25.09.2023r. i 4.10.2023r. , to sąd odwoławczy dostrzegając potrzebę przypisania oskarżonemu wszystkich trzech zarzucanych czynów w myśl art. 12§2 kk i art.
454 §1kpk, gdyż skoro sąd I instancji uważał że poprzednie czyny zostały prawomocnie osadzone to powołał się na okoliczność wskazującą na przesłankę do umorzenia postępowania w tym zakresie. Wniosek O uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn dla których zarzut z apelacji i argumenty podniesione w apelacji, a w konsekwencji wniosek końcowy zasługiwały na uwzględnienie. Należało bowiem uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, gdyż sąd odwoławczy nie mógł dokonać korekty zaskarżonego wyroku z powodu wskazanego w art. 454§1 kpk.
5.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.