k.k., a w konsekwencji tego – łącznej kary grzywny. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wbrew temu co twierdzi obrońca, wymierzona kara roku pozbawienia wolności uwzględnia dyrektywy wskazane w art. 53 k.k. i Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, aby uznać, że stanowi ona dolegliwość niewspółmierną do popełnionych przez oskarżoną czynów. Słuszne są rozważania Sądu I Instancji w kwestii znacznego stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżoną. Wbrew argumentom skarżącego kara łączna roku pozbawienia wolności za trzy przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k., w kontekście poczynionych przez Sąd I instancji, ustaleń faktycznych, jak również faktu uprzedniej karalności oskarżonej, w tym również za przestępstwo tego samego rodzaju, nie jawi się jako kara rażąco niewspółmiernie surowa. Na wstępie trzeba więc przypomnieć, że w tej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności łagodzące. Oskarżona M. S. nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, nie okazała skruchy ani nie naprawiła nawet w części wyrządzonych szkód, których rozmiar (70 000 zł) jest znaczący i odczuwalny dla pokrzywdzonych. Podkreślić też należy, że sposób popełnienia trzech przestępstw oszustwa wskazuje na premedytację. Oskarżona wiedząc o licytacji mieszkania oraz o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym w odniesieniu do garażu, celowo wprowadziła trzy pokrzywdzone osoby w błąd co do prawa dysponowania nieruchomością lokalową i lokalem gospodarczym w postaci garażu i pobrała od pokrzywdzonych zadatki w łącznej wysokości 70 000 złotych, doprowadzając ich w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Oskarżona dokonała tych trzech oszustw jawnie lekceważąc zasady porządku prawnego. Ponadto przez dłuższy czas zwodziła pokrzywdzonych co do zamiaru zwrotu pobranych zadatków, ale te deklaracje nie zostały w żaden sposób zrealizowane nawet w drobnej części, pomimo upływu ponad 3 lat od daty popełnienia tych czynów. Analiza między innymi informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego – k.525v, prowadzi do przekonania, że przypisane oskarżonej występki nie były odosobnionym incydentem w jej życiu, o czym m.in. świadczy też fakt aż trzykrotnego skazania w tym dwukrotnie za przestępstwa przeciwko mieniu. Oskarżona od niemal 5 lat dokonuje różnego rodzaju przestępstw, a zatem w pełni usprawiedliwiony był pogląd Sądu meriti o braku przesłanek do postawienia wobec oskarżonej pozytywnej prognozy kryminologicznej. Oskarżona nie potrafi właściwie funkcjonować w warunkach wolnościowych, a zastosowane wcześniej wobec oskarżonej kary wolnościowe, w tym także kara grzywny nie zapobiegły popełnieniu kolejnych przestępstw. Wobec czego nie ma podstaw do wysnucia wobec niej pozytywnej prognozy na przyszłość, warunkującej złagodzenie rodzaju lub rozmiaru wymierzonej kary pozbawienia wolności. Sąd orzekający należycie rozważył dyrektywy wymiaru kary, o których mowa w art. 53 k.k. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżoną Sąd Rejonowy słusznie uwzględnił zamiar, motywy z niskich pobudek, którymi kierowała się oskarżona, rodzaj zaatakowanego dobra, sposób oraz skutki działania oskarżonej. Nadto we właściwy sposób przeanalizował sytuację oskarżonej i wziął pod uwagę okoliczności zaostrzające karę. Trudno dopatrzyć się w sytuacji procesowej oskarżonej jakichkolwiek okoliczności łagodzących. W ocenie Sądu Okręgowego taką okolicznością łagodzącą nie jest zachowanie oskarżonej po popełnieniu przestępstwa. Z danych o karalności wynika, że oskarżona M. S. po popełnieniu przestępstw objętych w tej sprawie zarzutem, została po raz kolejny skazana na karę grzywny za ciąg przestępstw oszustwa i przywłaszczenia wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z dnia 12.04.2022r. sygn. akt II K 199/22. Obecnie zaś oskarżona odbywa karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z dnia 04.04.2019r. sygn. akt X K 373/16 (k. 509,525v). W przypadku oskarżonej M. S. prognoza kryminologiczna w kontekście dotychczasowej linii jej życia przy trzech wyrokach skazujących za różnego rodzaju przestępstwa nie może być pozytywna. Mając na uwadze wcześniejszą karalność oskarżonej, to postawa oskarżonej jednak nie wskazuje, by mogły zostać osiągnięte cele kary przy jej znaczącym złagodzeniu do kary grzywny przy zastosowaniu art.
Ocena zachowania oskarżonej po popełnieniu przestępstwa nie wskazuje na pozytywną prognozę kryminologiczną, tym bardziej, że oskarżona popełniła kolejne przestępstwa przeciwko mieniu. Wymierzona kara pozbawienia wolności zdaniem Sądu Okręgowego stanowią trafną represję karną, uwzględniając postawę oskarżonej, jej właściwości i warunki osobiste. Wbrew argumentom skarżącego osobowość sprawcy, sytuacja rodzinna czy dotychczasowy sposób życia nie stanowią okoliczności łagodzących i nie niwelują znacznego stopnia winy oraz społecznej szkodliwości tych czynów. Zdaniem Sądu Okręgowego żaden dowód nie potwierdza aby oskarżona miała pozytywną opinię w miejscu zamieszkania. Oskarżona w dacie popełnienia czynów miała 42 lata, ma wyższe wykształcenie , jest z zawodu księgową, prowadzi działalność gospodarczą , jest mężatką i ma dorosłego syna. W świetle wcześniejszej karalności nie sposób uznać aby prowadziła ustabilizowany tryb życia i posiadała pozytywną opinię w środowisku pracy czy w miejscu zamieszkania. Nie wskazują na to dane osobowe zawarte w notatce policyjnej (k.388). W ocenie Sądu Odwoławczego kary jednostkowe zastosowane wobec oskarżonej mieszczącą się bliżej dolnych granic zagrożenia ustawowego, a kara łączna roku pozbawienia wolności została wymierzona na zasadzie asperacji w stopniu zbliżonym do absorpcji. W ocenie Sądu Okręgowego orzeczonej wobec oskarżonej kary łącznej roku pozbawienia wolności za trzy występki, nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surową, skoro przestępstwo oszustwa zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Dokonując wyboru wymiaru kary sąd musi mieć w polu widzenia kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, a zatem względy prewencji ogólnej oraz względy wychowawcze jakie kara ma osiągnąć wobec sprawcy. Wbrew argumentom obrońcy kara grzywny wymierzona na podstawie art.
nie spełni swojej funkcji zapobiegawczej. Obowiązkiem sądu jest orzeczenie kary w taki sposób, by uzyskać efekt tzw. trafnej reakcji - in concreto dyscyplinarnej. Dla osiągniecia tego efektu koniecznym jest uwzględnienie wszystkich dyrektyw wymiaru kary - prewencji generalnej, prewencji indywidualnej, stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy, które mają jednakową rangę. Stopień winy w tym układzie, stanowi sui generis nieprzekraczalną granicę dla dolegliwości wymierzanej kary, na który wpływają wszelkie okoliczności, które decydują o zakresie swobody sprawcy w wyborze i realizacji zachowania zgodnego z prawem” (vide wyrok SN z dnia 5 marca 2019r. II DSI 13/18). Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie wykazała zatem, aby istniała potrzeba zmiany wyroku Sądu Rejonowego. Kilkukrotne naruszenie porządku prawnego winno spotkać się z odpowiednią reakcją po stronie organów wymiaru sprawiedliwości. Kara musi być na tyle dolegliwa, aby stanowić wystarczającą przestrogę na przyszłość dla oskarżonej i przez to zapobiec jej powrotowi na drogę przestępstwa, a ponadto czynić zadość zasadzie prewencji ogólnej, która związana jest z potrzebą oddziaływania poprzez wymiar kary na całe społeczeństwo. Kara roku pozbawienia wolności wymierzona wyrokiem Sądu Rejonowego uwzględnia wyżej wymienione okoliczności. Wniosek Wnoszę o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie rozstrzygnięcia z pkt V o orzeczeniu kary łącznej pozbawienia wolności i wymierzenie oskarżonej za każdy czyn z aktu oskarżenia – na podstawie art. 286 § 1 k.k. przy zastosowaniu art.
– kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 złotych , a w związku z tym na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2 k.k. połączenie kar jednostkowych i orzeczenie wobec oskarżonej M. S. kary łącznej grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 złotych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do złagodzenia rodzaju kary i wymierzenia kary wolnościowej grzywny, dokonując bowiem oceny zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż wymiar kary pozbawienia wolności poprzedzony zostało ze strony Sądu I instancji właściwą oceną i uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających wpływ na jej intensywność (art. 53 kk). Przekonuje o tym argumentacja przytoczona - na ten temat - w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, którą należało, jako słuszną, podzielić. Tak wymierzona kara pozbawienia wolności jest więc sprawiedliwą, należycie też realizuje ustawowe jej cele, tak w zakresie oddziaływania na sprawcę jak i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i w żadnym zakresie nie może być uznana za rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.