Sygn. akt VII Pa 18/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Renata Gąsior po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2024 r. w Warszawie sprawy z powództwa M. R. przeciwko (...) (...) w Z. o wynagrodzenie chorobowe na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt VI P 249/21 oddala apelację. Sędzia SO Renata Gąsior UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu sprawy M. R. przeciwko pozwanemu (...) (...) w Z. wyrokiem z dnia 19 października 2023 r. w punkcie 1. zasądził od pozwanego (...) (...) Oddział (...) w Z. na rzecz powoda - M. R. tytułem wynagrodzenia chorobowego, następujące kwoty: 1. 3480 zł za okres od dnia 30 listopada 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty; 2. 3480 zł za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia zapłaty; 3. 217,50 zł za okres od dnia 1 lutego do dnia 2 lutego 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 marca 2021 r. do dnia zapłaty. Sąd Rejonowy nadał wyrokowi w punkcie drugim rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości 4 078,07 zł oraz zasądził od pozwanego (...) (...) w Z. na rzecz powoda M. R. kwotę 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania procesowego. Sąd Rejonowy ustalił, że powód pozostawał w stosunku pracy jako pracownik z pozwanym jako pracodawcą na podstawie kolejne zawieranych umów o pracę w okresie od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 28 lutego 2021 r. pozwany był następcą prawnym pracodawcy powoda, w którym to pozostawał on stosunku pracy od dnia 23 lutego 1998 r. do dnia 31 maja 2011 r. Powód zatrudniony był w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku kierowcy. Stosunek pracy łączący strony uległ rozwiązaniu w drodze wypowiedzenia dokonanego przez powoda. Wynagrodzenie średnie brutto za miesiąc sierpień - październik 2020 r. wynosiło 4 078,07 zł. Postanowieniem prokuratora Działu ds. Wojskowych Prokuratury Rejonowej W. – (...) w W. o zastosowaniu środków zapobiegawczych z dnia 11 listopada 2020 r. zastosowano wobec powoda, jako podejrzanego, środki zapobiegawcze w postaci między innymi zawieszenia w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym w (...) (...) w Z.. W związku z zastosowaniem środków zapobiegawczych, o których mowa powyżej, powód od dnia 16 listopada 2020 r. do odwołania został zawieszony w czynnościach służbowych, na zajmowanym stanowisku służbowym, rozkazem komendanta (...) (...) nr (...) z dnia 18 listopada 2020 r. w sprawie spraw ewidencyjnych i finansowych pracowników (...). W konsekwencji powodowi w okresie od 16 listopada 2020 r. do 28 lutego 2021 r. pozwany nie wypłacił wynagrodzenia za pracę. W okresie od dnia 30 listopada 2020 r. do dnia 2 lutego 2021 r. powód był niezdolny do pracy (późniejsze okres niezdolności do pracy jest bez znaczenia dla niniejszej sprawy). Było to spowodowane chorobą. Przed dniem 30 listopada 2020 r. powód w tym samym roku nie był niezdolny do pracy. Zgodnie z artykułem 47 ust. 1 Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników Wojskowych jednostek organizacyjnych sfery budżetowej z dnia 8 czerwca 1998 r. brzmieniu ustalonym protokołem dodatkowym nr 10 z dnia 24 lipca 2003 r,. za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną – trwającą łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego - zachowuje prawo do 90% wynagrodzenia, z zastrzeżeniem ust.2 według zaś ust. 2 tego samego artykułu pracownikowi z ponad dwudziestoletnim okresie pracy przysługuje 95% wynagrodzenia o którym mowa w ust. 1. Do zamknięcia rozprawy w I instancji w niniejszej sprawie, pozwany nie spełnił na rzecz powoda dochodzonych roszczeń tytułem wynagrodzenia chorobowego oraz zasiłku chorobowego. Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie faktów bezspornych oraz dowodów z dokumentów, które nie były kwestionowane przez strony co do ich prawdziwości. Sąd I instancji uznał, że dowód z przesłuchania stron nie wniósł do sprawy nowych istotnych dla rozstrzygnięcia faktów. Sąd Rejonowy zważył, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie w zakresie żądania wynagrodzenia chorobowego. W zakresie zaś prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 3 lutego do dnia 28 lutego 2021 r. uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziałowi w W. jako organowi właściwemu. Następnie Sąd Rejonowy przywołał treść art. 92 kodeksu pracy i wskazał, że za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek: 1) choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną – trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracownika który ukończył pięćdziesiąty rok życia – trwającej łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego – pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia, chyba że obowiązujące udanego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe wynagrodzenie z tego tytułu; 2) Wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo choroby przypadającej w czasie ciąży – w okresie wskazanym w punkcie 1 – pracownik zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia; 3) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddanie się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów – w okresie wskazanym w punkcie 1 – pracownik zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia. Sąd Rejonowy przywołał także treść art. 47 ust. 1 Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników wojskowych jednostek organizacyjnych sfery budżetowej z dnia 8 czerwca 1998 r. w brzmieniu ustalonym protokołem dodatkowym nr 10 z dnia 24 lipca 2003 r. za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną – trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego – pracownik zachowuje prawo do 90% wynagrodzenia zastrzeżeniem ust. 2. Według zaś ust. 2 tego samego artykułu pracownikowi z ponad dwudziestoletnim okresem pracy przysługuje 95% wynagrodzenia o którym mowa w ust. 1. Sąd I instancji wskazał, że powodowi w niniejszej sprawie należało się w związku z wyżej wymienionymi regulacjami wynagrodzenie chorobowe za okres od dnia 30 listopada 2020 r. do dnia 2 lutego 2021 r. Powód przed 30 listopada 2020 r. nie był w tym samym roku niezdolny do pracy. Następnie od 30 listopada 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. był niezdolny do pracy z powodu choroby 32 dni, a zatem był to okres mieszczący się w limicie określonym w art. 47 ust. 1 Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników Wojskowych jednostek organizacyjnych sfery budżetowej z dnia 8 czerwca 1998 r. w brzmieniu ustalonym protokołem dodatkowym nr 10 z dnia 24 lipca 2003 r. Następnie niezdolność do pracy z powodu choroby w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 2 lutego 2021 r. wypełniła ów limit w całości za rok 2021. Niezdolność do pracy we wskazanych okresach bezspornie powstała i miała miejsce w okresie trwania stosunku pracy między stronami. Sąd Rejonowy wskazał, że pozytywne przesłanki wynagrodzenia chorobowego za okres od 30 listopada 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. oraz od dnia 1 stycznia 2021 r. Do dnia 2 lutego 2021 r. zostały więc przez powoda spełnione. Sąd podkreślił przy tym, że okresy 33 lub 14 dni liczy się w każdym roku kalendarzowym odnowa. Sąd I instancji wskazał, że brak było przesłanek nie przysługiwania wynagrodzenia chorobowego powodowi za okresy sporne. Wynagrodzenie z art. 92 k.p. nie przysługuje pracownikowi w przypadkach w których nie ma on prawa do zasiłku chorobowego, a zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt. 3) Ustawy Zasiłkowej, zasiłek chorobowy nie przysługuje również za okres niezdolności do pracy przypadającej w czasie: tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem przypadków których prawo do zasiłku wynika z ubezpieczenia chorobowego osób wykonujących odpłatne pracę, na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania. Sąd Rejonowy wskazał, że w realiach niniejszej sprawy przesłanka negatywna wynagrodzenia chorobowego wynikać miała w ocenie pozwanego, ze zrównania tymczasowego aresztowania z zawieszeniem w czynnościach służbowych. Było to stanowisko nieprawidłowe. Żaden przepis prawa ubezpieczeń społecznych nie wskazuje, że prawo do zasiłku chorobowego jest wyłączone w czasie zawieszenia w czynnościach służbowych. Wyłączenie prawa do zasiłku chorobowego podlega wykładni zwężającej, zaś interpretacja wskazana przez pozwanego tą wykładnia rozszerzająca. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z tym co została wyżej wskazane, wynagrodzenie z art. 92 k.p. nie przysługuje pracownikowi w przypadkach, w których nie ma on prawa do zasiłku chorobowego, a zatem analogicznie niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca wyłączająca prawo do wynagrodzenia chorobowego w przypadku zawieszenia pracownika w czynnościach służbowych. Wynagrodzenie chorobowe nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy przypadającej w czasie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem przypadków, w których prawo do zasiłku wynika z ubezpieczenia chorobowego osób wykonujących odpłatnie pracę na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania. Żadne inne „zbliżone” przypadki nie wchodzą tu w grę. Sąd Rejonowy wskazał również, że zgodnie z art. 80 k.p. wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Jakkolwiek więc przed powstaniem niezdolności do pracy nie miał prawa do wynagrodzenia, gdyż nie wykonywał pracy, to w momencie powstania niezdolności do pracy powstała sytuacja, gdzie mimo nieświadczenia pracy zachowywał on prawo do wynagrodzenia uregulowane w art. 92 k.p. i art. 47 ust. 1 Ponadzakładowe Układu zbiorowego Pracy dla Pracowników Wojskowych Jednostek Organizacyjnych Sfery Budżetowej z dnia 8 czerwca 1998 roku w brzmieniu ustalonym protokołem dodatkowym nr 10 z dnia 24 lipca 2003 roku. Sąd wskazał, że zasądzone kwoty w punkcie 1. mieszczą się ale nie wyczerpują w całości należnego powodowi wynagrodzenia za wskazane w wyroku okresy. Sąd nie może jednak wyrokować ponad żądanie. Należne powodowi wynagrodzenie chorobowe odpowiada przemnożeniu 1/30 wynagrodzenia w kwocie 4.078,07 zł pomniejszonego do 95% tego wynagrodzenia (powód bowiem przepracował ponad 20 lat) przez 32 dni (za okres od dnia 30 listopada 2020 roku do dnia 31 grudnia 2020 roku) oraz 33 dni (za okres od dnia 1 stycznia 2021 roku do dnia 2 lutego 2021 roku). O odsetkach Sąd Rejonowy orzekł zgodnie z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. W punkcie 2. Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. Sąd nie był właściwy do rozpoznania sprawy o zasiłek chorobowy, organem właściwym jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.. W punkcie 3. Sąd I instancji orzekł z mowy art. 477 2 § 1 k.p.c. – kwota wskazana w wyroku odpowiada pełnemu jednomiesięcznemu wynagrodzeniu powoda jako pracownika. W punkcie 4. Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Zasądzona kwota ustalona została zgodnie z § 1 pkt 4) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, tekst jedn. Dz. U. 2023 r. poz. 1964 ze zm. Z podniesionych względów Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji (wyrok z dnia 19 października 2023 r., uzasadnienie – k. 255 a.s.). Apelację od powyższego orzeczenia wniósł pozwany (...) (...) Oddział (...) w Z. , zaskarżając go w części, tj. w punkcie 1 i 4 wyroku. Pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 1 poprzez uwzględnienie powództwa oraz zmianę wyroku w punkcie 4 i zasądzenie kosztów za obie instancje według norm prawem przepisanych. Ewentualnie, wniósł o uchylenie wyroku Sąd I instancji w pkt 1 i 4 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi, jednocześnie pozostawiając mu rozstrzygnięcie o kosztach także za II instancję. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.