Sygn. akt VII Pa 109/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2023 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodnicz

§ 1pkt 2 i 3 k.p.c.

poprzez bezzasadne pominięcie wniosku powoda o przesłuchanie świadka T. W. jako nieprzydatnego dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy dowodem tym powód zamierzał wykazać, że wielu pracowników pozwanego przebywało na długotrwałych zwolnieniach lekarskich i nie zostały z nimi rozwiązane umowy o pracę. Naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez nieustalenie przez Sąd istotnego dla rozstrzygnięcia faktu niefigurowania powoda w Kartotece Karnej już na dzień 27 października 2021 r., a zatem na dzień pisma pozwanego rozwiązującego z powodem umowę o pracę, co powinno skutkować wyłączeniem badania zasadności przyczyn wskazanych w punktach 3 oraz 4 wypowiedzenia umowy o pracę. Naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędne ustalenie, że długotrwała nieobecność A. D. wymagała przeorganizowania pracy Urzędu Gminy C. oraz że krótkie okresy zwolnień lekarskich A. D. (miesięczne, 7-8 dniowe) utrudniały Urzędowi Gminy C. znalezienie zastępstwa, albowiem komórka organizacyjna, w której zatrudniony był powód jako jej kierownik, składała się z dwóch stanowisk merytorycznych, kierownika i osoby na stanowisku do spraw obrony cywilnej i sytuacji kryzysowych, a to stanowisko pozostawało nieobsadzone przez cały okres zatrudnienia powoda na stanowisku jej kierownika, do czasu zatrudnienia na nim dopiero na początku 2022 roku W. M. na stanowisku nie kierowniczym, zaś pozwany nie czynił żadnych starań, aby obsadzone były oba stanowiska w komórce organizacyjnej, w której zatrudniony był powód jako jej kierownik. Naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędne ustalenie, że W pismach A. D. z 01.10.2021 r., 08.10.2021 r., 12.10.2021 r. i w pismach Wójta Gminy C. z 06.10.2021 r., 11.10.2021 r. była prowadzona polemika co do zakresu wyznaczonych A. D. zadań i sposobów ich realizacji, podczas gdy pisma powoda dotyczyły problemów, niedociągnięć i naruszeń stwierdzonych przez powoda, co nie może być oceniane jako polemika. Naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędne ustalenie, że Przed złożeniem A. D. oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę Wójt Gminy C. przeprowadził rozmowę z A. D., w której przekazał mu zastrzeżenia co do formy komunikacji z Wójtem i innymi pracownikami Urzędu Gminy C.. Wójt wskazywał na to, żeby A. D. „nie zalewał pracowników korespondencją ale przeprowadzał w danym temacie rozmowy. Po tej rozmowie wpłynęły kolejne pisma od A. D., co zaważyło na decyzji Wójta o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, podczas gdy taka rozmowa pomiędzy powodem a wójtem nie kierował pism do pracowników pozwanego tylko do pozwanego, a wypowiedzenie umowy o pracę było dla powodu pełnym zaskoczeniem, które nie miałoby miejsca gdyby wskazane przez Sąd rozmowy ostrzegawcze miały miejsce, Naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez bezzasadne czynienie przez Sąd ustaleń na podstawie wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r. sygnatura akt II K 593/18 Sądu Rejonowego w Pułtusku, albowiem na dzień doręczenia powodowi oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę powód nie figurował w Krajowym Rejestrze Karnym, nadto wyrok o takiej sygnaturze nie był wskazany w piśmie pozwanego rozwiązującym umowę o pracę. Zarzuty prawa materialnego, tj.: naruszenie art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 30 § 4 k.p. poprzez błędne ustalenie, że pierwsza z przyczyn wskazanych w wypowiedzeniu umowy o pracę ( w skrócie: częste i długotrwałe usprawiedliwione nieobecności powodujące destabilizację i dezorganizację w procesie pracy) stanowiła przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę, podczas gdy przyczyna ta nie stanowiła przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę, naruszenie art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 30 § 4 k.p. poprzez błędne ustalenie, że trzecia z przyczyn wskazanych w wypowiedzeniu umowy o pracę ( w skrócie: utrata nieposzlakowanej opinii a to wobec orzeczenia Sądu Rejonowego w Pułtusku sygn. akt. II K 510/18) stanowiła przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę, podczas gdy przyczyna ta nie stanowiła przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę. naruszenie art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 30 § 4 k.p. poprzez błędne ustalenie, że czwarta z przyczyn wskazanych w wypowiedzeniu umowy o pracę ( w skrócie: utrata zaufania w związku z zatajeniem faktu prowadzenia postępowania przygotowawczego, skierowania aktu oskarżenia, wydania wyroku do sprawy II K 510/18) stanowiła przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę, podczas gdy przyczyna ta nie stanowiła uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę. Naruszenie art. 45 § 1 k.p. w związku a art. 30 § 4 k.p. poprzez błędne ustalenie, że piąta z przyczyn wskazanych w wypowiedzeniu umowy o pracę (w skrócie: nienależyte wykonywanie obowiązków, utrudnianie wykonywania pracy innym, niewłaściwy stosunek do przedstawicieli pracodawcy) stanowiła przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę, podczas gdy przyczyna ta nie stanowiła przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę. Mając na uwadze powyższe zarzuty powód wniósł o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości, ewentualnie poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odszkodowania na podstawie art. 45 § 2 k.p. oraz zasadzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych za obie instancje (apelacja powoda z dnia 5 grudnia 2022 r., k.581-592). Pozwany w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania w II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odnosząc się do zarzutów powoda strona pozwana wskazała, że uzasadnienie zawarte w apelacji stanowi jedynie polemikę z ustaleniami Sądu I instancji, ponieważ apelujący poprzestał na własnej ocenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem strony pozwanej Sąd I instancji w sposób wysoce analityczny rozważył i ocenił cały zebrany w sprawie materiał dowodowy (odpowiedź na apelację z dnia 2 stycznia 2023 r., k.603-609). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja i przedstawione w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe i poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie stanu faktycznego, a następnie w sposób prawidłowy i logiczny dokonał oceny zebranych dowodów, nie przekraczając przy tym swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji Sąd Rejonowy wydał prawidłowy wyrok, a w uzasadnieniu tego wyroku w sposób wyczerpujący przedstawił motywy rozstrzygnięcia. Sąd II instancji w całości podziela zarówno ustalenia faktyczne, jak i rozważania prawne Sądu Rejonowego. Działając na podstawie art. 387 § 2 1 pkt 2 k.p.c. Sąd II instancji stwierdza, iż przyjmuje za własne ustalenia Sądu I instancji w zakresie wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd II instancji dokonując oceny poszczególnych zarzutów apelacyjnych stwierdza co następuje: Odnośnie wywiedzionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania i podstawy faktycznej rozstrzygnięcia nie zasługują one w ocenie Sądu Okręgowego na uwzględnienie: Zarzut

1. W rozpatrywanej sprawie Sąd II instancji nie podzielił stanowiska strony powodowej, że wobec nieprzeprowadzenia planu rozprawy doszło do naruszenia art. 236 § 1 k.p.c. poprzez niewydanie postanowienia o dopuszczeniu dowodu z dokumentów, akt osobowych w zakresie wskazanym przez pozwanego w odpowiedzi na pozew oraz dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w Pułtusku sygn. akt II K 593/
2. Należy stwierdzić, że Sąd I instancji na rozprawie 17 marca 2022 r. postanowił zwrócić się do Sądu Rejonowego w Pułtusku II Wydział Karny o udzielenie informacji na jakim etapie znajduje się sprawa o sygn. akt II K 510/
3. Strona powodowa nie złożyła zastrzeżenia do protokołu na podstawie art. 162 k.p.c. iż wydanie wyżej wymienionego postanowienia stanowi uchybienie przepisom postępowania. Stronie zastępowanej przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczpospolitej Polskiej, która zastrzeżenia nie zgłosiła, nie przysługuje prawo powoływania się na takie uchybienie w dalszym ciągu postępowania (art. 162 § 2 k.p.c.). Ponadto Sąd I instancji wydał zarządzenie odnośnie doręczenia stronie pozwanej odpisu pozwu wraz z zobowiązaniem do przedłożenia kserokopii akt osobowych pracownika A. D.. Twierdzenie strony powodowej, iż niewydanie postanowienia o dopuszczeniu dowodu z dokumentów uniemożliwiło powodowi ocenę, jakie dowody z dokumentów Sąd I instancji zamierza przeprowadzić celem ustalenia stanu faktycznego i tym samym uniemożliwiło powodowi szczegółowe odniesienie się do takich dowodów nie znajduje uzasadnienia w przepisach k.p.c. Zgodnie bowiem z art. 9 § 1 zd. 2 k.p.c. strony i uczestnicy postępowania mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie, lub wyciągi z tych akt. Dodatkowo Sąd II instancji wskazuje również, iż stosownie do art. 243 2 k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Dopiero pominięcie dowodu z takiego dokumentu wymaga od sądu wydania postanowienia (art. 243 2 zd. 2 k.p.c. ). Strona powodowa miała zatem zagwarantowaną możliwość zapoznania się z dokumentami stanowiącymi dowody w sprawie i odniesienia się do nich. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 236 § 1 k.p.c. nie zasługiwał na uwzględnienie. Przechodząc to rozważań dotyczących dalszych zarzutów naruszenia przepisów postępowania i podstawy faktycznej rozstrzygnięcia Sąd II instancji wskazuje, że pełnomocnik powoda formułując w apelacji zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazał, że Sąd I instancji kilkakrotnie naruszył przepis art. 233 § 1 k.p.c. Na wstępie rozważań odnoszących się do tej kwestii przypomnieć należy, że przepis art. 233 § 1 k.p.c. nakłada na sądy obowiązek stosowania takiego rozumowania przy analizie materiału dowodowego, który jest zgodny z wymogami wyznaczonymi przepisami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia. Według tych kategorii sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999r., II UKN 685/98). Zaprzeczeniem swobodnej oceny dowodów jest ich ocena dowolna, to jest taka, która nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy lub też jest nielogiczna albo sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego (wyroki Sądu Najwyższego: z 5 sierpnia 1999r., sygn. akt II UKN 76/99 oraz z 19 czerwca 2001r., sygn. akt II UKN 423/00). Podniesienie skutecznego zarzutu naruszenia przez sąd swobodnej oceny dowodów wymaga wskazania nieprawidłowości procesu myślowego przeprowadzonego przez sąd, do których doszło przy przyjęciu kryteriów oceny dowodów lub stosowania kryteriów oceny podczas analizy dowodów. Nieprawidłowości powinny mieć charakter obiektywny, to jest niezależny od indywidualnych doświadczeń życiowych i poglądów stron. W związku z tym samo przedstawienie przez stronę odmiennych wniosków niż wynikające z oceny dokonanej przez sąd I instancji nie świadczy jeszcze o przekroczeniu swobodnej oceny dowodów (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1998r., II CKN 4/98). Nie może oznaczać naruszenia zasad oceny dowodów także to, że określony dowód został oceniony niezgodnie z intencją skarżącego. Nadto dla skuteczności zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących rozumowanie sądu. W szczególności skarżący powinien wskazać, w jaki sposób sąd naruszył kryteria przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając, względnie wskazać jakie dowody odnoszące się do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia zostały przez Sąd pominięte (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 18 stycznia 2018r., III AUa 573/17). Jeżeli z zebranego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego samego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne (wyr. Sądu Najwyższego z 14.03.2006 r., I UK 203/05). Nie jest wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu (wyr. Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 21.05.2008 r., I ACa 953/07). Zarzut
4. Sąd II instancji wskazuje, że stosownie do art. 245 k.p.c. dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Nie znajduje zatem uzasadnienia teza strony powodowej, iż z dowodu w postaci notatki sporządzonej przez W. M. wynika jedynie, że W. M. podpisała taką notatkę. Dowód z dokumentu prywatnego jest samodzielnym środkiem dowodowym, którego moc sąd ocenia według zasad określonych w art. 233 § 1 k.p.c. (wyr. Sądu Najwyższego z 30.06.2024 r., IV CK 474/03). Strona przeciwna może zaprzeczyć prawdziwości dokumentu prywatnego albo twierdzić, że zawarte z nim oświadczenie osoby, która je podpisała, od niej nie pochodzi. Strona powodowa nie zaprzecza prawdziwości notatki, ani nie twierdzi, że notatka podpisana przez W. M. nie zawiera pochodzącego od niej oświadczenia. Sąd II instancji ponownie wskazuje, iż stosownie do art. 9 § 1 zd. 2 k.p.c. strony i uczestnicy postępowania mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie, lub wyciągi z tych akt. Strona powodowa miała zatem zagwarantowaną możliwość zapoznania się z wyżej wymienioną notatką stanowiącą dowód w sprawie i odniesienia się do jej treści. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 245 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut
5. Sąd II instancji wskazuje, że strona powodowa nie przestawiła dowodów na fakt, iż wójt wiedział od A. D. o toczącym się postępowaniu karnym już w 2018 r. innych niż zeznania samego A. D.. Nie dowiedziono również, że Sąd I instancji zaprezentował rozumowanie sprzeczne z regułami logiki bądź doświadczeniem życiowym. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut
6. W zakresie wskazanych rozbieżności dotyczących dowodów z przesłuchania Wójta Gminy C. A. K. i zeznaniami świadków M. Ż. i E. W. należy stwierdzić, że Sąd I instancji zauważył, że zeznania świadków oraz przesłuchanie stron były w ocenie Sądu I instancji zasadniczo zbieżne ze sobą, jak również z pozostałym materiałem dowodowym, zgromadzonym w sprawie, a pewne zaistniałe rozbieżności w relacjach przedstawianych przez osobowe źródła dowodowe mogą być wyjaśnione upływem czasu, naturalnie wpływającym na różnice w zapamiętywaniu poszczególnych zdarzeń przez różne osoby. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut
7. Sąd I instancji wydał postanowienie o pominięciu wniosku powoda o przesłuchanie świadka T. W. na podstawie art.

§ 1pkt 2 jako nieistotnego dla rozstrzygnięcia sprawy.

Strona powodowa nie złożyła do protokołu zastrzeżenia na podstawie art. 162 k.p.c., iż wydanie wyżej wymienionego postanowienia stanowi uchybienie przepisom postępowania. Stronie zastępowanej przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczpospolitej Polskiej, która zastrzeżenia nie zgłosiła, nie przysługuje prawo powoływania się na takie uchybienie w dalszym ciągu postępowania (art. 162 § 2 k.p.c.). W związku z powyższym zarzut naruszenia art.

§ 1pkt 2 i 3 k.p.c.

nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut

1. Sąd II instancji stwierdza, iż Sąd I instancji ustalił, iż A. D. nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego. Ponadto należy wskazać na dystynkcję pomiędzy wpisem do Krajowego Rejestru Karnego, a treścią zaświadczenia o niekaralności. Informacja o warunkowym umorzeniu postępowania karnego jest wpisywana do Krajowego Rejestru Karnego, nie jednak widnieje w Kartotece Karnej. Warunkowe umorzenie postępowania nie jest skazaniem, sąd warunkowo umarzając postępowanie nie wymierza kary, a tym samym osoba, wobec której warunkowo umorzone postępowanie może uzyskać zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego. Należy też zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że niezbędną przesłanką wydania wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne pozostaje niewątpliwe stwierdzenie winy oraz faktu popełnienia przestępstwa. Nie można traktować wyroku warunkowo umarzającego postępowanie tak jak wyroku uniewinniającego. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzuty 7 -
2. Sąd II instancji wskazuje, że strona powodowa nie wykazała jakie kryteria oceny zebranego materiału dowodowego naruszył Sąd I instancji, który dokonał oceny wiarygodności i mocy dowodów według swego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut 10 Sąd II instancji wskazuje, że strona powodowa nie wykazała jakie kryteria oceny zebranego materiału dowodowego naruszył Sąd I instancji, który dokonał oceny wiarygodności i mocy dowodów według swego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Dodatkowo w zakresie zarzutu 10 aktualne pozostają rozważania Sądu Okręgowego dotyczące zarzutu
3. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnośnie wywiedzionych zarzutów naruszenia prawa materialnego nie zasługują one w ocenie Sądu Okręgowego na uwzględnienie: Zarzut
4. Sąd I instancji zasadnie uznał za uzasadnioną i rzeczywistą przyczynę wypowiedzenia polegającą na częstych i długotrwałych usprawiedliwionych nieobecnościach w pracy spowodowanych zwolnieniami lekarskimi (od dnia 16.10.2020 r. do 16.09.2021 r. oraz 18.10.2021 r. i 20.10.2021 r.), powodujących destabilizację i dezorganizację w procesie pracy i zarządzania kryzysowego w okresie trwającego stanu epidemii covid-19 oraz innych zagrożeń sygnalizowanych przez władze państwowe. Bezspornym jest, iż w niniejszej sprawie powód był nieobecny w pracy przez okres prawie 11 miesięcy z uwagi na niezdolność do pracy z powodu choroby. Powód w tym okresie zapadł na poważne dolegliwości związane z wykryciem u niego nowotworu szpiku kostnego i pojawieniem niewydolności nerek. Powód był zatrudniony na stanowisku o charakterze kierowniczym, podległym bezpośrednio wójtowi i odpowiadał za szczególnie wrażliwe obszary związane z obroną cywilną i zarządzaniem kryzysowym. Waga i charakter obowiązków służbowych powoda związanych z zarządzeniem kryzysowym, silnie wiążą wskazany wyżej interes pracodawcy z interesem publicznym. Ten ostatni przejawia się w zapewnieniu prawidłowego i nieprzerwanego wypełniania zadań gminy związanych z ochroną bezpieczeństwa ludzi i mienia. Długotrwała nieobecność A. D. wymagała przeorganizowania pracy Urzędu Gminy C.. Do grudnia 2020 r. doraźne obowiązki należące do A. D. wykonywała M. Ż.. W związku wykonywaniem części obowiązków A. D. przez M. Ż. musiała się dokształcać w tym zakresie, gdyż nie miała wystarczającej wiedzy w tych kwestiach. Krótkie okresy zwolnień lekarskich A. D. (miesięczne, 7 – 8 – dniowe) utrudniały Urzędowi Gminy C. znalezienie zastępstwa. Potencjalni kandydaci nie chcieli się zgodzić na zastępstwo miesięczne. W okresie styczeń – luty 2021 r. przyjęto W. M. na zastępstwo na stanowisko Inspektora za A. D.. Wobec zgłoszonej gotowości podjęcia pracy przez A. D. w marcu 2021 r. umowa z osobą zatrudnioną na zastępstwo wygasła. Po kolejnym przedstawieniu przez A. D. 3 albo 4 zwolnienia lekarskiego ponownie zatrudniono W. M.. W ocenie Sądu II instancji strona pozwana w wystarczający sposób wykazała, że długi okres nieobecności powoda w pracy doprowadził do poważnych komplikacji w organizacji pracy. Jednocześnie strona powodowa nie uzasadniła zarzutu, iż wypowiedzenie umowy o pracę ma charakter dyskryminacji. Za Sądem Najwyższym (wyr. Z 19.02.2008 r., sygn. akt II PK 256/07) należy wskazać, iż do naruszenia zasady równego traktowania pracowników i zasady niedyskryminacji w zatrudnieniu może dojść tylko wtedy, gdy różnicowanie sytuacji pracowników wynika wyłącznie z zastosowania przez pracodawcę niedozwolonego przez ustawę kryterium, co wprost opiera się na założeniu, iż dyferencjacja praw pracowniczych nie ma w tym przypadku oparcia w odrębnościach związanych z obowiązkami ciążącymi na danych osobach, sposobem ich wypełnienia czy też kwalifikacjami Sam fakt wypowiedzenia umowy o pracę osobie zaliczonej do znacznego stopnia niepełnosprawności nie świadczy zatem o bezpośredniej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność. Teza strony powodowej, że wyznaczenie przez pozwanego powodowi szeregu zadań i przygotowaniu pracy świadczy o uznaniu, iż należy kontynuować zatrudnienie nie jest uzasadniona. W Protokole z kontroli problemowej stanu przygotowań obronnych Urzędu Gminy C., sporządzonym przez Zespół (...) Urzędu Wojewódzkiego z 07.07.2021 r. oceniono pozytywnie z uchybieniami poziom przygotowań Urzędu Gminy C. do realizacji zadań obronnych. Zalecono opracowanie i dołączenie Planu przemieszczenia Urzędu na zapasowe miejsce pracy. Pismem z 29.09.2021 r. A. D. został poinformowany przez Wójta Gminy C. A. K., w związku z długą nieobecnością, o konieczności wykonania w biurze ds. obrony cywilnej i sytuacji nadzwyczajnych niezbędnych prac. Prace te obejmowały opracowanie Planu operacyjnego funkcjonowania Gminy C. w warunkach zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa państwa i w czasie wojny (z terminem do 15.10.2021 r. wskazanym przez Wojewodę (...)), uzupełnienie nowego Planu technicznego przystosowania oraz przemieszczenia Urzędu na Stanowisko Kierowania w Zapasowym Miejscu Pracy, we współpracy z kierownictwem Szkoły Podstawowej w K., które została wskazana jako Zapasowe Miejsce Pracy, w związku z wizytacją przedstawicieli ABW niezbędna jest współpraca biura z pełnomocnikiem ds. ochrony informacji niejawnych w celu przeprowadzenia audytu w zakresie informacji niejawnych (Urząd Gminy zobowiązał się do wykonania tego zadania do 09.10.2021 r.), uzupełnienie tabeli (...) w związku z pismem Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...), prowadzenie bieżących spraw związanych z programem „ (...) Syreny+”, ćwiczeniami „(...)” oraz świadczeniami na rzecz obrony. Były to zatem zadania pilne, terminowe, wynikające z dotychczasowych zaległości, a nie działania przewidziane do wykonania po prostu w związku z kontynuowaniem zatrudnienia. Zarzut
5. Sąd I instancji zasadnie uznał za uzasadnioną i rzeczywistą przyczynę wypowiedzenia polegającą na utracie przez A. D. nieposzlakowanej opinii jako jednego z warunków zatrudnienia na stanowisku pracownika samorządowego. Sąd II instancji podziela ocenę prawną Sądu I instancji, iż strona pozwana wskazała na utratę przez powoda nieposzlakowanej opinii, a to wobec uznania przez sąd karny, że powód dopuścił się przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. Zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 2 oraz 3 u.p.s. pracownikiem samorządowym zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na stanowisku urzędniczym może być osoba, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe (pkt 2), cieszy się nieposzlakowaną opinią (pkt 3). Przesłanka nieposzlakowanej opinii jest zatem przesłaną odrębną od braku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Fakt, że powód nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym oznacza tylko, że spełnia wymóg ustanowiony w art. 6 ust. 3 pkt 2 u.p.s. Nie przesądza to automatycznie o spełnieniu wymogu z art. 6 ust. 3 pkt 3 u.p.s. Nieposzlakowana opinia jest pojęciem nieostrym i niejednoznacznym, przez co jego wykładnia należy do sądu orzekającego. Nieposzlakowany to to „ taki, któremu nie można nic zarzucić; nienaganny, nieskazitelny, doskonały, zacny” – „ Uniwersalny słownik języka polskiego”, cyt. za M. Tomaszewska [w:] Ustawa o pracownikach samorządowych. Komentarz, red. K. W. Baran, Warszawa 2021, art.
6. Nieposzlakowaną opinię należy wiązać także z ustawowym wymogiem godnego zachowania urzędnika w pracy oraz poza nią (art. 24 ust. 2 pkt 6 u.p.s.). W ocenie Sądu II instancji utratę nieposzlakowanej opinii powodują zachowania jakich dopuścił się powód a to: naruszenie nietykalności cielesnej małżonki oraz naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza Policji podczas i w związku z pełnieniem przezeń obowiązków służbowych. Popełnienie tych czynów zostało przypisane powodowi prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Pułtusku z 24.01.2019 r., sygn. akt II K 593/
7. W szczególności ostatni czyn – stanowiący fizyczny atak na funkcjonariusza publicznego – stanowi poważny wyraz lekceważenia porządku prawnego, sprzeciwia się etosowi służby pracownika samorządowego i przez to musi prowadzić do utraty nieposzlakowanej opinii przez powoda. W przypadku pracownika objętego powszechnym prawem pracy byłaby to być może okoliczność nie uzasadniająca rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy. W służbie cywilnej – i odpowiednio wśród pracowników samorządowych - obowiązuje jednak podwyższone kryterium oceny pracownika, w tym przez pryzmat " nieposzlakowania" opinii (wyrok Sądu Najwyższego z 5.06.2012 r., sygn. akt II PK 263/11, OSNP 2013, nr 11-12, poz. 129). Fakt, iż A. D. nie figuruje i nie figurował w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego pozostaje bez znaczenia dla oceny przesłanki nieposzlakowanej opinii. Informacja o warunkowym umorzeniu postępowania karnego jest wpisywana do Krajowego Rejestru Karnego, nie jednak widnieje w Kartotece Karnej. Warunkowe umorzenie postępowania nie jest skazaniem, sąd warunkowo umarzając postępowanie nie wymierza kary, a tym samym osoba, wobec której warunkowo umorzone postępowanie może uzyskać zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego. Należy też zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że niezbędną przesłanką wydania wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne pozostaje niewątpliwe stwierdzenie winy oraz faktu popełnienia przestępstwa. Zarzut
8. Sąd I instancji zasadnie uznał za uzasadnioną i rzeczywistą przyczynę wypowiedzenia polegającą na utracie zaufania w związku z zatajeniem faktu prowadzenia wobec A. D. postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę Rejonową w Pułtusku, a następnie skierowania przeciw niemu aktu oskarżenia i wydania wyroku przez Sąd Rejonowy w Pułtusku, o czym nie poinformował on pracodawcy. Sąd II instancji podziela pogląd, że wymogi określone w art. 6 ust. 3 u.p.s. dotyczą nie tylko procesu naboru na stanowisko urzędnicze, ale powinny być spełniane przez pracownika samorządowego nieprzerwanie, przez cały okres zatrudnienia (tak podobnie A. Rycak [w:] M. Rycak, J. Stelina, J. Stępień, A. Rycak, Ustawa o pracownikach samorządowych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2016, art. 6, Nb. 1). Dla oceny, czy wymogi te są spełniane niezbędne jest posiadanie stosownych informacji, które co do zasady powinny pochodzić od osoby zatrudnionej na stanowisku urzędniczym. W kontekście powyższego, trzeba uznać za usprawiedliwią utratę zaufania strony pozwanej do powoda w sytuacji dowiedzenia się o postępowaniu karnym i wyroku warunkowo umarzającym od osób trzecich, a nie od powoda. Zarzut
9. Sąd I instancji zasadnie uznał za uzasadnioną i rzeczywistą przyczynę wypowiedzenia polegającą na nienależytym wykonywaniu obowiązków służbowych, utrudnianiu wykonywania pracy innym pracownikom Urzędu Gminy C. oraz niewłaściwym stosunku do przedstawicieli pracodawcy. Sąd II instancji podziela pogląd, iż pracownik ma prawo do dyskutowania, również na piśmie, z przełożonymi na temat organizacji pracy, zwracania uwagi na uchybienia. Nie może jednak poświęcać takim czynnościom istotnej części czasu pracy, a dyskusja nie może polegać długotrwałej na polemice, lecz sprawnym wyjaśnianiu kwestii wątpliwych i występujących nieprawidłowości. Granicą dyskusji jest dezorganizacja pracy pracownika i nadmierne zaangażowanie w te polemiki innych pracowników ze szkodą dla procesu pracy. W niniejszej sprawie powód prowadził bardzo ożywioną pisemną polemikę z Wójtem Gminy C.. Pisma powoda były szczegółowe, wielowątkowe i z pewnością ich przygotowanie zajmowało mu znaczną część czasu pracy. Jak ujawniło postępowanie dowodowe, kierowanie tych polemicznych pism do przełożonego wymuszało angażowanie nie tylko jego czasu, ale także innych pracowników Urzędu Gminy. Taka częstotliwość i forma komunikacji pracownika z pracodawcą spotkała się z zastrzeżeniami ze strony Wójta Gminy C., który w rozmowie z powodem zwrócił mu uwagę na to, by nie „zalewał pracowników” korespondencją, ale przeprowadzał w danym temacie rozmowy. Skoro po tym ostrzeżeniu wpłynęły kolejne pisma powoda, to zignorował on stanowisko przełożonego. W pozostałym zakresie Sąd II instancji przyjmuje za własne oceny podstawy prawnej wyroku dokonane przez Sąd I instancji. Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w pkt 1 oddalił apelację jako bezzasadną oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120,00 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym (§ 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz.U. z 2018, poz. 265 tj.).