Stawiając tak sformułowany zarzut autorka apelacji nie zauważyła, że oskarżony nie brał udziału w rozmowie osób stojących w grupie przed sklepem, stał obok i w pewnym momencie, po przekazaniu butelki innej osobie, zaszedł od tyłu pokrzywdzonego, chwycił go w pół, a po odparciu przez pokrzywdzonego tego ataku fizycznego natychmiast wyprowadził cios w twarz, podejmując dalszy atak mimo, że pokrzywdzony wyraźnie manifestował swoją bierność koncentrując się na urazie jakiego doznał. Stąd też ustalenie sądu a quo o chuligańskim charakterze przypisanego oskarżonemu czynu wynika z oceny dowodów pozostającej pod ochroną art. 7 kpk. Z ustaleń sądu a quo wynika, że ocenił zachowanie pokrzywdzonego polegające na odepchnięciu oskarżonego jako oczywiście błahy powód, co zdaje się być wyjątkowo dla oskarżonego korzystne, albowiem odepchnięcie było wynikiem ataku zainicjowanego przez oskarżonego, a więc obiektywnie nie mogło stanowić podstawy takiego ustalenia. Niemniej jednak ustalenie to na niekorzyść oskarżonego zmianie ulec nie może, a tym samym w jego granicach należało przeprowadzić analizę prawidłowości przyjętej kwalifikacji prawnej czynu i orzeczenia o karze. Warto też przypomnieć skarżącej, że adresatem zasady wyrażonej w art. 5 § 2 kpk jest sąd orzekający, a skoro tenże sąd żadnych wątpliwości w procesie oceny dowodów nie powziął, to nie mógł tej zasady naruszyć. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia przepisu art. 399 § 1 kpk, albowiem z protokołu rozprawy głównej z dnia 6 października 2023 roku (k. 86) jednoznacznie wynika, że na podstawie art. 399 § 1 kpk uprzedzono obecnych na tejże rozprawie oskarżonego i jego obrońcę o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu poprzez jej uzupełnienie o przepis art.
Odnosząc się do zarzutu obrazy prawa materialnego, to jest art.
kk warto przypomnieć, że zarzut ten byłby uzasadniony gdyby sąd ustalił, że czyn chuligańskiego charakteru nie miał, przyjmując jednocześnie taką właśnie kwalifikację tudzież, gdyby ustalenie takie poczynił tę kwalifikację pomijając. Tymczasem autorka apelacji zakwestionowała konkretne ustalenia faktyczne, z których wynika koincydencja z przyjętą w zaskarżonym wyrok kwalifikacją prawną czynu. Tak więc, skoro kwestionowała ustalenia faktyczne, nie mogła równocześnie zarzucić obrazy prawa materialnego. Co się tyczy zarzutu rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary 5 miesięcy pozbawienia wolności autorka apelacji zdaje się nie dostrzegła tego, że zgodnie z przepisem art.
kk skazując za występek o charakterze chuligańskim, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, a z tego wniosek, że skoro dolna granica ustawowego zagrożenia za przestępstwo z art. 157 § 1 kk to 3 miesiące pozbawienia wolności, to najniższy wymiar kary za tenże występek, popełniony w warunkach chuligańskich równy jest czterem miesiącom i 15 dniom pozbawienia wolności. Tak więc rozdźwięk między karą orzeczoną i najniższą karą możliwą do wyobrażenia nie jest tego rodzaju by można było zarzucić tej karze rażącą niewspółmierność. Nie można również zapominać, że oskarżony, mimo młodego wieku (choć nie należy do kategorii młodocianych w rozumieniu art. 115 § 10 kk) był trzykrotnie karany, w tym za przestępstwo z art. 157 § 1 kk na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Skazanie to nie uległo zatarciu, a tym samym nie było możliwym skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Sprzeciwia się temu wyraźny zakaz wyrażony w art. 69 § 1 kk. „Określony w art. 69 § 1 k.k. warunek obejmuje zarówno skazanie na karę bezwarunkowego pozbawienia wolności, jak i na karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania” (tak m.in. wyroki SN: z dnia 23.01.2023 roku, w sprawie IV KK 491/22, z dnia 26 października 2020 roku, w sprawie IV KK 734/19; z dnia 12 marca 2019 roku, w sprawie V KK 103/18; z dnia 12 lutego 2019 roku, w sprawie II KK 290/18). O ile można było sobie wyobrazić możliwość skorzystania z art. 37a kk uznając, że przepis ten jest regulacją uzupełniającą ustawowe zagrożenie karą pozbawienia wolności zawartą w większości typów zabronionych jako przestępstwo o kary alternatywne, czyli stawowi tzw. przednawiasowy modyfikator sankcji, poszerzający abstrakcyjny (niezwiązany z żadnymi kierunkowymi wytycznymi) luz decyzyjny sądu (tak zasadnie wyrok SA we Wrocławiu z dnia 10 października 2019 roku, w sprawie II A Ka 260/19), o tyle zważając na dossier oskarżonego oraz okoliczności konkretnego czynu rozstrzygnięcie takie było nie do zaakceptowania. Jest to bowiem drugi czyn przeciwko zdrowiu w życiu oskarżonego co dowodzi, że dla osiągnięcia celu jakim jest przestrzeganie porządku prawnego w przyszłości, należy sięgnąć po najsurowszą z kar przewidzianych w ustawie. Zgodzić się należało natomiast z autorką apelacji, że orzekając na podstawie art. 46 § 1 kk zadośćuczynienie za doznaną krzywdę sąd obraził prawo materialne, to jest art. 445 § 1 kc, wliczając do kwoty zadośćuczynienia również szkodę materialną. Na podstawie art. 445 § 1 kc w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, oprócz naprawienia szkody, pokrzywdzonemu przysługuje także roszczenie o zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę. Zadośćuczynienie za doznaną krzywdę kompensuje zatem szkodę niemajątkową, gdy tymczasem sąd a quo połączył w ramach orzeczonego zadośćuczynienia tak szkodę niemajątkową, jak też majątkową. Ustawodawca nie określił kryteriów warunkujących wysokość zadośćuczynienia stawiając jedynie wymaganie, aby było ono odpowiednie. Stąd też pozostawił sądowi swobodę w określeniu stopnia wpływu konkretnego obrażenia ciała na dotychczasowy komfort życia, zakres wynikających z tego ograniczeń w różnych sferach ludzkiej aktywności. Pomijając oczywistość niedogodności wynikających z konieczności odbycia wizyt u stomatologa, miesięcznego leczenia, długiego oczekiwania na wstawienie implanta, co połączone było ze znoszeniem bólu, ograniczeniami w spożywaniu pokarmów, należy mieć na uwadze młody wiek oskarżonego, studenta, który stracił zęba mającego znaczenie dla jego wyglądu, odczuwając bez wątpienia dyskomfort m.in. w kontaktach towarzyskich, nawiązywaniu znajomości, etc…. Te okoliczności mając w polu widzenia sąd odwoławczy uznał, że kwota 4000 zł będzie adekwatnym zadośćuczynieniem za szkodę niematerialną. Wniosek 1/ o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego; 2/ o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie wymierzonej kary pozbawienia wolności i orzeczenie jej w dolnych granicach ustawowego zagrożenia oraz warunkowe zawieszenie jej wykonania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Powody zostały zawarte w części analizującej zarzuty apelacyjne. Niezrozumiały jest jedynie wniosek apelacji obrońcy oskarżonego o uniewinnienie oskarżonego, niepoprzedzony żadnym zarzutem kwestionującym jego sprawstwo w zakresie kwalifikacji prawnej wynikającej z aktu oskarżenia. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.1. Przedmiot utrzymania w mocy 1.Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 06 października 2023 roku, w sprawie II K 1185/23 w zakresie ustaleń dotyczących winy, skutku, kwalifikacji prawnej czynu i orzeczonej kary. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Powody zostały zawarte w części analizującej zarzuty apelacyjne. 1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.1.1. Przedmiot i zakres zmiany Zmiana w zakresie orzeczenia o wysokości zadośćuczynienia za doznaną przez pokrzywdzonego krzywdę poprzez zmniejszenie kwoty zadośćuczynienia do 4000 zł. Zwięźle o powodach zmiany Omówione w części analizującej zarzuty apelacyjne. 1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Oskarżony został zwolniony od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze z uwagi na jego sytuację materialną – podstawa prawna – art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk. 7. PODPIS 1.1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego R. B. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejowego w Olsztynie z dnia 06 października 2023 roku, w sprawie II K 1185/23 1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.