Sygn. akt VI Ka 393/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 października 2023 r. Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Natalia Burandt Prot

§ 2

kpk dowód ma status procesowy pełnowartościowego dowodu, nie gorszego od innych, choć trudnego w ocenie z powodu niemożności rozwinięcia wiedzy o dowodzie w bezpośrednim przesłuchaniu i obserwacji zachowania świadka, także w relacji do stron, ich pytań (por. wyrok SA w Warszawie z dnia 18.7.2013r., II AKa 214/13). Wartość dowodu z zeznań świadka, który nie został bezpośrednio przesłuchany przed sądem, z uwagi na to, iż nie można było do niego dotrzeć, musi być weryfikowana w konfrontacji, jeśli nie innymi dowodami (dokumentami czy zeznaniami świadków), to logiką zdarzeń, nie pozostawiającą wątpliwości co do wiarygodności zeznań tegoż świadka. Ujawnienie na rozprawie zeznań świadków złożonych w toku postępowania przygotowawczego nie jest wyrazem preferowania materiału dowodowego zebranego w śledztwie czy dochodzeniu i nie stanowi naruszenia zasady bezpośredniości, w określonych bowiem przepisami procesowymi sytuacjach (m.in. w art. 391 §

§ 2

kpk), jest to wręcz obowiązkiem wynikającym z podstawowego celu procesu karnego, jakim jest ustalenie prawdy (por. SN II KR 20/76, OSNKW 1976, nr 9, poz. 116; SN IV KR 1Q9/75. LEX nr 21678). Z kolei w myśl przepisu art. 405 § 2 kpk zostają ujawnione protokoły i dokumenty podlegające odczytaniu na rozprawie, które nie zostały odczytane, a więc te, które podlegały odczytaniu na rozprawie, czyli zostały już dopuszczone. Zaliczenie protokołów i dokumentów jest ograniczone do tych, które na podstawie innych przepisów podlegają odczytaniu na rozprawie, ale tego nie uczyniono. Chodzi o protokoły i dokumenty określone w przepisach wymienionych w art. 394a, tj. art. 389 §

3, art. 391 §

2, art. 392 § 1, art. 393, 393a i 394, a także w art. 377 § 4 kpk. Ponadto z art. 405 § 3 kpk wyraźnie wynika, że chodzi o dowody dopuszczone. Co do protokołów i dokumentów wskazanych przez oskarżyciela w akcie oskarżenia, wniosek taki wynika z tego, że nie podlegają ujawnieniu w tym trybie te, co do których sąd oddalił wniosek dowodowy (pkt

n fine), a w zakresie wskazanym we wniosku dowodowym strony podlegają zaliczeniu pod warunkiem, że wniosek został uwzględniony (pkt 2 in fine) oraz zostały dopuszczone przez sąd z urzędu (pkt 3). Reasumując, sąd orzekający w przypadku niemożności doręczenia wezwania świadkowi lub poczynienia ustalenia, że długotrwale przebywa on za granicą, zobligowany jest odczytać zeznania takiego świadka na podstawie trybie art. 391 § 1 kpk lub ujawnić je w trybie art. 405 § 2 kpk, a nie oddalać wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań tegoż świadka, a która to decyzja procesowa uniemożliwia jednocześnie ujawnienie protokołu zeznań w trybie art. 405 § 3 pkt 1 kpk). Sąd odwoławczy nie podzielił jedynie stanowiska skarżących, iż sąd orzekający w przypadku przedłużającej się przeszkody w bezpośrednim przesłuchaniu świadka P. T.

(1)powinien zawiesić postępowanie z tegoż powodu. Tego rodzaju decyzja sądu o zawieszeniu postępowania z powyższej przyczyny nie tylko podlegałaby kontroli instancyjnej, ale także mogłaby być sprzeczna ze stanowiskiem ETPC wyrażonym w analogicznych sytuacjach. Tytułem przykładu należy powołać wyrok ETPC z dnia 17 kwietnia 2013r. nr 43609/07, w którym „nie przychylił się do argumentów skarżącego, iż sąd pierwszej instancji powinien był odroczyć rozprawę do momentu, kiedy mógł przesłuchać J.H” (świadek ten ukrywał w USA, nie ustalono jego miejsca pobytu) i jednocześnie wskazał, że „decyzja sądu pierwszej instancji w przedmiocie odczytania zeznań J.H. opierała się na art. 391 §

§ 2

kpk, która zezwalała na takie postępowanie wówczas gdy świadek przebywał na stałe zagranicą. Należy uznać, iż decyzja ta była uzasadniona w okolicznościach sprawy”. Zauważyć także należy, że zawieszenie postępowania z powodu niemożności ustalenia miejsca pobytu świadka i spowodowania jego stawiennictwa na rozprawę mogłoby doprowadzić do naruszenia uprawnień strony zagwarantowanych w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a także stanowić podstawę skutecznego wywiedzenia skargi na przewlekłość postępowania. Zgodnie bowiem z treścią art. 45 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły Sąd. Nakaz rozstrzygnięcia sprawy karnej w rozsądnym terminie stanowi także element prawa do rzetelnego procesu sądowego w świetle art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Wyżej wymieniona zasada znalazła również odzwierciedlenie w przepisie art. 2 § 1 pkt. 4 kpk. W tym miejscu przytoczyć należy także stanowisko Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zgodnie z którym oceniając, czy postępowanie przeprowadzone zostało w rozsądnym terminie, trzeba wziąć pod uwagę całe postępowanie, łącznie ze stadium śledztwa (wyr. ETPC z 24.11.1993 r. w sprawie Imbrioscia v. Szwajcarii, A tom 275), z procedurami odwoławczymi (zob. wyr. ETPC z 15.7.1981 r. w sprawie Eckle v. Niemcom, A tom 151; wyr. ETPC z 5.10.1999 r. w sprawie Donsimoni v. Francji, Nr skargi 36754/97 oraz wyr. ETPC z 21.9.2000 r. w sprawie Howarth v. Wlk. Brytanii, Nr skargi 38081/97) oraz kasacyjnymi, jeśli ostatecznie rozstrzyga się w nich o oskarżeniu w sprawie karnej (wyr. ETPC z 27.3.1998 r. w sprawie J.J. v. Holandii, RJD 1998-II). Reasumując, sąd meriti dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów postępowania, a ponadto dokonując analizy zgromadzonego materiału, nie odniósł się w żaden sposób do tak ważkich okoliczności i dowodów, które w istocie podważają przyjęte założenia, stanowiące kanwę rozstrzygnięcia uniewinniającego. Konsekwencją nie rozważenia przez Sąd I instancji powyższych okoliczności jest oczywista wadliwość przyjętej przez sąd orzekający zasadniczej tezy, że wyjaśnienia oskarżonej J. P.

(1)sprowadzające się do prostego zanegowania swojego sprawstwa zasługują na wiarygodność albowiem „(…) Brak jest bowiem dowodu przeciwnego, wskazującego, że J. P.

(1)dopuściła się popełnienia zarzuconego jej czynu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał, że zaboru pieniędzy należących P. T.

(1)dokonała oskarżona (…), (…) W niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu świadczącego o popełnieniu zarzuconego przestępstwa przez J. P.

(1)(…), (…) Konkludując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do uznania, że J. P.

(1)dopuściła się czynu z art. 278 § 1 kk. Oskarżona nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, a ponadto jak wynika z zeznań świadków przez cały czas negowała dokonanie kradzieży. Nikomu nie powiedziała, ze dokonała zaboru pieniędzy należących do M. T.

(2). Również jej zachowanie po opuszczeniu nieruchomości pokrzywdzonego nie świadczyło o tym, że dysponowała większą gotówką, na co wskazywał A. T.. Żaden ze słuchanych w sprawie świadków nie miał wiedzy, kto dokonał kradzieży pieniędzy należących do M. T.

(1). Reasumując, nie sposób w niniejszej sprawie przypisać J. P.

(1)znamion przestępstwa z art. 278 § 1 kk mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał. W związku z tym, Sąd uniewinnił oskarżoną od zarzucanego jej czynu(…)”, a który to wniosek zadecydował o uwolnieniu oskarżonej od odpowiedzialności karnej za zarzucany jej czyn. Wobec wskazanych wad i niedostatków zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz z uwagi na niedokonanie oceny całokształtu ujawnionych dowodów, jako przedwczesna jawi się zatem skonstruowana przez sąd meriti teza, iż oskarżona nie dopuściła się popełnienia zarzucanego jej czynu. Nie przesądzając ostatecznej oceny i znaczenia dla kończącego orzeczenia pominiętych przez sąd dowodów i aspektów sprawy, należy stwierdzić, że sąd zobligowany był jednak uwzględnić je w całości w swych rozważaniach i we wzajemnym powiązaniu, a który to obowiązek wynika z treści art. 410 k.p.k. Zgodnie z cytowanym przepisem podstawę wyroku stanowi całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy sądowej, zaś pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w kwestii winy stanowi oczywistą obrazę tego przepisu (por. OSN PG 1977, nr 7-8, poz. 62). W tym miejscu należy przytoczyć ugruntowane stanowisko wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z którym przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów (ich części) i niewiarygodności innych (w pozostałej części) pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 kpk jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego a także umotywowane w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok SN z 22.02.96r, Prok. I Pr. 1996/10/10). Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnione orzeczenie. Temu jednak zadaniu, jak wyżej wykazano, Sąd I instancji nie sprostował. W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy, jak to słusznie podkreślił skarżący, nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności, a w szczególności nie dokonał kompleksowej oceny materiału oraz pominął szereg faktów i okoliczności, nie zajmując wobec nich rzeczowego stanowiska. Tym samym lakoniczne oceny zawarte w pisemnych motywach orzeczenia, są ocenami dowolnymi zaś niepełna i nie dość wnikliwa analiza dowodów sprawia, że słusznymi stają się zarzuty zawarte w środkach odwoławczych, dotyczące sprzeczności ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Zaniechanie i nie wyjaśnienie zaprezentowanych powyżej okoliczności, pomimo, że były one istotne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i zakresu odpowiedzialności karnej oskarżonej J. P.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 5.
Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.
Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.
Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.
☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Wobec wskazanych wad i niedostatków oceny dowodów i ustaleń oraz rozważań sądu orzekającego, zaprezentowanych w pisemnych motywach wyroku, jako nieuprawniony jawi się zatem skonstruowany przez sąd meriti wniosek, iż brak jest dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonej w popełnieniu zarzucanego jej czynu. Nie przesądzając ostatecznej oceny i znaczenia, pominiętych przez sąd, dowodów i aspektów sprawy dla kończącego orzeczenia, należy stwierdzić, że sąd zobligowany był jednak uwzględnić je w całości w swych rozważaniach, a który to obowiązek wynika z treści art. 410 k.p.k. Zgodnie z cytowanym przepisem podstawę wyroku stanowi całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy sądowej, zaś pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w kwestii winy stanowi oczywistą obrazę tego przepisu (por. OSN PG 1977, nr 7-8, poz. 62). W tym miejscu należy przytoczyć ugruntowane stanowisko wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z którym przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów (ich części) i niewiarygodności innych (w pozostałej części) pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 kpk jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego a także umotywowane w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok SN z 22.02.96r, Prok. I Pr. 1996/10/10). Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnione orzeczenie. Temu jednak zadaniu, jak wyżej wykazano, Sąd I instancji nie sprostował. W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy, jak to słusznie podkreślili skarżący, uchybiając przepisom art. 7 kpk, art. 170 § 1 pkt 4 kpk i art. 410 kpk dokonał dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, nie uwzględnił i nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie przeprowadził kompleksowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego, skutkujących uwolnieniem oskarżonej J. P.

(1)od zarzucanego jej czynu, a także pominął szereg faktów i dowodów, nie zajmując wobec nich rzeczowego stanowiska. Tym samym niepełne i lakoniczne oceny zawarte w pisemnych motywach orzeczenia, są ocenami dowolnymi zaś niepełna i nie dość wnikliwa analiza dowodów sprawia, że słusznymi stają się zarzuty zawarte w środkach odwoławczych dotyczące sprzeczności ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Dokonanie dowolnych ustaleń oraz nieuwzględnienie wskazanych w apelacji prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego dowodów i okoliczności, pomimo, że były one istotne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i zakresu odpowiedzialności karnej oskarżonej J. P.

(1), stanowiło uchybienie, które skutkować musiało uchyleniem wyroku w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi i instancji. Niedopuszczalne jest bowiem pominięcie istotnych dowodów i okoliczności, lecz konieczne jest zawsze ustalenie zależności każdego z dowodów w całości lub konkretnym fragmencie od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia. (por. SN II KKN 159/96, Prok. i Pr. 1998/2/7 I KR 120/84, OSNPG 1984/12/115). Brak takiego wyjaśnienia czy oceny uniemożliwia, bowiem odparcie zarzutu przekroczenia przez sąd granic swobodnej oceny dowodów, a pominięcie przez Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku dowodów dotyczących istotnych okoliczności w sprawie i nie zajęcie stanowiska wobec wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, daje podstawę do postawienia sądowi słusznego zarzutu sprzeczności ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Właściwa i wnikliwa ocena całokształtu okoliczności istotnie wpłynęłaby na zakres odpowiedzialności oskarżonej lub też dostarczyłaby argumentów dyskwalifikujących zarzuty podniesione przez skarżących w apelacjach W konsekwencji zaaprobować należy postawioną przez autorów apelacji tezę, że sąd orzekający przedwcześnie uwolnił oskarżoną od odpowiedzialności za zarzucany jej czyn, stwierdzając że nie dysponuje wiarygodnymi dowodami na potwierdzenie jej winy, a jednocześnie pominął inne dowody i okoliczności, które podważały wyprowadzone wnioski. Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 2 k.p.k w zw. z art. 454 § 1 kpk., uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 437 § 2 kpk uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 kpk, art. 454 § 1 k.p.k. lub jeżeli konieczne jest przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. W myśl natomiast przywołanego art. 454 § 1 kpk sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub w co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie. Przepis ten statuuje tzw. reguły ne peius, które odnoszą się tylko do apelacji. Ograniczają one reformatoryjne orzekanie sądu odwoławczego w wypadku wniesienia zasadnej apelacji na niekorzyść oskarżonego, a taka sytuacja procesowa zaistniała w poddanej kontroli sprawie. W konsekwencji sąd odwoławczy nie może zmienić zaskarżonego wyroku na niekorzyść oskarżonej. Z uwagi na te reguły musi go uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, gdyż dopiero ten sąd może wydać rozstrzygnięcia wskazane w art. 454 § 1 kpk. 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Po przekazaniu sprawy Sąd Rejonowy winien ponownie przeprowadzić postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, w tym należy: - podjąć ponownie wszelkie możliwie czynności mające na celu ustalenie miejsca pobytu świadka P. T.

(2)i doręczenie mu wezwania na rozprawę (za pośrednictwem operatora pocztowego, policji z ustaleniem miejsca pobytu; na podany adres poczty elektronicznej, na znany numer telefonu) oraz spowodowanie jego stawiennictwa na rozprawę celem złożenia zeznań, chyba że w sytuacji gdyby pozostawał on w stałym pożyciu z J. P.

(1)złoży on, choćby pisemnie, oświadczenie o skorzystaniu z przysługującego mu prawa do odmowy składana zeznań – art. 182 § 1 kpk); - w przypadku wyczerpania wszelkich dopuszczalnych możliwości ustalenia miejsca pobytu P. T.

(1)i doręczenia mu wezwania na rozprawę lub ustalenia, iż stale przebywa on za granicą, odczytać zeznania tegoż świadka złożone na etapie postępowania przygotowawczego w trybie art. 391 § 1 kpk i dokonać ich oceny w powiązaniu z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, chyba że złoży on, choćby pisemnie, oświadczenie o skorzystaniu z przysługującego mu prawa do odmowy składana zeznań – art. 182 § 1 kpk; - ponownie przesłuchać w charakterze świadka D. P.

(2), w tym odnośnie podawanej przez J. P.

(1)okoliczności, iż dysponowała ona większą gotówką pozwalającą jej na zapłatę za kurs taksówką aż do Ł. oraz odnośnie łącznej wartości zakupionych przez J. P.

(1)towarów (woda i okulary) i dokonać analizy tegoż dowodu we wzajemnym powiazaniu z zeznaniami G. T., który zeznał, iż P. T.

(1)przekazał mu, że J. P.

(2)wyjeżdżając w dniu 4 maja 2022r. z jego domu miała tylko 10 zł. swoich pieniędzy; - przeprowadzić ewentualne inne dowody, jeżeli taka potrzeba wyłoni się przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Rzeczą Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem dokonanie rzetelnych ustaleń faktycznych, opartych na całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a następnie przeprowadzenie gruntownej analizy i dokonanie wyboru prezentowanych wersji zdarzenia, ocenionych w sposób zgodny z regułami procedowania, logiką i doświadczeniem życiowym, a nadto w przypadku takiej konieczności sporządzenie przekonywającego uzasadnienia swego stanowiska, w sposób wolny od uproszczeń i uwzględniający cały materiał dowodowy, zgodnie z wymogami art. 424 kpk. By temu zadaniu sprostać Sąd winien dążyć do wyjaśnienia wszelkich niejasności występujących w materiale dowodowym, a jednocześnie wykorzystać zarówno niniejsze uwagi, jak i te zawarte w apelacjach. Dopiero po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego z uwzględnieniem powyższych zaleceń Sąd I instancji zobowiązany będzie orzec o winie oskarżonej J. P.

(1)bądź rozstrzygnąć o braku podstaw do pociągnięcia jej do odpowiedzialności karnej, na podstawie całokształtu okoliczności prawidłowo ujawnionych na rozprawie głównej. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Z uwagi na wydanie wyroku kasatoryjnego, Sąd Okręgowy na obecnym etapie nie rozstrzygnął w kwestii kosztów na rzecz obrońcy z tytułu pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym albowiem zgodnie z treścią art. 626 § 1 kpk rozstrzygnięcie w tym zakresie zostanie zawarte w orzeczeniu kończącym postępowanie, z uwzględnieniem należnej opłaty i poniesionych wydatków związanych udziałem adwokata w rozprawie przed sądem odwoławczym w dniu 20 października 2023r. Z uwagi na wydanie wyroku kasatoryjnego, Sąd Okręgowy na obecnym etapie nie rozpoznał także wniosku zawartego w apelacji pełnomocnika o zasądzenie od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego kosztów zastępstwa procesowego, a uwzględnienie którego to żądania zależne jest dodatkowo od rodzaju rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. PODPIS

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.