☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Podniesiony w apelacji zarzut obrazy prawa procesowego, tj. art. 391 § 1 k.p.k. w zw. z art.
k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku okazał się zasadny i skutkował koniecznością wydania przez Sąd odwoławczy orzeczenia o charakterze kasatoryjnym. Na wstępie rozważań ceowym jest przytoczenie trafnych poglądów sformułowanych w orzecznictwie Sądów powszechnych na okoliczność obowiązującej w procesie karnym jednej z podstawowych zasad obowiązujących w procedurze karnej, tj. zasady bezpośredniości oraz wyjątku od niej, jaki statuuje przepis zezwalający na odczytywanie na rozprawie protokołów zeznań świadków. „Przepis art. 391 § 1 k.p.k. wyraźnie określa okoliczności, które umożliwiają sądowi odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania świadka. Wobec obowiązującej na gruncie k.p.k. zasady bezpośredniości, wyjątki od niej - określone w art. 391 § 1 k.p.k. - winny być interpretowane zwężająco, a nie rozszerzająco. Z uwagi na to, iż odczytanie protokołów jest odstępstwem od wspomnianej zasady bezpośredniości, sąd powinien dołożyć odpowiednich starań, by świadek stanął przed sądem. Sąd prowadzący postępowanie nie może korzystać z możliwości, jakie daje przepis art. 391 § 1 k.p.k., bez wyczerpania możliwości przesłuchania danego świadka bezpośrednio.”( por. wyrok SA w Warszawie dnia 10 maja 2017 r. II AKa 70/17 Lex nr 2319972) „Instytucja przedstawiona w przepisie art. 391 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy ze względu na zasadę bezpośredniości. Obejmuje ona postulat, aby między sądem dążącym do ustalenia stanu faktycznego, a zdarzeniem podlegającym ustaleniu występowało jak najmniej ogniw pośrednich, które mogą na skutek różnych zniekształceń wpłynąć na ustalenie prawdy materialnej. Obejmuje ona także swym znaczeniem kolejne postulaty, według których Sąd powinien opierać się wyłącznie na dowodach przeprowadzonych na rozprawie, bezpośrednio zetknąć się ze źródłami i środkami dowodowymi oraz opierać się na dowodach pierwotnych. Stanowi ona nie tylko podstawę do właściwej oceny dowodów, ale także daje możliwość zapoznania się z dowodami przez strony postępowania, a w konsekwencji ich kontrolę i spożytkowanie dla obrony własnych interesów. Z tych też przyczyn wszelkie odstępstwa od tej zasady powinny być stosowane ostrożnie oraz z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy.” (por. wyrok SA w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2007 r. II AKa 35/07 OSAŁ 2009/2/22). Po tych uwagach natury ogólnej należy stwierdzić, że zaniechanie przez Przewodniczącego wezwania na rozprawę wskazanych w akcie oskarżenia świadków i ograniczenie postępowania dowodowego przed Sądem do przesłuchania wyłącznie pokrzywdzonych, stało w oczywistej sprzeczności z ww. zasadą, która ściśle powiązana jest z inną naczelną zasadą procesu karnego jaką jest zasada prawdy materialnej sformułowana w art. 2 k.p.k. Z art.
k.p.k. wynika, że Przewodniczący może zaniechać wezwania na rozprawę m.in. świadków mających stwierdzić okoliczności, które nie są tak doniosłe, aby konieczne było ich bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie, w szczególności takie, którym oskarżony w wyjaśnieniach swych nie zaprzeczył. W realiach przedmiotowej sprawy oskarżony zanegował swoje sprawstwo, a ustaleni w toku postępowania świadkowie zeznawali na okoliczności szczególnie doniosłe z punktu widzenia jego odpowiedzialności karnej, bo związane m.in. z zakładanymi kontami bankowymi, adresami poczty elektronicznej czy też użytkowanymi telefonami komórkowymi i przypisanymi do nich numerami abonentowymi. Tym samym w żadnej mierze nie można uznać, że zmaterializowały się przesłanki do odstąpienia od ich bezpośredniego przesłuchania na rozprawie. .Rację ma też skarżący, że Sąd I instancji dopuścił się oczywistej obrazy prawa procesowego, tj. art.
k.p.k. zdanie ostatnie, skoro zaniechał także wezwania na rozprawę świadków, o których mowa w art. 182, a więc osób najbliższych, którym przysługiwało prawo do odmowy składania zeznań, a których protokoły zeznań odczytano oraz przyjęto za podstawę poczynionych ustaleń faktycznych. M. R. jest matką oskarżonego, natomiast B. G. jego babcią, a zatem odczytując ich zeznania na rozprawie Sąd w oczywisty sposób naruszył przepis art.
k.p.k. Przesłuchani na rozprawie jedyni świadkowie, tj. pokrzywdzone D. S. i A. P. potwierdziły jedynie, że doszło do popełnienia przestępstw oszustwa na ich szkodę, natomiast nie dysponowały one wiedzą, która pozwalałby na potwierdzenie tezy oskarżenia, że sprawcą tych czynów jest oskarżony. Wnioski takie Sąd I instancji mógłby wyprowadzić dopiero po bezpośrednim przeprowadzeniu na rozprawie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez oskarżyciela publicznego w akcie oskarżenia i po ich swobodnej ocenie we wzajemnym powiązaniu także z dowodami o charakterze nieosobowym, w tym danymi telekomunikacyjnymi oraz danymi bankowymi, w tym z uwzględnieniem okoliczności dotyczących zgłoszenia przez oskarżonego faktu utraty jego dowodu osobistego, czego jednak Sąd meriti zaniechał, a tym samym nie rozpoznał istoty sprawy. Wniosek Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek zasadny, gdyż w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia przewodu na nowo w całości.
i 391 § 1 k.p.k., a następnie tak zgromadzony materiał dowodowy poddać ocenie zgodnie z dyrektywą z art. 7 k.p.k. oraz rozstrzygnąć o kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego w orzeczeniu kończącym. 5.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.