VI Ka 37/24

Sygn. akt VI Ka 37/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Elżbieta Kosecka - Sobczak Protokolant: sekr. sąd. Joanna Deręgowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Elblągu Sławomira Karmowskiego po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2024 r. w Elblągu sprawy 1) A. K. s. J. i B. ur. (...) w K. 2) H. K. c. J. i S. ur. (...) w J. oskarżonych z art. 35 ust. 1a ustawy z 21-08-1997r. o ochronie zwierząt z powodu apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 28 listopada 2023 r. sygn. akt II K 262/23 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1. a)w miejsce ustaleń o znikomej społecznej szkodliwości czynów oskarżonych z pkt. 1 i 2 , które wyczerpują znamiona z art. 35 ust. 1a ustawy z 21-08-1997r. o ochronie zwierząt, ustala iż wina i społeczna szkodliwość czynów nie są znaczne i na podstawie art.66§1i2 kk i art. 67§1 kk warunkowo umarza postępowanie karne na okresy próby 2 (dwóch) lat wobec każdego z oskarżonych,
2. b)uchyla rozstrzygnięcie z pkt. 3, II. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 37/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Ostródzie z 28 listopada 2023r. w spr. II K 262/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1, 2 H. K., A. K. Niekaralność oskarżonych Czyn z art. 35 ust. 1 a ustawy o ochronie zwierząt Informacje z KRK k.217,218 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1,2 Informacje z KRK Informacje zostały sporządzone przez podmiot do tego uprawniony, ich treść nie była kwestionowana przez strony, stąd dowody te zasługują na wiarygodność. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Prokurator w apelacji podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych z art. 438 pkt. 3 kpk, Argumenty przytoczone przez skarżącego w apelacji na poparcie postawionego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych częściowo należało uwzględnić co do mylnej oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych, gdy jednak analiza wszystkich danych zawartych w aktach sprawy nie pozwalała na przyjęcie, iż zaskarżony wyrok należałoby uchylić po to aby, po ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd I instancji, to zaszłyby warunki ku temu żeby przypisać oskarżonym takie czyny jakie im zarzucono i za to ich skazać. Bowiem prokurator zarzucił oskarżonym znęcanie nad psem w okresie od lipca 2022r. do 31 stycznia 2023r. w ten sposób, że utrzymywali go w niewłaściwych warunkach bytowania, w stanie zaniedbania , bez dostatecznej ilości pokarmu i wody, bez zapewnienia mu możliwości niezbędnego ruchu trzymając go na uwięzi oraz spinając mu głowę z tułowiem, powodując tym samym jego cierpienie. Zarzut ten został zaś oparty o dane zebrane w postępowaniu przygotowawczym, głównie zeznania świadków. Przy czym w toku rozprawy, w której oskarżyciel publiczny nie brał udziału, doszło do szczegółowego dopytania świadków o okoliczności czynu, a także na potrzeby wydania zaskarżonego wyroku dokonano analizy dokumentów: dot. postępowania administracyjnego o czasowe odebranie zwierzęcia, wystawionych przez weterynarzy, dokumentacji fotograficznej, dowody te oceniono i w oparciu o nie dokonano zmiany -w stosunku do opisów czynów zarzucanych- ustaleń w zakresie nagannych zachowań oskarżonych w stosunku do ich psa. Ocena ta według sądu odwoławczego - jako zgodna z kwantyfikatorami wskazanymi w art. 7 kpk - zasługiwała zaś na pełne uwzględnienie. Mimo bowiem podnoszonej przez skarżącego okoliczności (wynikającej głównie z zeznań świadków zebranych w toku postępowania przygotowawczego), że przecież osoby, które miały kontakt ze zwierzęciem były zaniepokojone brakiem dostępu psa do wody, pokarmu i sposobem przywiązania psa, to należy jeszcze raz podkreślić, że dowody przeprowadzone i ujawnione w toku rozprawy wykazały, że pies był w dobrej kondycji, był pod opieką weterynaryjną, nie był ani odwodniony ani zagłodzony, był trzymany na długim sznurze, a nadto miał zapewnione schronienie w postaci budy. Dowodami przeprowadzonymi w toku rozprawy słusznie ustalono, że pies nie był trzymany na dworze przez całą dobę, tylko przebywał tam w godzinach pracy oskarżonego , gdy rano i wieczorem pies dostawał pokarm i wodę, w trakcie dnia też był dokarmiany lub pojony przez członków rodziny oskarżonych, natomiast wywrócone lub opróżnione miski (czasem z zamarzniętą zimą wodą) wywoływały na osobach postronnych, rzadko obserwujących psa, wrażenie, że pies został pozostawiony bez jedzenia czy wody co powodowało, że niektóre osoby zaczęły psa dokarmiać, gdy doszło też do zawiadomienia policji i urzędu gminy o niewłaściwych warunkach bytowania psa. Przy czym z zeznań świadków z komisji, która udała się do oskarżonych celem odebrania psa na początku lutego 2023r. wynika, po tym jak złożyli o wiele obszerniejsze i bardziej szczegółowe relacje na rozprawie w odniesieniu do tych z dochodzenia, że warunki bytowania psa nie były tak tragiczne jak je przedstawiono w zawiadomieniach, że głównie ich zastrzeżenia wzbudził sposób związania tułowia psa z głową, co powodowało nienaturalną pozycję psa, uniemożliwiało mu swobodny ruch, co powodowało cierpienia zwierzęcia, przy czym właścicielka psa upomniana co do zapewnienia psu właściwych warunków, to zareagowała na zwróconą jej uwagę i po wizycie komisji zabrała psa do domu. Ponieważ zaś w trakcie wizyty kontrolnej w dniu 13 lutego 2023r. ustalono, że buda została zlikwidowane, a pies przebywa nadal w domu, jest w dobrej kondycji, przywiązany do właścicieli, skory do zabawy, to decyzją z 20 lutego 2023r. Wójt Gminy Ł. umorzył postępowanie w sprawie o czasowe odebranie psa. Dlatego też sama treść zeznań K. L., na które powołuje się prokurator, w sytuacji gdy inne dowody nie potwierdziły aby pies był trzymany w warunkach opisanych w zarzucie, a świadek nie obserwowała psa codziennie tylko bywając w Ł., była niewystarczająca do tego aby skutecznie wykazać błędne ustalenia faktyczne sądu I instancji dot. jedynie takie nagannego zachowania oskarżonych względem psa jakie wynikają z czynów ustalonych w pkt. 1 i 2 zaskarżonego wyroku. Natomiast na częściowe uwzględnienie zasługiwał zarzut z apelacji dot. błędnej oceny społecznej szkodliwości czynów oskarżonych, gdy skarżący powołał się na długi okres działania oskarżonych, w trakcie którego pies był zmuszony do znoszenia bólu. Analiza pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku przekonuje zaś, że sąd I instancji , podając powody dla których ustalił znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu, to okoliczności długotrwałości okresu czasu w jakim pies był zmuszony działaniem ludzi do przebywania w nienaturalnej pozycji, chociaż sam ustalił ten okres z przekroczeniem czasu wskazywanego w zarzutach, nie uwzględnił. Stąd nawet w sytuacji, gdy oskarżeni po wykazaniu im niewłaściwości ich postępowania z psem, to psa zaczęli trzymać w mieszkaniu, gdy stan psa wynikający z dokumentacji weterynaryjnej należało uznać za dobry, to jednak długi okres pętania psa wymuszający nienaturalną pozycję zwierzęcia wskazywał na długotrwałe cierpienie psa i tym samym wyższy stopień winy i społecznej szkodliwości czynów oskarżonych, niż ten przyjęty w zaskarżonym wyroku. Jednocześnie nie można było z zeznań policjanta T. Z. na które powołał się skarżący wnioskować, że oskarżeni wyrządzili zwierzęciu długotrwała szkodę w istotnym rozmiarze i to w sposób opisany w zarzutach, gdy dopytany na rozprawie o stan psa z czasu interwencji świadek ten podał, że pies był w normalnym stanie, nie sprawiał wrażenia zagłodzonego, kojarzył że stała miska, a pies jedynie miał na sobie uprząż, która gdy się zsunęła to ciągnęła głowę psa w dół. Podobnie zeznawała policjantka A. M.