Sygn. akt VI U 24/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2023 roku. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: P

§ 1pkt.

5 k.p.c., wniosek ten bowiem zmierzał jedynie do przedłużenia postępowania. Sąd miał na uwadze, że biegły z zakresu medycyny pracy nie jest specjalistą w zakresie psychiatrii, wobec czego nie jest w stanie ocenić stanu zdrowia pod kątem wiedzy fachowej w sposób bardziej kompleksowy niż biegli, którzy wydali opinie w niniejszej sprawie. W tej sytuacji dopuszczenie dowodu z opinii lekarza z zakresu medycyny pracy zmierzałoby jedynie do przedłużenia postępowania. Co do wniosku strony odwołującej o przeprowadzenie dowodu z opinii lekarza medycyny pracy Sąd Ubezpieczeń Społecznych zważył też, że P. R. i jego pełnomocnik nie złożyli dokumentacji medycznej od lekarza tej specjalności, pomimo stosownego zobowiązania Sądu w tym zakresie. W konsekwencji na podstawie art.

§ 1pkt.

5 k.p.c. brak było zasadnych podstaw do przeprowadzania dowodu z zakresu tej specjalności. Tym bardziej, że Sąd Ubezpieczeń Społecznych przeprowadził dowody z trzech opinii biegłych sądowych ze specjalności dot. schorzeń rozpoznanych u odwołującego. Reasumując, ze względów powyżej wymienionych Sąd na podstawie art.

§ 1pkt.

5 k.p.c. oddalił wnioski strony odwołującej o dopuszczeniu dowodu z kolejnych opinii, w tym wnioski zgłoszone w ww. piśmie z daty 5 grudnia 2022 roku. Nadmienić należy, że dokumentacja załączona do tego pisma, tj. z kart 199, 200 oraz 201 pochodzi z okresu od grudnia 2021 roku do lipca 2022 roku. Tymczasem sporne w niniejszej sprawie świadczenie rehabilitacyjne dotyczy okresu od dnia 8 czerwca 2018 roku – maksymalnie do dnia 6 czerwca 2019 roku. Ponownie rozpoznając sprawę pod sygn. akt VI U 24/22 Sąd zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest odwołanie P. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w W. z dnia 28 września 2018 roku, znak: 450000/602/RW/00048463/2018/ZAS, odmawiającej P. R. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 8 czerwca 2018 roku. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który:

1. po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy,
2. a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Należy więc zauważyć, że świadczenie rehabilitacyjne chroni tę samą rodzajowo sytuację co zasiłek chorobowy, czyli czasową niezdolność do dotychczas wykonywanej pracy (tak też: A. Rzetecka – Gil, Komentarz do art. 18 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, Oficyna 2009). Jednocześnie jednak niezdolność ta musi cały czas trwać także po wyczerpaniu zasiłku chorobowego, nie może być to jedynie niezdolność okresowo występująca po wyczerpaniu zasiłku chorobowego. Świadczenie rehabilitacyjne ma bowiem za zadanie pomoc w wyleczeniu, dojściu do zdrowia i odzyskaniu zdolności do pracy, po chorobie, z tytułu której ubezpieczony pobierał zasiłek chorobowy. Przesłankami przyznania świadczenia rehabilitacyjnego ubezpieczonemu są:
3. uznanie go za niezdolnego do pracy po wyczerpaniu przez niego okresu zasiłkowego oraz
4. stwierdzenie, że dalsze jego leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Obie ww. przesłanki muszą być spełnione łącznie. W niniejszej sprawie, jak wynika z ustaleń Sądu poczynionych w oparciu o wnioski zawarte w trzech opiniach biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii klinicznej, odwołujący P. R. nie był niezdolny do pracy od 8 czerwca 2018 roku. Sąd miał na uwadze, że odwołujący cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową, na którą się leczy, ponadto występuje u niego uzależnienie mieszane. Biegli w toku postępowania przeanalizowali całą dokumentację medyczną złożoną do akt sprawy przez odwołującego, mieli na uwadze jego pobyty w szpitalu i wieloletnie przyjmowanie leków psychiatrycznych, w swych opiniach uwzględnili także okresy zaostrzenia objawów jego choroby. Jednak decydująca jest ocena stanu zdrowia odwołującego w konkretnym przedziale czasowym od daty 8 czerwca 2018 roku. W tym zakresie biegli zgodnie orzekli w opinii łącznej, co podtrzymali w opinii łącznej uzupełniającej, że odwołujący od 8 czerwca 2018 roku, jakkolwiek nadal cierpiał na schorzenie psychiatryczne, nie był jednak niezdolny do pracy. Doszło bowiem do wyrównania jego stanu psychicznego i osłabienia objawów choroby do tego stopnia, że był on zdolny do podjęcia pracy. Dodatkowo Sąd dnia 12 maja 2022 roku postanowił dopuścić dowód z pisemnej uzupełniającej opinii biegłego sądowego M. L. celem ustosunkowania się do zastrzeżeń pełnomocnika odwołującego P. R. z pisma procesowego z daty 7 marca 2022 roku z kart 171-
5. W trzeciej opinii biegła M. L. podkreśliła, że w czerwcu 2018 roku odwołujący był w stabilnym stanie psychicznym, a jego stan psychiczny od 8 czerwca 2018 roku nie powodował niezdolności do pracy zawodowej. Wobec powyższego nie jest spełniona podstawowa przesłanka przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, czyli dalsza niezdolność odwołującego do pracy. Tym samym decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest słuszna, odwołujący bowiem od dnia 8 czerwca 2018 roku nie zachowywał prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z uzasadnieniem wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2005 roku (I UK 382/04, LEX nr 276245), w judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że w postępowaniu sądowym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, które ma charakter odwoławczy i kontrolny, postępowanie dowodowe ogranicza się do sprawdzenia zgodności z prawem dotychczasowej decyzji. Wobec powyższego Sąd Ubezpieczeń Społecznych uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie żądanie strony odwołującej zmiany orzeczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W ocenie Sądu odwołanie P. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w W. z dnia 28 września 2018 roku, znak: 450000/602/RW/00048463/2018/ZAS, należało oddalić na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Sąd przyznał pełnomocnikowi P. R., ustanowionemu z urzędu, radcy prawnemu ze Skarbu Państwa – konto bankowe Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie kwotę 150 złotych podwyższoną o stawkę 23% podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym kosztów postępowania apelacyjnego – na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jednolity Dz.U.2019.68). § 15 ust. 2 tego aktu prawnego stanowi, że opłaty wynoszą 90 zł w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego. Ponadto § 16 ust. 1 pkt. 1 tego aktu prawnego stanowi, że opłaty wynoszą za prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym przed sądem okręgowym - 50% opłaty, a jeżeli w pierwszej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. Ponadto Sąd przyznał pełnomocnikowi P. R., ustanowionemu z urzędu, radcy prawnemu kwotę 63,60 zł tytułem poniesionych wydatków zgodnie z wnioskiem z karty
6. Zgodnie z wnioskiem z karty 216 Sąd też postanowił zwrócić radcy prawnemu kwotę 30 złotych z konta bankowego Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie tytułem zwrotu opłaty (k. 129). ZARZĄDZENIE
7. (...)
8. (...)
9. (...)
10. (...)