k.p.a. Poza sporem jest też , że wniosek ten został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu jednego miesiąca wskazanego w art.
, liczonego od wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jednakże ustalone w niniejszej sprawie okoliczności faktyczne wskazują, że organ rentowy de facto przywrócił ubezpieczonej miesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego , ponieważ 8 lutego 2014r. wydał decyzję uwzględniającą żądanie podjęcia wypłaty emerytury zawieszonej na podstawie prawomocnej decyzji z 23 września 2011r. Nadto cofając następnie apelację w niniejszej sprawie, uznał w rezultacie za zasadną skargę o wznowienie postępowania co do wypłaty emerytury za okres wsteczny od 1 października 2011r. do 21 listopada 2012r. Nie ma przy tym sporu co do tego, że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego z powodu orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, określony w art.
k.p.a., jest terminem o charakterze procesowym, wobec czego ma do niego zastosowanie instytucja przywrócenia terminu. Jeżeli zatem wypłata emerytury została wstrzymana prawomocną decyzją z 23 września 2011r. od 1 października 2011r. , a obecnie organ rentowy przyznaje ubezpieczonej prawo do tego świadczenia za okres wsteczny od 1 października 2011r. do 21 listopada 2012r. oraz od 1 stycznia 2013r. , to oznacza, że doszło do wzruszenia ww. prawomocnej decyzji w trybie art.
W rezultacie nie ma obecnie podstaw faktycznych i prawnych do odmowy wypłaty emerytury za sporny okres z powołaniem się na przekroczenie terminu z art.
Istotne znaczenie ma też okoliczność ,że mocą zaskarżonej decyzji z 4 kwietnia 2013r. organ rentowy odmówił wnioskodawczyni uchylenia decyzji z 23 września 2011r. tylko w części oraz z powołaniem art.151§1 pkt 1 k.p.a., podając merytoryczne podstawy swojego rozstrzygnięcia . Brak w treści decyzji, zarówno w sentencji jak i jej uzasadnieniu, odniesienia do kwestii przekroczenia terminu z art.
k.p.c., co dodatkowo potwierdza, że organ rentowy de facto ten termin przywrócił i merytorycznie rozpoznał sprawę po jej wznowieniu, jak też następnie wydał decyzję po przeprowadzeniu postępowania określonego w art.149§2 k.p.a. – zgodnie z powołanym w decyzji art.151§1 pkt 1 k.p.a. W rezultacie zaskarżony wyrok uznano za prawidłowy , zgodny z ustalonym stanem faktycznym, jak też obowiązującymi przepisami prawa i dlatego na podstawie art.385 k.p.c. apelacja organu rentowego, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu (pkt 1 wyroku) . W oparciu o art. 391 § 2 k.p.c. umorzono postępowanie apelacyjne w zakresie, w jakim organ rentowy cofnął apelację (pkt 2).Na podstawie art. 98§1 i 3 k.p.c. oraz § 11 ust. 2 i §12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490) orzeczono o obowiązku zwrotu kosztów procesu na rzecz wnioskodawczyni (pkt 3 wyroku).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.