(1), zastępcę dyrektora Biura Sprzedaży, która podjęła decyzję o wypowiedzeniu umowy o pracę powodowi jako jedna z dwóch najważniejszych okoliczności uzasadniających rozwiązanie łączącej strony umowy. Świadek podkreślała przy tym, że zasadniczo analizowała jedynie pierwszy kwartał 2022 roku (k. 417v. 01:21:48, 02:05:04, 02:24:03) i na tej podstawie oparła swoją ocenę o nieprzydatności powoda do pracy. Jednocześnie przyznała, że miała świadomość, iż w (...) jednostce nadal istnieją braki kadrowe oraz nie bez znaczenia dla wyników sprzedażowych pozostają problemy operacyjne z 2021 roku (k. 419v. 01:53:50). Tego rodzaju okoliczności w istotny sposób wpływają na ocenę źródła braku realizacji planu sprzedażowego przez powoda, którego pracodawca niezasadnie upatrywał wyłącznie w nienależytym wykonywaniu obowiązków przez powoda. Jednoznaczne deklaracje decydenta w zakresie wypowiedzenia umowy o pracę powodowi skłoniły pełnomocnika strony pozwanej do przyznania w stanowisku końcowym, iż negatywna ocena realizacji przez powoda indywidualnego planu sprzedaży, uzasadniająca wypowiedzenie umowy o pracę, w rzeczywistości dotyczyła okresu istotnie krótszego, niż wskazany w treści oświadczenia pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Oświadczenie to stanowi de facto przyznanie wadliwego sformułowania przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, albowiem inny ciężar ma niezrealizowanie przez powoda planu sprzedaży przez 1 kwartał, a inny – przez 5 kwartałów. Uwaga ta ma tym donioślejsze znaczenie zdaniem Sądu Rejonowego, jeżeli uwzględni się globalny czas pracy powoda w pozwanej spółce na stanowisku przedstawiciela handlowego wynoszący 10 lat. Pracodawca oczekiwał od powoda realizacji celu sprzedażowego na poziomie 85%. W pierwszym kwartale 2022 roku, który według zeznań M. O.

(1), miał decydujące znaczenie dla oceny jakości pracy powoda, powód osiągnął wynik 84,82% planu sprzedaży, a zatem odchylenie in minus od oczekiwań pracodawcy nie było rażące. W ocenie Sądu okoliczność ta nie jest wystarczającym argumentem do uzasadnienia decyzji pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę łączącej go z powodem. Jak słusznie bowiem podnosi się w orzecznictwie, przyczyna wskazana przez pracodawcę, nawet gdy jest prawdziwa, może nie uzasadniać wypowiedzenia. Powód, który zdaniem pracodawcy uzasadnia wypowiedzenie, nawet jeżeli rzeczywiście istnieje, może jednak nie być wystarczający, czyli uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2014 r., I PK 244/13, LEX nr 1498580). Niezależnie od powyższych uwag Sąd I instancji miał na względzie, że powód zdołał udowodnić, iż na określony wynik realizacji planu sprzedaży w okresie wskazanym w wypowiedzeniu umowy o pracę wpłynęło szereg czynników niezależnych od niego. Innymi słowy, doszło do sytuacji przerzucenia przez pracodawcę na pracownika odpowiedzialności za pewne niepowodzenia, wynikające ze złego funkcjonowania zakładu pracy, do czego swoimi decyzjami doprowadził sam pracodawca. Po pierwsze, w I połowie 2021 roku pozwana spółka bez uprzedzenia działu handlowego jednostronnie rozwiązała umowy przewozowe z wszystkimi przewoźnikami z obszaru działalności powoda. Decyzja ta radykalnie zmieniła sytuację handlową w regionie, albowiem pojawiły się problemy z nadawaniem i dostarczaniem przesyłek, skutkujące utratą zaufania klientów do przewoźnika i rozpoczęciem przez nich współpracy z podmiotami konkurencyjnymi. Niemal z dnia na dzień wyzwaniem stało się nie tyle pozyskanie nowych klientów, ile odbudowanie współpracy z dotychczasowymi. Tego rodzaju utrata reputacji spółki z pewnością utrudniała rozmowy o nawiązaniu współpracy. Po drugie, m.in. w związku z decyzją centrali spółki o dwukrotnej reorganizacji Wydziału (...) Sprzedaży i Operacji w Ł. mającej miejsce w 2021 roku, pojawiły się istotne problemy operacyjne, za rozwiązanie których odpowiadał powód – w pierwszej połowie roku jako początkowo jako nieformalny, a następnie formalny Kierownik Wydziału Zasobów Logistycznych, a następnie od czerwca do września 2021 roku jako przedstawiciel handlowy oddelegowany do wsparcia działań operacyjnych. Jak przekonująco wyjaśniała jego przełożona, A. L., w tym okresie powód nie zajmował się w ogóle czynnościami właściwymi dla przedstawiciela handlowego i nie oczekiwała ona, by realizował plan sprzedażowy. Po trzecie, do I kwartału 2022 roku włącznie w dziale handlowym w Ł. występowały wielomiesięczne wakaty na stanowiskach handlowców. W dziale, w którym powinno być zatrudnionych dwóch przedstawicieli handlowych i jeden handlowiec wspierający, przez okres kilku miesięcy w 2021 roku nie było żadnego pracownika wykonującego zadania przedstawiciela handlowego. Przez większą część I kwartału 2022 roku powód był jedynym przedstawicielem handlowym, a nadto występował wakat na stanowisku wspierającym (do spraw sprzedaży). Jak oceniła przełożona A. L., wpływało to negatywnie na wyniki całego działu i sprawiało, że sprzedaż opierała się na jednym przedstawicielu – powodzie (k. 261 02:28:57). Po czwarte, we wrześniu 2021 roku dział handlowy zajmował się niemal wyłącznie dystrybucją środków ochrony dla szkół i przedszkoli w związku z pandemią C.-19. Były to działania wyjątkowe, zlecone przez Ministerstwo Zdrowia, znacząco odbiegające od typowych zadań realizowanych przez tę jednostkę organizacyjną. Magazyn w Ł. stał się centrum, z którego dystrybuowano środki do pozostałych magazynów w Polsce. Powód był w pełni zaangażowany w te działania, przewożąc dziennie do 20 palet środków ochrony. Mimo tej sytuacji pracodawca nie skorygował planów sprzedażowych nałożonych na dział handlowy w tym okresie, a następnie wyciągnął z ich niezrealizowania konsekwencje wobec powoda. Dodatkowym argumentem przemawiającym za tym, by uznać pierwszą z wymienionych przez pracodawcę przyczyn jako nieuzasadniających wypowiedzenie umowy o pracę jest fakt kilkumiesięcznej odległości czasowej pomiędzy jej wystąpieniem i poznaniem przez pracodawcę a podjęciem decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę z powodem. Uwadze Sądu nie umknął fakt, że już w dniu 25 kwietnia 2022 roku odbyło się spotkanie powoda z M. O.

(1), na którym poinformowała go o niesatysfakcjonujących wynikach sprzedażowych i złożyła mu propozycję rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. Wobec odmowy jej przyjęcia powód został już następnego dnia oddelegowany na stanowisko kierowcy, a wypowiedzenie złożono mu dopiero 5 lipca 2022 roku. Jego treść nie obejmuje jednak żadnej okoliczności, która wystąpiłaby po marcu 2022 roku. M. O.

(1)tak długi okres pomiędzy podjęciem decyzji o wypowiedzeniu umowy o pracę powodowi a złożeniem oświadczenia w tym przedmiocie tłumaczyła koniecznością „przeprocesowania tej kwestii w organizacji”, czyli przeprowadzenia konsultacji związkowych (k. 423 03:01:32). Tłumaczenie to jest nieprzekonujące dla Sądu, jeżeli uwzględni się fakt, iż w ramach trybu z art. 38 k.p. organizacja związkowa ma jedynie 5 dni na zgłoszenie zastrzeżeń. W sprawie nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności, które uzasadniałyby tak długą zwłokę w zakresie złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę. Wobec tego Sąd uznał, że pracodawca ponosi pełne ryzyko dezaktualizacji przyczyn wskazanych na uzasadnienie wypowiedzenia umowy o pracę. Ryzyko to zmaterializowało się, albowiem już w maju 2022 roku, w ostatnim rankingu handlowców, w którym uwzględniono osobę powoda (k. 46), zajął on

1. miejsce spośród 22 przedstawicieli handlowych w Polsce z wynikiem 121,22% realizacji planu sprzedaży. Drugi z (...) przedstawicieli handlowych, J. Ł., uplasował się na pozycji
2. z wynikiem 91,38%. W rankingu regionów Ł. zajęła
3. miejsce w skali kraju. W ocenie Sądu świadczy to o przejściowym charakterze gorszych wyników sprzedaży na przełomie 2021 i 2022 roku, a jednocześnie dowodzi powodzenia działań podjętych przez powoda w okresie obowiązywania planu naprawczego, tj. w marcu i kwietniu 2022 roku. Jednocześnie oznacza, że w czasie złożenia powodowi oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę najistotniejsze (zdaniem decydującej o wypowiedzeniu M. O.

(1)) przyczyny decyzji pracodawcy były nieaktualne. Jak podkreślił Sąd Rejonowy, wprawdzie wypowiedzenie nie jest ograniczone terminem od ujawnienia przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy, jednakże zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że pracodawca nie ma pełnej swobody co do tego, kiedy podejmie decyzję o wypowiedzeniu w oparciu o określone w czasie powody. Podnosi się, że jeżeli okoliczność uzasadniająca wypowiedzenie na skutek upływu czasu stała się nieaktualna ze względu na cel wypowiedzenia, może być ono uznane za nieuzasadnione” (zob. uchwała SN z 27.06.1985 r., III PZP 10/85, OSNCP 1985/11, poz. 164). Przyjmuje się również, że wypowiedzenie umowy po okresie kilku miesięcy od powzięcia przez pracodawcę wiadomości o przyczynie uzasadniającej wypowiedzenie – jeżeli nie ma ona charakteru ciągłego – należy uznać za nieuzasadnione (tak: K. Jaśkowski [w:] E. Maniewska, K. Jaśkowski, Kodeks pracy. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 45). Z tej też przyczyny okres zwłoki pracodawcy w złożeniu wypowiedzenia A. T.

(1)do dnia 5 lipca 2022 roku, mimo znajomości wszystkich okoliczności, na których je oparto co najmniej od dnia 25 kwietnia 2022 roku, Sąd ocenił jako nadmierny, zwłaszcza przy uwzględnieniu nowych, korzystnych dla powoda faktów, które ujawniły się w tym okresie. II. Brak realizacji planu naprawczego Drugi z zarzutów dotyczy planu naprawczego, który został wprowadzony w dziale powoda w marcu 2022 roku. Miał na celu pozyskanie nowych klientów o odpowiednim profilu, by ich ładunki ograniczały przejazdy bez ładunku. Sąd ma zastrzeżenia co do sposobu sformułowania przyczyny przez pracodawcę. Po pierwsze, jej treść bezpośrednio wskazuje na to, że powód w ogóle nie realizował planu naprawczego. Tymczasem sam pozwany przyznał, że powód w okresie planu naprawczego podpisał szereg umów i prowadził rozmowy z kilkunastoma potencjalnymi klientami (okoliczności przyznane na k. 141), które pracodawca ocenił – bez pogłębionej argumentacji – jako „nie znaczące dla programu naprawczego”. Czym innym jest jednak nie zrealizowanie określonych założeń (nie osiągnięcie wymaganych wyników), a czym innym nie realizowanie planu jako takiego. Postępowanie dowodowe nie dowiodło, by powód pozostawał bierny w okresie funkcjonowania planu naprawczego. Po drugie, opis przyczyny wskazuje, że pracodawca nałożył określony plan na powoda. Tymczasem zgromadzony materiał nie potwierdza, by pracodawca wyraził wobec powoda skonkretyzowane oczekiwania, np. co do liczby pozyskanych klientów, wartości umów, itd. Przełożona powoda w swych zeznaniach wprost przyznała, że plan został nałożony na cały dział (k. 260 01:59:40), a nie wyłącznie na powoda. Notatka wprowadzająca plan naprawczy (k. 360) przewidywała wprawdzie dwa sprecyzowane co do przedmiotu i terminu realizacji zadania, ale jako osobę odpowiedzialną za ich realizację wskazywała wyłącznie przełożoną powoda, A. L.. Dziwi zatem wyciągnięcie w tej sytuacji daleko idących konsekwencji wyłącznie wobec powoda, który osobą odpowiedzialną za realizację planu naprawczego nie był. Wobec niewykazania przez stronę pozwaną wzorca postępowania w ramach planu naprawczego, którego miałby oczekiwać od powoda pracodawca, niemożliwe w ocenie Sądu I instancji, okazało się zweryfikowanie, czy powód swym zachowaniem wzorzec ten naruszył. Tym samym przyczyna ta pozostała nieudowodniona. Z całą pewnością za nierealizowanie planu naprawczego nie mogą zostać uznane zastrzeżenia dotyczące nieformalnego sposobu ubierania się powoda na spotkania dotyczące realizacji planu naprawczego. Uwagi tego rodzaju pojawiały się w zeznaniach świadków D. D.

(1)i M. O.

(1). Nie mają one jakiegokolwiek znaczenia dla oceny zasadności wypowiedzenia, albowiem przedmiotem oceny Sądu w sprawach tej kategorii są wyłącznie przyczyny wypowiedzenia wprost sprecyzowane w jego treści. Tymczasem pracodawca nie sformułował w treści oświadczenia o wypowiedzeniu zastrzeżeń co do stylu ubierania się powoda. Sąd Rejonowy podniósł, że jeżeli natomiast spojrzeć na omawianą przyczynę wypowiedzenia przez pryzmat wyników sprzedażowych w (...) dziale, należy stwierdzić, iż plan ten – zakończony z końcem kwietnia 2022 roku – przyniósł wymierne rezultaty, które najlepiej widoczne były w wynikach sprzedaży za maj 2022 roku. Wysoka realizacja planu sprzedaży w regionie (...) uplasowała dział powoda na trzeciej pozycji w kraju, a jego samego na

1. miejsce spośród 22 przedstawicieli handlowych w Polsce z wynikiem 121,22% realizacji planu sprzedaży. Sąd I instancji podkreślił, że zarzuty strony pozwanej co do braku efektów planu naprawczego po stronie powoda, sformułowane wobec niego na spotkaniu w dniu 25 kwietnia 2022 roku, okazały się przedwczesne. Ich powtórzenie w wypowiedzeniu umowy o pracę oceniane powinno być zatem jako wskazanie przyczyny wypowiedzenia nieaktualnej na czas jego złożenia.
2. Niewielka ilość odbytych wizyt handlowych potwierdzonych w ewidencji wykorzystania samochodu służbowego Pozwany zarzucił również powodowi, że nie podejmował on działań w kierunku realizacji planów sprzedażowych i planu naprawczego. W odniesieniu do tej przesłanki aktualne pozostają uwagi dotyczące wadliwego, mylącego, sformułowania przyczyny wypowiedzenia, wprowadzającej wrażenie pełnej bierności powoda. Pracodawca tymczasem nie tyle zarzucał powodowi, że nie podejmował on określonych działań, ale że działania te były niedostatecznie intensywne, co jest innym rodzajowo zarzutem. Konkretyzując trzecią z przyczyn pracodawca wskazał, że powód odbył niedostateczną liczbę wizyt handlowych: od 31 stycznia do 4 lutego 2022 – 1 wizyta, od 7 lutego do 11 lutego 2022 roku – 3 wizyty, od 14 lutego do 18 lutego - 2 wizyty, od 21 do 25 lutego 2022 roku oraz od 14 do 18 marca 2022 roku – 0 wizyt. Zdaniem Sądu Rejonowego zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczną ocenę, czy wskazane liczby odpowiadają małej, przeciętnej czy dużej aktywności przedstawiciela handlowego. (...). nie przedstawiła żadnego dokumentu, z którego wynikałby określony poziom liczby oczekiwanych przez pracodawcę wizyt handlowych. Z kolei składająca zeznania w charakterze świadka bezpośrednia przełożona powoda, A. L., nie miała jakichkolwiek zastrzeżeń co do liczby wizyt handlowych odbywanych przez powoda. Sąd podkreślił również, że nie można tracić z pola widzenia faktu, że zarzuty strony pozwanej co do określonej liczby wizyt powoda w danych dniach nie zostały poparte wiarygodnym dowodem. Pracodawca opierał się bowiem na zestawieniu tras samochodu, którym miał poruszać się powód. Jego uwadze umknęło jednak, że samochodów do dyspozycji działu powoda było kilka i w praktyce jeżdżono na wizyty handlowe różnymi (zeznania powoda w tej kwestii potwierdziła świadek A. L.). Oparcie się przez pracodawcę wyłącznie na trasach jednego z nich musiało prowadzić do przekłamania danych, na których oparł zarzuty wskazane w treści wypowiedzenia. Powód kwestionował liczbę wizyt handlowych podnosząc, że jest ona zaniżona i szczegółowo opisując odbywanie w poszczególnych dniach wizyt w określonych firmach. Wskazywał, że jeżeli kilku klientów mieściło się w pobliżu (np. przy jednej ulicy), nie przeparkowywał samochodu odwiedzając każdego z nich, zaś pracodawca przypisał dany czas pracy wyłącznie do jednego z nich. Odwoływał się przy tym do wpisów w kalendarzu elektronicznym prowadzonym w aplikacji O.. Jednocześnie postępowanie dowodowe ujawniło, że wpisy te nie mogą stanowić jednoznacznych dowodów potwierdzających odbycie wizyty, albowiem niektóre z nich dotyczyły wyłącznie rozmów telefonicznych, a inne nie zostały wykreślone, pomimo tego, że do wizyty nie doszło. Nie ma to jednak większego znaczenia dla oceny zasadności omawianego zarzutu, albowiem rozkład ciężaru dowodu w sprawie z odwołania pracownika od wypowiedzenia umowy o pracę przebiega w ten sposób, że to pracodawca ma udowodnić określone fakty, którymi uzasadnił wypowiedzenie. Tymczasem pracodawca nie przeprowadził w sprawie żadnego dowodu, którym wykazałby, że określone wizyty zapisane w kalendarzu powoda (w liczbie istotnie wyższej od przypisanych mu w treści wypowiedzenia) faktycznie się nie odbyły, a tym bardziej, by za taką sytuację odpowiedzialność ponosił powód. N. temu ciężarowi procesowemu, w ocenie Sądu Rejonowego, prowadzi do uwzględnienia roszczeń pracownika.
3. Brak pokrycia wizyt handlowych odnotowanych w kalendarzu w aplikacji O. 365 z faktycznymi wyjazdami do klientów, nierzetelne uzupełnianie opisów spotkań z klientami w kalendarzu, który jest oficjalną informacją o wizytach handlowych w taki sposób, że bezpośredni przełożony nie wie jaki jest zaplanowany rodzaj kontaktu z klientem, godziny zawarte w kalendarzu nie odpowiadają faktycznym wizytom u klientów. Czwarta z przyczyn wypowiedzenia opiera się, jak wywiódł Sąd Rejonowy, na nieprawdziwym założeniu, jakoby kalendarz prowadzony przez powoda w aplikacji O. 365 był oficjalną informacją o odbytych wizytach handlowych. W rzeczywistości pracodawca nie nałożył na powoda obowiązku prowadzenia tego rodzaju kalendarza, ale powód wykorzystywał to narzędzie w porozumieniu ze swoją bezpośrednią przełożoną, by porządkować pracę i umożliwiać jej wgląd w jego bieżące plany. Sąd podkreślił, że kalendarz był instrumentem do planowania wizyt, a nie formą zdawania z nich sprawozdań. Oficjalnym narzędziem odnotowywania wizyt handlowych był system (...), wdrażany przez pozwanego wiosną 2022 roku. Jak wskazał Sąd I instancji dziwi zatem, że pracodawca swoje zarzuty adresuje wobec nierzetelnego prowadzenia przez powoda pomocniczego narzędzia, nie weryfikując przy tym sposobu obsługi narzędzia, które sam wdrożył. Brak pokrycia niektórych wizyt u klientów z planami w kalendarzu został częściowo przyznany przez powoda, który uzasadniał to faktem częstych zmian planów i przedłużania się wcześniejszych spotkań. Z podobnych względów do spotkań dochodziło w innych godzinach, niż pierwotnie zaplanowane. Jak wskazano wcześniej, kalendarz nie służył do zdawania sprawozdań z odbytych wizyt, lecz jego sens sprowadzał się do porządkownia i planowania pracy na przyszłość. Z tych względów, zdaniem Sądu, nie wydaje się uzasadnione wyciąganie z wpisów w nim zawartych wniosków o wprowadzaniu w błąd pracodawcy przez powoda. Pomocnicza rola kalendarza w aplikacji O. wynika też z zeznań świadek M. O.

(1). Wskazała ona, że w ramach programu naprawczego skierowała prośbę, by pracownicy działu handlowego wzajemnie udostępnili sobie elektroniczne kalendarze tak, aby osoby, które dzwonią do potencjalnych klientów mogły umówić spotkanie innemu pracownikowi – temu, który będzie je realizował (k. 418v.) Potwierdza to w ocenie Sądu perspektywiczny, a nie sprawozdawczy charakter wpisów dokonanych w kalendarzu. Okoliczności, jakoby bezpośrednia przełożona powoda nie wiedziała, jaki jest zaplanowany rodzaj kontaktu z klientem zaprzeczyła sama zainteresowana. A. L. zeznała też, że przed wyjazdem do klienta powód informował ją o planach wyjazdowych, a po powrocie informował o ich wyniku, a nadto nie miała zastrzeżeń do powoda, jeśli chodzi o spotkania w kalendarzu (k. 260). 5. Nieskuteczność i nieefektywność wyjazdów służbowych oraz narażania Spółki na nieuzasadnione koszty z uwagi na fakt, że zgodnie z historią używanego pojazdu służbowego niektóre wizyty trwały kilka minut. Ostatnia z przyczyn wypowiedzenia również opierała się na analizie tras przejazdu samochodu używanego przez powoda. Powód nie przeczył, by niektóre z wizyt trwały krótko – zwłaszcza, jeśli dotyczyły dotychczasowych klientów i sprowadzały się do przekazania im określonych materiałów (np. taśm na przesyłki) lub gdy musiał osobiście odebrać od klienta przesyłkę, by ratować reputację pracodawcy, którego przewoźnik nie odebrał jej od klienta. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, że warto mieć na względzie, że pozwany nie wykazał, by oczekiwał od przedstawicieli handlowych odbywania wizyt o określonej minimalnej długości trwania. Z kolei nieskuteczność lub nieefektywność wyjazdów powoda pozostała nieudowodniona. Postępowanie nie wykazało choćby jednego przypadku, gdzie z powodu zbyt krótkiego czasu poświęconego przez powoda na wizytę handlową nie doszło do zawarcia umowy z pozwaną. Brak jest także poszlak świadczących o tym, by czas, który powód poświęcał klientom pracodawcy, był dla nich niesatysfakcjonujący. Z obserwacji bezpośredniej przełożonej powoda, A. L., która wielokrotnie jeździła z nim na wizyty handlowe wynika natomiast, że powód miał bardzo dobre kontakty z klientami i był skutecznym handlowcem (k. 260 01:47:59). Reasumując, zdaniem Sądu I instancji, całokształt okoliczności sprawy dowiódł, że wypowiedzenie umowy o pracę dokonane przez pozwanego pracodawcę było nieuzasadnione. Częściowo oparte zostało na nieprawdziwych zarzutach i w żadnej mierze nie uwzględniało faktu wyjątkowo niekorzystnych warunków organizacyjnych, w których przyszło wykonywać pracę powodowi, wykreowanych za sprawą decyzji pracodawcy – kilkukrotnej reorganizacji działu w zarzucanym okresie, wypowiedzenia przez spółkę umów przewozu wszystkim przewoźnikom w 2021 roku oraz utrzymujących się przez większą część analizowanego okresu wakatów na stanowisku przedstawiciela handlowego w Ł.. Sąd Rejonowy podkreślił, że nie aprobuje praktyki przerzucania na pracownika odpowiedzialności za błędne decyzje biznesowe pracodawcy – zwłaszcza, jeżeli zarzuty kierowane są pod adresem szeregowego pracownika, nie mającego na nie wpływu. W konsekwencji Sąd I instancji uznał powództwo A. T.

(1)za zasadne. Nadto podniósł, że przywrócenie powoda do pracy jest możliwe i celowe. Za przywróceniem powoda do pracy przemawia fakt, że był on wieloletnim, docenianym przez przełożonych pracownikiem, a pracownik zatrudniony na stanowisku przedstawiciela handlowego w Ł. rozwiązał umowę o pracę z końcem marca 2023 roku. Powód pozostaje również w gotowości do pracy w pozwanej spółce, nie podejmując innej stałej pracy. Sama bezpośrednia przełożona powoda, podczas przesłuchania w charakterze świadka, wyraziła zaś oczekiwanie, że powód wróci do pracy. Na podstawie art. 47 k.p. Sąd Rejonowy zasądził na rzecz powoda wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy za 1 miesiąc. Jego wysokość ustalona została w oparciu o zaświadczenie pracodawcy (k. 156), zgodnie z dyspozycją § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 927). Sąd nie uwzględnił wniosku o nałożenie obowiązku dalszego zatrudniania powoda do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przepis art. 477 2 k.p.c., stanowiący podstawę prawną żądania, ma charakter fakultatywny. Ze względu na daleko idące skutki powinien być stosowany z ostrożnością, w sytuacjach, gdy za takim rozstrzygnięciem przemawia szczególny interes pracownika, np. wobec kobiet w ciąży, w sytuacji rażącego naruszenia przepisów o wypowiadaniu umów (zob. A. Jabłoński [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie odrębne w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Komentarz, red. K. Antonów, Warszawa 2014, art. 477

(2); A. Rutkowska [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie procesowe. Komentarz aktualizowany, red. O. M. Piaskowska, LEX/el. 2023, art. 477

(2)). W ocenie Sądu Rejonowego, w realiach sprawy, tego rodzaju wyjątkowe okoliczności nie zostały ustalone. Nie wskazywał też na nie pełnomocnik powoda, a sam wniosek został złożony bez pogłębionej argumentacji. Oceniając go jako niezasadny, Sąd oddalił w tej części powództwo. O kosztach procesu Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 100 zdanie drugie k.p.c., który przewiduje, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powód uległ jedynie w zakresie akcesoryjnego żądania nałożenia na pracodawcę obowiązku dalszego zatrudniania, zaś w całości wygrał spór co do istoty. W konsekwencji Sąd, tytułem zwrotu kosztów procesu, zasądził na rzecz powoda od strony pozwanej kwotę 1180 zł. Złożyły się na nią uiszczona przez powoda opłata sądowa w kwocie 1000 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 180 zł, ustalone w oparciu o § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). Stosownie do dyspozycji art. 98 §1 1 k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona pozwana zaskarżając go w części tj. co pkt 1 , 3 i 4 sentencji wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego: a) art. 45 § 1 kp w zw. z art. 30 §4 kp poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wypowiedzenie z dnia 4 lipca 2022 r. wręczone powodowi jest nieuzasadnione w odniesieniu do każdej z przyczyn wskazanych w treści wypowiedzenia - pomimo, iż zgromadzony materiał dowodowy nie dał asumptu do przyjęcia takiego rozstrzygnięcia ewentualnie b) art. 45 §2 kp. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przywrócenie powoda do pracy, z uwagi na sformułowane zastrzeżenia do jego pracy przez przełożoną powoda, czynią jego powrót do pracy niemożliwym. 2. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wskutek naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) naruszenie art. 205 12 § 2 w związku z art.

(1)i nie było możliwości wcześniejszego powołania tego dowodu, b) art. 327 1 § 1 pkt. 1 kpc - poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, dlaczego odmówił wiarygodności lub mocy dowodowej zeznaniom świadków D. D.

(1)i M. O.

(1)w zakresie, w jakim złożyły spójne i tożsame zeznania wskazujące na: - przyczyny, termin wprowadzenia planu naprawczego, jego założenia, nałożone cele i zadania do osiągnięcia, sposób jego rozliczania i niewywiązanie się powoda z realizacji założeń tego planu, - sposób wprowadzania indywidualnych planów sprzedażowych, sposobu rozliczania przedstawicieli handlowych z nałożonych planów, sposobu kształtowania założeń nałożonych w planach na 2021 i 2022 r z uwzględnieniem specyfiki rynku (...), - standardów pracy przedstawicieli handlowych z uwzględnieniem ilości i długości trwania wizyt handlowych u stałych i nowych klientów (...) SA, 3. naruszenie prawa procesowego: a) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego wskute- naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy , a to art. 233 § 1 k.p.c poprzez dokonanie oceny dowodów: w sposób niewszechstronny, wybiórczy bowiem z pominięciem dowodu z zeznań świadków: D. D.

(1), w zakresie w którym złożyła zeznania co do: - przyczyn, terminu wprowadzenia planu naprawczego, jego założeń, nałożonych celów i zadań do osiągnięcia, sposobu jego rozliczania i niewywiązanie się powoda z realizacji założeń tego planu, - sposobu wprowadzania indywidualnych planów sprzedażowych, sposobu rozliczania przedstawicieli handlowych z nałożonych planów, sposobu kształtowania założeń nałożonych w D. na 2021 i 2022 r z uwzględnieniem specyfiki rynku (...), - standardów pracy przedstawicieli handlowych z uwzględnieniem ilości i długości trwania wizyt handlowych u stałych i nowych klientów (...) SA. M. O.

(1)w zakresie, w którym złożyła zeznania, że co do : - przyczyn, terminu wprowadzenia planu naprawczego, jego założeń, nałożonych celów i zadań do osiągnięcia, sposobu jego rozliczania i niewywiązanie się powoda z realizacji założeń tego planu, - sposobu wprowadzania indywidualnych planów sprzedażowych, sposobu rozliczania przedstawicieli handlowych z nałożonych planów, sposobu kształtowania założeń nałożonych w planach na 2021 i 2022 r z uwzględnieniem specyfiki rynku (...), - standardów pracy przedstawicieli handlowych z uwzględnieniem ilości i długości trwania wizyt handlowych u stałych i nowych klientów (...) SA, - charakteru prowadzonego kalendarza O. przez powoda, w sposób dowolny, bez wyciągnięcia prawidłowych wniosków z dokumentów złożonych do akt w postaci załączników do pisma procesowego strony pozwanej z dnia 23.12.2022 r: 1.Załącznik nr 3.1- wniosek alokacyjny dot. R. R.-mail z 07.04.2021 A. T. do D.. W. Z. z ciągiem korespondencji meilowej

1. Załącznik nr 3.2 - mail z 24.03.2021 r-A. T. do D..W.Z.
2. Załączniki 2.3.a, 2.3.b, 2.3c, 2.3 d, 2.3.e, 2.3.f - korespondencja mailowa dotycząca wsparcia powoda w działaniach operacyjnych, sprzedażowych i rozmowach z przewoźnikami
3. Załączniki nr 4.1, 4.2, 4.3, 4.4, 4.5, 4.6, 4.7 - korespondencja mailowa dot. podziału planu sprzedaży, ustaleń dot. planu sprzedaży, założeń planu sprzedaży od 02.2022 r do końca 2022 r i omówienia kwestii sprzedażowych
4. Załącznik 6.1- informacje mailowe dot. realizowanych telekonferencji w celu rozliczenia realizacji : planu naprawczego
5. Znacznik 7 - korespondencja mailowa dot. odbywanych szkoleń, poszerzania wiedzy merytorycznej (...), dostępu do internetowej Strefy Handlowca, a także Załącznika nr 6.1 do odpowiedzi na pozew - zawierającego Historię przebiegu pojazdu służbowego wykorzystywanego przez powoda. dokumentujących słuszność argumentów strony pozwanej zawartych w treści wypowiedzenia umowy o pracę z powodem. Strona skarżąca wniosła o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie pozwu ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie orzeczenie przywrócenia powoda do pracy jest niemożliwe lub niecelowe i zasądzenie na rzecz powoda odszkodowania, - zasądzenie kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, - dopuszczenie dowodu z treści maila z dnia 11 marca 2022 r - wskazującego szczegółowe zadania i cele do osiągnięcia przez pracowników w Ł. w ramach planu naprawczego z marca 2022 r - na fakt, że plan naprawczy był nałożony na powoda, że miał on do wykonania określone zadania i do osiągnięcia określone cele. W odpowiedzi na apelację pełnomocnik powoda wniósł o: - oddalenia apelacji w całości. - oddalenie wniosków dowodowych strony pozwanej złożonych w apelacji. - zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu , w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych. Sąd Okręgowy w Łodzi, rozpoznając apelację pozwanego zważył, co następuje: Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Sąd pierwszej instancji, w ocenie Sądu Okręgowego, wydał trafne orzeczenie, znajdujące oparcie w bardzo wszechstronnie i prawidłowo zebranym w sprawie materiale dowodowym. Sąd II instancji przyjmując ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego jako własne, jednocześnie stwierdził, że nie zachodzi obecnie potrzeba powielania w tym miejscu tych ustaleń, czyniąc je integralną częścią niniejszego uzasadnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 1998 r., I PKN 339/98, OSNAPiUS z 1999 r., z. 24, poz. 776). Wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd II instancji nie dopatrzył się żadnych naruszeń przepisów postępowania, skutkujących koniecznością - zgodnie z żądaniem apelacji - zmiany tegoż orzeczenia poprzez oddalenie pozwu , ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie orzeczenie przywrócenia powoda do pracy jest niemożliwe lub niecelowe i zasądzenie na rzecz powoda odszkodowania. Zarzuty pozwanego sprowadzają się w głównej mierze do polemiki i wykazywania twierdzeń przeciwnych (korzystnych dla apelanta) od wynikających z ustaleń sądu pierwszej instancji. Podobnie nie doszło do zarzucanego w apelacji naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionej przez apelującą kwestii naruszenia art. 205 12 § 2 k.p.c. w związku z art.

(1). Należy przypomnieć, że to na stronie pozwanej leżał obowiązek zgłoszenia wszystkich wniosków dowodowych w zakreślonym przez Sąd terminie. Podnieść należy bowiem, iż twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227) powinno być udowodnione przez stronę, która zgłasza to twierdzenie - art. 232 k.p.c. w związku z art. 6 k.c. (zob. wyrok SN z dnia 22 listopada 2001 r., I PKN 660/00, W.. 2002, nr 7-8, poz. 44; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 1998 r., I ACa 308/98, (...) 2002, nr 12, poz. 147). Strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał, a Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. (wyrok s.apel. 28-02-2013 I ACa 613/12 w B. LEX nr 1294695). Fakt, że pozwany nie przedstawił w tym terminie spornego maila, niewątpliwie nie wynikał z niemożności jego przedstawienia, braku dysponowania tym mailem przez stronę pozwaną czy też pojawienia się nowych okoliczności w sprawie. Skoro bowiem dotyczył on zarzucanych powodowi w wypowiedzeniu zaniechań, a strona pozwana dysponowała tym mailem (co jest bezsporne), to niewątpliwie nie było żadnych przeciwwskazań do powołania go jako dowodu przez pozwanego w zakreślonym przez sąd terminie. Nadto należy przypomnieć, że to strona decyduje jakie dowody przywołuje na udowodnienie swoich twierdzeń, zaś brak należytego rozeznania strony w kwestii dysponowania przez nią określonymi dokumentami czy też uznanie, że są one zbędne do przedkładania w procesie, z pewnością nie spełnia warunku uprawdopodobnienia, iż powołanie tego dowodu w piśmie przygotowawczym nie było możliwe albo że potrzeba jego powołania wynikła później. Z tego powodu Sąd Rejonowy w swoim postępowaniu nie naruszył art.

(1)oraz M. O.

(1)oraz powoływał ich zeznania w ustalanym stanie faktycznym. Tym samym Sąd nie pominął zeznań tych świadków, jak sugeruje apelujący, a jedynie na ich podstawie nie dokonał wszystkich ustaleń faktycznych w sprawie, bowiem okazały się one sprzeczne z pozostałym, wiarygodnym dla Sądu, materiałem dowodowym, wskazującym na brak istnienia podstaw do złożenia powodowi wypowiedzenia umowy o pracę. Przechodząc do podniesionej przez skarżącą kwestii naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wskazać należy, że Sąd I instancji w sposób wszechstronny wyjaśnił okoliczności faktyczne związane z przedmiotem niniejszego postępowania, a wydając orzeczenie dokonał prawidłowej oceny wiarygodności i mocy dowodów zebranych w jego trakcie, nie naruszając w żadnej mierze zasady swobodnej ich oceny, wyrażonej w art. 233 § 1 k.p.c. stanowiącym, że sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Podkreślić należy, że kontrola instancyjna ogranicza się w tym przypadku tylko do zbadania poprawności logicznego rozumowania sądu I instancji. W ocenie Sądu Okręgowego, skuteczny zarzut przekroczenia granic swobody w ocenie dowodów może mieć miejsce tylko w okolicznościach szczególnych. Dzieje się tak w razie pogwałcenia reguł logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego (por. wyr. SN z dnia 6 listopada 2003 r., II CK 177/02 niepubl.). Dla skuteczności zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów nie wystarcza zatem stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego nie odpowiada rzeczywistości. Ponowić należy, że konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać jakie kryteria oceny dowodów naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Ponadto, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, można było wysnuć wnioski odmienne (post. SN z dnia 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00, niepubl.; wyr. SN z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00). Zdaniem Sądu II instancji zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. okazał się w całości nietrafny przede wszystkim dlatego, że apelant powinien był wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, albowiem jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonania swobodnej oceny dowodów, nie zaś ograniczenie się do przedstawienia własnej, alternatywnej do ustalonej w toku postępowania pierwszoinstancyjnego wersji wydarzeń. Jednocześnie należy podkreślić, że strona apelująca może tylko wykazywać, posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi, że sąd naruszył ustanowione w art. 233 § 1 k.p.c. zasady oceny wiarygodności oraz mocy dowodów i że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie SN z 14 stycznia 2000 r., I CKN 1169/99, OSNC 2000/7-8/139 oraz wyrok SN z 7 stycznia 2005 r., IV CK 387/04, Lex nr 1771263). Przepis art. 233 § 1 k.p.c. reguluje bowiem jedynie kwestię oceny wiarygodności i mocy dowodowej przeprowadzonych w sprawie dowodów, a nie poczynionych ustaleń faktycznych, czy wyprowadzonych z materiału dowodowego wniosków. Uchybienia w tym zakresie winny się skonkretyzować w zarzucie sprzeczności ustaleń faktycznych z materiałem dowodowym. W ocenie Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego jest – wbrew twierdzeniom apelującego – prawidłowa. Zarzuty skarżącego sprowadzają się w zasadzie jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu i interpretacją dowodów dokonaną przez ten Sąd i jako takie nie mogą się ostać. Apelujący przeciwstawia bowiem ocenie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji swoją analizę zgromadzonego materiału dowodowego i własny pogląd na sprawę. Zauważyć należy, że w apelacji zostały przytoczone okoliczności o treści dla strony pozwanej korzystnej. Jest to jednak potraktowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, to jest z pominięciem pozostałego - niewygodnego lub nieodpowiadającego wersji zdarzeń przedstawionych przez pracodawcę. Fragmentaryczna ocena materiału nie może zaś dać pełnego obrazu zaistniałych zdarzeń. Zadaniem Sądu Rejonowego – prawidłowo przez Sąd wykonanym – było przeprowadzenie całościowej oceny zebranego w sprawie materiału, ponieważ tylko taka mogła dać pełny obraz spornych okoliczności. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy bezbłędnie ustalił, wbrew twierdzeniom D. D.

(1)oraz M. O.

(1)tj. Kierownika D. (...) Sprzedażą oraz Zastępcy Dyrektora Biura Sprzedaży, że wypowiedzenie umowy o pracę dokonane przez pozwanego pracodawcę było nieuzasadnione. W ocenie Sądu Okręgowego wnioski Sądu I instancji nie są nielogiczne, czy nieprzystające do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wynik postępowania dowodowego wskazuje jednoznacznie, że jakkolwiek w pierwszym kwartale 2022 r. powód minimalnie uchybił założonemu planowi sprzedaży, to jednak, czego w żaden sposób nie dostrzega apelująca, trudna sytuacja handlowa panująca w regionie w znacznym stopniu została sprokurowana przez samą Pocztę Polską, która w I połowie 2021 r. rozwiązała umowy ze wszystkimi przewoźnikami z obszaru działalności, a to z kolei kosztowało ją utratę reputacji i znacznie utrudniło powodowi realizację powierzonych zadań. Bez znaczenia zatem pozostaje kwestia czy powód wiedział, że nastąpi wypowiedzenie umów z przewoźnikami. Ponadto obiektywne okoliczności jakie miały miejsce w rozpatrywanym okresie tj. reorganizacja Wydziału Sprzedaży, wielomiesięczne wakaty na stanowiskach handlowców, dystrybucja środków ochrony we wrześniu 2021 r., co konsekwentnie pomija skarżąca, musiały wpływać na pracę skarżącego i osiągane przez niego wyniki. Należy również podkreślić, że aczkolwiek oczekiwanym przez pracodawcę minimalnym pułapem sprzedaży było 85% wykonania planu sprzedażowego, to powód comiesięcznie zwiększał realizację tego planu i tak w styczniu 2022 roku powód zrealizował plan sprzedaży na poziomie 70,14%, w lutym 2022 roku na poziomie 90,53%, a w marcu 2022 roku na poziomie 91,26%. Oznacza to, że biorąc pod uwagę powyżej wskazywane problemy pozwanego, ewidentnie wpływające na możliwości osiągnięcia lepszych wyników w pracy, comiesięcznie zwiększał realizację założonego planu i ostatecznie zrealizował plan sprzedaży w I kwartale 2022 roku na poziomie 84,82%. Warto także podkreślić, że w maju 2022 r. powód zrealizował plan na poziomie 121,22 % i zajął tym samym 5-tą pozycję w Polsce. Istotnym jest również, że M. O.

(1), która podjęła decyzję o wypowiedzeniu umowy o pracę powodowi, wskazała w swoich zeznaniach, że zasadniczo analizowała jedynie pierwszy kwartał 2022 roku i na tej podstawie oparła swoją ocenę o nieprzydatności powoda do pracy. Jednocześnie przyznała, że miała świadomość, iż w (...) jednostce nadal istnieją braki kadrowe oraz nie bez znaczenia dla wyników sprzedażowych pozostają problemy operacyjne z 2021 roku. Również pełnomocnik strony pozwanej w stanowisku końcowym przyznał, że negatywna ocena realizacji przez powoda indywidualnego planu sprzedaży, uzasadniająca wypowiedzenie umowy o pracę, w rzeczywistości dotyczyła okresu istotnie krótszego, niż wskazany w treści oświadczenia pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, tego rodzaju okoliczności w istotny sposób wpływają na ocenę źródła braku pełnej realizacji planu sprzedażowego przez powoda i należy również uwzględnić, że inny ciężar ma niezrealizowanie przez powoda planu sprzedaży przez 1 kwartał, a inny – przez 5 kwartałów zwłaszcza przy uwzględnieniu czasu pracy powoda w pozwanej spółce na stanowisku przedstawiciela handlowego wynoszącego 10 lat. Sąd Okręgowy zauważa również, że D. D.

(1)oraz M. O.

(1), jako inicjatorki zwolnienia A. T.

(1)miały żywotny interes w składaniu zeznań korzystnych z ich punktu widzenia, które to zeznania okazały się jednak sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Nie ulega także wątpliwości, że D. D.

(1)oraz M. O.

(1)jako przełożone powoda, pracujące na stałe w W., nigdy bezpośrednio z nim nie współpracowały, a zatem nie mogły mieć pełnej wiedzy na temat jego pracy. Brak zaś złożenia powodowi wypowiedzenia bezpośrednio po spotkaniu, jakie miało miejsce w dniu 25 kwietnia 2022 r. i złożenie mu tego wypowiedzenia dopiero 5 lipca 2022 r. w żaden logiczny sposób nie został uzasadniony. Jak słusznie podkreślił Sąd Rejonowy, tłumaczenie M. O.

(1), że tak długi okres pomiędzy podjęciem decyzji o wypowiedzeniu umowy o pracę powodowi a złożeniem oświadczenia w tym przedmiocie, wynikał z konieczności „przeprocesowania tej kwestii w organizacji”, czyli przeprowadzenia konsultacji związkowych jest nie tylko nieprzekonujące, jeżeli uwzględni się fakt, iż w ramach trybu z art. 38 k.p. organizacja związkowa ma jedynie 5 dni na zgłoszenie zastrzeżeń, ale również całkowicie nielogiczne w tym kontekście. Strona pozwana w toku postępowania nie ujawniła jakiekolwiek okoliczności, które uzasadniałyby tak długą zwłokę, a zatem musiała się liczyć tym samym z ryzykiem dezaktualizacji przyczyn wskazanych na uzasadnienie wypowiedzenia umowy o pracę. Co ważne, a co również konsekwentnie pomija apelująca, plan naprawczy nie został skierowany do powoda , lecz do całego działu handlowego i został wprowadzony w połowie marca 2022 r. W maju 2022 r. powód zrealizował plan na poziomie 121,22 %. Niesłusznym zatem było dokonywanie oceny realizacji przez powoda planu działania już w kwietniu 2022 r., a więc zaledwie po około miesiącu jego obowiązywania. Nadto, powód nie mógł być rozliczany z planu naprawczego w sytuacji, gdy ten został skierowany do całego działu handlowego. Wreszcie nie sposób podważyć ustaleń Sądu Rejonowego w zakresie ilości odbytych przez powoda wizyt handlowych, skoro (...) nie przedstawiła żadnego dokumentu, z którego wynikałby określony poziom liczby oczekiwanych przez pracodawcę wizyt handlowych. Nadto bezpośrednia przełożona A. L. nie miała jakichkolwiek zastrzeżeń, co do liczby wizyt handlowych odbywanych przez powoda. Oczywistym również jest, że samo korzystanie przez powoda z aplikacji O. 365 i dane z niej wynikające nie mogły stanowić podstawy złożonego wypowiedzenia, skoro narzędzie to nie było oficjalnym narzędziem odnotowywania wizyt handlowych przez Pocztę Polską i w związku z tym nie były tam nanoszone poprawki w przypadku zmian. Podobnie niewystarczająca długość odbywanych przez powoda wizyt, a konsekwencji według pozwanego brak zawarcia umowy, w sytuacji gdy u pozwanej nie istnieją stosowne procedury w tym zakresie, nie mogły stanowić skutecznej podstawy złożonego wypowiedzenia. Nadto w toku postępowania strona pozwana w żaden sposób nie wykazała, żeby krótkie wizyty u klientów przekładały się na niepodpisywanie umów z pozwanym (zwłaszcza, że jedna była w firmie (...), z którą taka umowa została podpisana). Jest to jedynie niczym nieumotywowana i nieudokumentowana hipoteza pozwanego. Zarzuty skarżącego sprowadzają się zatem jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji i interpretacją dowodów dokonaną przez ten Sąd i jako takie nie mogą się więc ostać. Apelujący zaledwie przeciwstawia ocenie dokonanej przez Sąd I instancji swoją analizę zgromadzonego materiału dowodowego. Lektura pisemnych motywów skarżonego orzeczenia wskazuje, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził całościową ocenę zebranego w sprawie materiału, ponieważ tylko taka mogła dać pełny obraz spornych okoliczności i pozwalała na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Zdaniem Sądu Okręgowego przy dokonywaniu ustaleń w sprawie nie zostały przekroczone granice swobodnej oceny dowodów albowiem Sąd Rejonowy po przeanalizowaniu wszystkich dowodów wyprowadził prawidłowe wnioski, zgodne z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy ogólnej. Z analizy pisemnych motywów rozstrzygnięcia wynika jednoznacznie, iż Sąd Rejonowy dokonał analizy zeznań powołanych świadków, jak również złożonej dokumentacji oraz wywiódł na ich podstawie prawidłowe wnioski i rozważania prawne. Wskazać w tym miejscu należy, że jeżeli w sporze strony zeznają odmiennie, to do Sądu meriti należy ocena, która strona i dlaczego zeznaje wiarygodnie. Danie zaś wiary jednym, a nie przyznanie wiary innym dowodom, samo przez się nie narusza jeszcze zasady z art. 233 § 1 kpc lecz stanowi właśnie o istocie sędziowskiej oceny dowodów, która opiera się na odpowiadającemu zasadom logiki powiązaniu ujawnionych w postępowaniu dowodowym okoliczności w całość zgodną z doświadczeniem życiowym. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona jedynie, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych. /I ACa 736/18 - wyrok SA Szczecin z dnia 12-09-2019/. Takich nieprawidłowości Sąd II instancji nie dostrzegł po zapoznaniu się materiałem aktowym i pisemnymi motywami skarżonego rozstrzygnięcia. Zauważyć należy, że w apelacji zostały przytoczone poszczególne okoliczności o treści dla strony pozwanej korzystnej. Jest to jednak potraktowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, to jest z pominięciem pozostałego - niewygodnego lub nieodpowiadającego wersji zdarzeń przedstawionych przez pozwanego. Fragmentaryczna ocena materiału nie może zaś dać pełnego obrazu zaistniałych zdarzeń. Dokonana zatem przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego w powyższym zakresie, uwzględniająca wszystkie aspekty sprawy, okoliczności, twierdzenia i zaprezentowane dowody, jest wszechstronna, zgodna z doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania, a zatem odpowiada wymogom, jakie stawiają jej przepisy art. 233 i 327 1 § 1 k.p.c., i jako mieszcząca się w granicach swobodnej oceny dowodów zasługuje na akceptację Sądu II instancji, tak jak i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne tegoż Sądu. Również zarzut naruszenia prawa materialnego art. 45 § 1 k.p. w zw. z art. 30 § 4 k.p., okazał się chybiony w całości. Postępowanie apelacyjne wykazało, że rozumowanie Sądu pierwszej instancji było logiczne i spójne, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone rzetelnie i wnikliwie, ocena materiału dowodowego jest wszechstronna i przekonująca, co ma swoje odzwierciedlenie w rzeczowym i wnikliwym uzasadnieniu wyroku, a końcowe wnioski jurydyczne są prawidłowe i zostały właściwie uzasadnione, z podaniem wyczerpującej argumentacji. Uzasadnienie prawne Sądu Rejonowego nie wymaga uzupełnienia, a przy tym zbędne jest powielanie rozważań Sądu I instancji w całości w tym miejscu. Wskazać jedynie należy, że Sąd meriti dokonał prawidłowej subsumcji prawnej bezbłędnie odtworzonych faktów, którą Sąd Okręgowy w całości podziela, traktując jako własną. W odniesieniu do podniesionego zarzutu naruszenia art.45 § 2 k.p. wskazać należy, że brak było podstaw do podzielenia twierdzeń apelacji odnośnie niecelowości przywrócenia powoda do pracy. Przepis art. 45 § 2 k.p. należy interpretować ściśle. Jak na to zwraca uwagę Sąd Najwyższy, ocena w tym zakresie powinna zmierzać do wyjaśnienia, na ile w świetle okoliczności konkretnej sprawy restytucja rozwiązanego - w drodze wypowiedzenia umowy - stosunku pracy jest realna i czy reaktywowany w wyniku wyroku sądowego stosunek pracy ma szanse na prawidłowe funkcjonowanie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2011 r. sygn. II PK 276/10). To do sądu pracy należy ocena, czy w konkretnej sprawie spełnione są przesłanki zastosowania art. 45 § 2 k.p. i jak podkreśla Sąd Najwyższy, ocena ta nie może być oczywiście dowolna, a musi być poprzedzona szczegółowymi ustaleniami dotyczącymi takich okoliczności, jak rodzaj przyczyny rozwiązania stosunku pracy ("ciężkie" czy "zwykłe" naruszenie obowiązków pracowniczych, przyczyny niezwiązane z osobą pracownika itp.), podstawa orzeczenia o przywróceniu do pracy (bezzasadność zarzutów czy też naruszenie przez pracodawcę wymagań formalnych obowiązujących przy rozwiązywaniu umów o pracę), skutki mogące wyniknąć dla jednej lub drugiej strony z przywrócenia pracownika do pracy lub z zasądzenia na jego rzecz odszkodowania (konieczność ponownego rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy, zwolnienia dobrze pracujących pracowników, możliwość odrodzenia się sytuacji konfliktowej w zakładzie pracy, pozbawienie pracownika okresu zatrudnienia wymaganego do nabycia pewnych uprawnień itp.) - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2008 r., II PK 258/07. Zdaniem Sądu, Sąd Rejonowy uwzględnił te wszystkie okoliczności, i nie ma podstaw do skutecznego czynienia zarzutów w tym zakresie. Odmowa przywrócenia do pracy ze względu na jego niemożliwość lub niecelowość (art. 45 § 2 k.p.) wymaga odpowiednich ustaleń faktycznych, że wydanie orzeczenia o przywróceniu do pracy uzasadniają niewątpliwie okoliczności wiążące się z jednej strony z funkcjonowaniem zakładu pracy, z drugiej - z na tyle nagannym postępowaniem pracownika, że jego powrót do pracy byłby niewskazany (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1999 r. sygn. I PKN 641/98, wyrok z dnia 10 stycznia 2003 r., I PK 144/02). Zastosowanie art. 45 § 2 k.p. wymaga też uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym także leżących po stronie pracownika i przemawiających za przywróceniem do pracy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., I PK 144/02). Dlatego skorzystanie przez Sąd z tej konstrukcji z uwagi na jej istotę musi mieć charakter wyjątkowy, a także uwzględniać uzasadnione interesy pracownika i pracodawcy. Natomiast strona pozwana nie udowodniła niecelowości przywrócenia powoda do pracy. Należy podkreślić, że powód w toku zatrudnienia nie miał konfliktów z osobami bezpośrednio z nim współpracującymi ani bezpośrednią zwierzchniczką, która jednoznacznie wskazała w toku swoich zeznań, że „Powód miał bardzo dobre kontakty z klientami. Był skutecznym handlowcem”, „Powód był lojalny, nie korzystał ze zwolnień. Widzę z nim możliwość dalszej współpracy. Powód był wsparciem dla mojego wydziału i byłabym zadowolona, jakbym mogła dalej z nim pracować”. Strona pozwana nie udowodniła tym samym w toku postępowania żadnych okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem art. 45 § 2 k.p. Zdaniem Sądu II instancji brak podstaw do uznania, że po stronie powoda występują okoliczności, które wymagałby rozważenia kwestii celowości przywrócenia go do pracy. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że apelacyjne zarzuty naruszenia przez Sąd Rejonowy także przepisów prawa materialnego nie są uzasadnione. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację strony pozwanej jako bezzasadną. O kosztach zastępstwa procesowego, w postępowaniu apelacyjnym, Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. § 9 ust. 1 punkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych / Dz. U z 2018r. poz. 265/, przyznając je w kwocie 795 zł (120 zł w związku z roszczeniem o przywrócenie do pracy i 1350 zł w związku z roszczeniem o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy – 1800 zł x 75% = 1350 zł x 50%). Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2018 r. (III PZP 5/17) w sprawie o przywrócenie do pracy i łącznie z nim dochodzone wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy stronie reprezentowanej w postępowaniu apelacyjnym przez radcę prawnego ustanowionego z wyboru należne są koszty zastępstwa procesowego, które obejmują zarówno stawkę minimalną za prowadzenie sprawy o przywrócenie do pracy (§ 9 ust. 1 pkt 1 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; jednolity tekst: Dz. U. z 2018 r., poz. 265), jak i stawkę minimalną za prowadzenie sprawy o wynagrodzenie za pracę (§ 9 ust. 1 pkt 2 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia).