k.p.k., co zostanie jeszcze dokładniej opisane w dalszej części formularza, poprzez łączne odniesienie się w tym zakresie do zarzutów zawartych w apelacji oskarżonego. Opierając się na przedstawionej argumentacji Sąd odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty apelacji obrońcy. Wniosek o uniewinnienie oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wobec niezasadności zarzutów apelacji z przyczyn wskazanych wyżej, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku odwoławczego o uniewinnienie oskarżonego. W sprawie brak było również okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych w art. 439 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k. Zarzut apelacji oskarżonego - naruszenie prawa do obrony: Oskarżony jest osobą schorowaną, leczy się psychiatrycznie od momentu gdy jako dziesięcioletnie dziecko był świadkiem śmierci swojego ojca. W dniu 5.12.2018 r. w wyniku mylnego odczytania rodzaju choroby został zastosowany wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, gdyż uznano, że nie stawia się celowo na rozprawę. Tymczasem oskarżony był chory na nadciśnienie tętnicze z rozpoznaniem zespołu metabolicznego z cechami krążenia hiperkinetycznego wraz z niedomykalnością mitralną. Wtedy oskarżony zaczął się ukrywać ze strachu, że zostanie pozbawiony uczciwego procesu. W dniu 20.12.2021 r. zostało wydane postanowienie o liście żelaznym. - w dniu 10.05.2021r. stawił się w sądzie i przyjął leki i zasłabł, a sąd uznał to postępowanie za celowe, ale zasłabnięcie potwierdzili ratownicy medyczni, którzy udzielali mu pomocy rozpoznano u niego zaburzenia afektywne dwubiegunowe. Sąd błędnie uznał, że oskarżony przyjął dużą ilość leków, sąd nie może stwierdzić czegoś prawdopodobnie; - w dniu 24.01.2022r. złożył wniosek o wyłączenie sędziego, ponieważ sędzia zachowywała się arogancko, wchodząc mu w zdanie, zachowywała się wyniośle i arogancko, został surowiej ukarany niż M. D.; - w dniu 17.11.2021 r. złożył wniosek o odroczenie rozprawy na dzień 19.11.2021 r. ponieważ w dniu 15.11.2021r. stwierdził pozytywny wynik testu na covid oraz był w izolacji do dnia 24.11.2021r. Obrońca 19.11.2021 r. oświadczył, że oskarżony jest w izolacji i wniósł o odroczenie rozprawy. Sąd nie uwzględnił tego wniosku stwierdzając błędnie, iż przebywanie na kwarantannie nie stanowi podstawy do odroczenia rozprawy, ponieważ oskarżony miał możliwość zaszczepienia się. Oskarżony nie zaszczepił się, gdyż istniały przeciwwskazania do tego; - w dniu 12.12.2021 r. złożył kolejny wniosek o odroczenie rozprawy i poinformował, że ma covid i przebywa w izolacji od 11.12.2021r. do 19.12.2021r., chciał uczestniczyć w rozprawie. W dniu 13.12.2021r. obrońca wnosił o odroczenie rozprawy, a sąd nie uwzględnił tego wniosku; - w dniu 13.12.2021 r. obrońca wnosił o wezwanie lekarzy psychiatrów, sąd oddali wniosek pomimo, że opinia sądowo-psychiatryczna z dnia 22.04.2021 r. była wydana bez przeprowadzenia odpowiednich testów stosowanych w diagnostyce zaburzeń osobowości, co niesie za sobą istotne wątpliwości; - sąd niesłusznie oddalił wniosek o ponowne badanie psychiatryczne i przesłuchanie innych lekarzy; - po wydaniu listu żelaznego brał czynny udział w rozprawach; - główny sprawca rozboju, który przyznał się do winy zaprzeczył, aby oskarżony brał w tym rozboju udział, - zachodzą wątpliwości co do bezstronności sędziego. Zostało oskarżonemu odebrane konstytucyjne prawo do obrony i miało miejsce wielokrotne dyskryminowanie jego osoby poprzez stwierdzenie, że robi coś by utrudnić postępowanie, chociaż był w złym stanie zdrowia; - sąd uznał za nieusprawiedliwione nieobecności na rozprawach w dniach 18.03.2016r. i 11.05.2016r. pomimo, że wcześniej je usprawiedliwił, - w dniu 12.01.2017 r. i w dniu 11.01.2017r. miał wypadek był na badaniu tomograficznym; - błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż sąd nie powinien opierać się na zeznaniach świadka P., ponieważ on nie widział przebiegu zdarzenia. Świadek J. nie złożył wiarygodnych zeznań, gdyż między miejscem rozboju a osiedlem nie było 500 metrów, ale 4 km a więc wielokrotnie więcej niż podaje to kierujący akcją. M. D. nie wskazał na niego jako na współsprawcę. Zaś oskarżony nie przyznaje się do rozboju. W dniu 25.11.2021 r. - rażąco surowa kara powyżej wniosku prokuratora i kary orzeczonej wobec M. D., którego udział w przestępstwie był większy; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty zawarte w apelacji oskarżonego są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Częściowo są one tożsame z zarzutami obrońcy i w tym zakresie Sąd odwoławczy odsyła do formularza, w którym odniósł się do apelacji obrońcy. W zakresie naruszenia prawa do obrony, co stanowi główny zarzut apelacji osobistej oskarżonego, zarzut ten nie jest zasadny. Należy wskazać, że o każdej rozprawie prowadzonej przez Sąd I instancji po wydaniu listu żelaznego, oskarżony był prawidłowo powiadomiony i na każdej rozprawie merytorycznej jego interesy procesowe reprezentował obecny obrońca wyznaczony z wyboru. W przypadkach nieobecności oskarżonego i jednoczesnej obecności jego obrońcy Sąd I instancji zasadnie korzystał z uprawnień wynikających z art. 117 § 3a k.p.k. Zgodnie z tym przepisem niestawiennictwo strony, która została należycie zawiadomiona o czynności procesowej, niezależnie od jego przyczyny, nie stoi na przeszkodzie przeprowadzeniu tej czynności, jeżeli stawił się jej obrońca lub pełnomocnik. Ponadto, Sąd meriti zastosował art.
Przepisy te stanowią, że jeżeli oskarżony lub obrońca nie stawił się na rozprawę, będąc zawiadomiony o jej terminie, sąd w szczególnie uzasadnionych wypadkach, może przeprowadzić postępowanie dowodowe podczas jego nieobecności, chociażby usprawiedliwił należycie niestawiennictwo, a w szczególności przesłuchać świadków, którzy stawili się na rozprawę, nawet jeżeli oskarżony nie złożył jeszcze wyjaśnień. Jeżeli sąd przeprowadził postępowanie dowodowe podczas nieobecności oskarżonego lub obrońcy w wypadku, o którym mowa w § 1, oskarżony lub obrońca może najpóźniej na kolejnym terminie rozprawy, o którym był należycie zawiadomiony przy jednoczesnym braku procesowych przeszkód do jego stawiennictwa, złożyć wniosek o uzupełniające przeprowadzenie dowodu przeprowadzonego podczas jego nieobecności. Prawo do złożenia wniosku nie przysługuje, jeżeli okaże się, że nieobecność oskarżonego lub obrońcy na terminie rozprawy, na którym przeprowadzono postępowanie dowodowe na podstawie § 1, była nieusprawiedliwiona. Konieczność przesłuchania świadków pomimo nieobecności oskarżonego była uzasadniona długim okresem czasu jaki upłynął od zdarzenia wynikającym z ukrywania się oskarżonego w Ukrainie. Jak wynika z akt sprawy o wyznaczeniu rozprawy w dniu 19.11.2021 r. (k. 925) oskarżony został prawidłowo powiadomiony w dniu 8.11.2021r. (k. 917). W dniu 17.11.2021r. złożył wniosek o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 19.11.2021r. z powodu kwarantanny covid 19 (k. 924). W dniu 19.11.2021 r. Sąd I instancji nie uwzględnił wniosku o odroczenie i prowadził dalej rozprawę, przesłuchując świadków D. S. i R. J.. Na rozprawę stawił się obrońca oskarżonego adw. E. S. wyznaczony z wyboru. Sąd sprawdził zasadność wniosku oskarżonego o odroczenie i jak wynika z informacji znajdującej się na karcie 936 oskarżony w dniach 15.11.2021r. do 24.11.2021r. przebywał w izolacji w warunkach domowych z uwagi na uzyskanie w dniu 15.11.2021r. dodatniego wyniku badania na obecność wirusa (...)2. Tak więc, jego nieobecność na rozprawie w dniu 19.11.2021r. została uznana za usprawiedliwioną. Sąd I instancji miał możliwość w trybie art. 117 § 3a k.p.k. prowadzić rozprawę , gdyż stawił się obrońca oskarżonego i reprezentował jego interesy procesowe. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 13.12.2021r. (k. 943) oskarżony w dniu 19.11.2021r. usprawiedliwił swoją nieobecność, jednak już po terminie i sąd I instancji stwierdził, że w trybie art.
prowadzi rozprawę w dniu 13.12.2021r. Jak wynika z zarządzenia z dnia 13.12.2021r. Sąd nakazał sporządzenie protokołu rozprawy z dnia 19.11.2021r. i 13.12.2021r. i przesłanie ich oskarżonemu (k. 948-949). Oskarżony i jego obrońca nie żądali ponownego przesłuchania świadków przesłuchanych w dniach 19.11.2021r. i 13.12.2021r. Oskarżony w dniu 25 stycznia 2022r. nie złożył żadnych wniosków dowodowych (k. 966). Tak więc powoływanie się na naruszenie prawa do obrony, gdy oskarżony został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach i świadomie z nich nie skorzystał prowadzi do wniosku, że zarzut ten jest niezasadny. Przechodząc do kolejnej nieobecności oskarżonego w dniu 10.05.2021 r. należy zauważyć, że w tym zakresie Sąd I instancji opierał się na dokumentacji medycznej, gdzie wprost jest napisane , że oskarżony w dniu 10.05.2021 r. celowo przyjął zbyt dużą ilość leków. (k- 849; 866) O wcześniejszych nieobecnościach oskarżonego Sąd Rejonowy wypowiedział się w oparciu o opinię biegłego specjalisty medycyny sądowej dr S. C. stwierdzającego, że brak jest przeciwwskazań medycznych do uczestnictwa oskarżonego w rozprawie sądowej – opinia z 21 grudnia 2016 r. (k. 101). Odnosząc się do zarzutu braku bezstronności sędziego rozpoznającego sprawę w I instancji, należy wskazać, że protokoły rozpraw, uzasadnienia decyzji procesowych oraz uzasadnienie pisemne zaskarżonego wyroku nie potwierdzają tego zarzutu. Jest to subiektywne odczucie oskarżonego gdyż Sąd I instancji opierał się w swoich decyzjach na zgromadzonym w tej sprawie materiale dowodowym. Sąd I instancji nie wymierzył oskarżonemu rażąco surowej kary. Orzeczona kara odpowiada stopniowi winy oskarżonego oraz stopniowi pokrzywdzenia T. W., natężeniu stosowanej przemocy oraz wartości szkody wyrządzonej przestępstwem. Jest ona surowsza od kary wymierzonej współsprawcy M. D.. Jest to jednak kara sprawiedliwa bowiem M. D. przyznał się do winy i złożył wniosek o wydanie wyroku bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. W tej sytuacji miał prawo oczekiwać, że jego postawa procesowa wpłynie na obniżenie kary. Wyrok wobec niego został wydany w trybie konsensualnym. Sytuacja procesowa oskarżonego jest odmienna bowiem wyrok zapadł po przeprowadzeniu postępowania dowodowego. W tej sytuacji kierując się przesłankami z art. 53 § 1 i 2 k.k. Sąd I instancji wymierzył S. O. karę w ramach jej sędziowskiego wymiaru, dostosowując ją do zawinienia. Wniosek O uniewinnienie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów apelacji z przyczyn wskazanych wyżej, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku odwoławczego o uniewinnienie oskarżonego. W sprawie brak było również okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych w art. 439 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.