na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Świeciu VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Tucholi z dnia 19 lutego 2014 roku sygn. akt VII K 1098/13 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IV Ka 356/14 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Świeciu VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Tucholiz dnia 19 lutego 2014 roku, oskarżonego K. S.uznano za winnego tego, że w dniu 06 lipca 2013 roku w T., będąc w stanie nietrzeźwości o stężeniu 2,70 % alkoholu we krwi, kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki (...)o nr rej. (...), będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości przez Sąd Rejonowy w Tucholi w sprawie o sygn. akt II K 823/11 z dnia 24 listopada 2011 roku, przy czym czynu tego dopuścił się w okresie orzeczonego przez w/wym. sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, tj. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 4 k.k. i za to, na podstawie tego przepisu, wymierzono mu karę czterech miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres czterech lat. Ponadto zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w wysokości sto dwadzieścia złotych. Od powyższego orzeczenia apelację wniósł oskarżony nie formułując jednak żadnych zarzutów ani nie przedstawiając ich argumentacji. Na rozprawie odwoławczej wniósł o wydanie wyroku uniewinniającego. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja była oczywiście bezzasadna. Wywiedzenie środka zaskarżenia osobiście przez oskarżonego, mimo braku sformułowania pod adresem zaskarżonego orzeczenia konkretnych zarzutów i nie przedstawienia argumentacji uzasadniającej kwestionowanie jego zasadności – wobec treści art. 427 § 2 a contrario k.p.k. - skutkowało dokonaniem całościowej oceny prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia. Sąd odwoławczy uznał, iż zarówno ustalenie odnośnie sprawstwa K. S. w zakresie wypełnienia jego zachowaniem znamion występku z art. 178 a § 4 k.k., przypisanie mu w tym zakresie zawinienia, jak i rozstrzygnięcie o karze są prawidłowe i brak jest podstaw do ingerencji w treść zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy w Świeciu w logicznym i przekonywującym uzasadnieniu wyroku, odwołując się do wyników prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, konkretnie wskazał jakie dowody przemawiały za koniecznością uznania podsądnego za sprawcę występku polegającego na kierowaniu pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości i to w sytuacji wcześniejszego skazania za czyn podobny i działania w okresie ustanowionego właśnie tymże wcześniejszym orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Z jednoznacznych i konsekwentnych zeznań świadka A. P.
k.k., skoro prowadził on samochód w ruchu lądowym (powodując kolizję z innym autem czyli działając w miejscu, gdzie faktycznie odbywał się ruch pojazdów mechanicznych), będąc w stanie nietrzeźwości (wynik badania krwi - k. 9) i w okresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, wynikającego z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Tucholi z dnia 24 listopada 2011 roku w sprawie II K 823/11, skazującego za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. (k. 8). Zakaz ten obowiązywał w okresie od dnia 1 grudnia 2011 roku do dnia 1 grudnia 2013 roku. W tym miejscu należy wskazać, że nie stanowi przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności na podstawie art.
zatarcie, w dacie wyrokowania, skazania za przestępstwo, którego częścią było orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jeżeli będący przedmiotem osądu czyn określony w art.
został popełniony w okresie obowiązywania tego zakazu ( vide: orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2012 roku w sprawie IV KK 59/12, publ. OSNKW 2013/1/3). Brak ponadto zastrzeżeń odnośnie prawidłowości orzeczenia o karze. Wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności, zbliżony do dolnego minimum ustawowego zagrożenia, odzwierciedla okoliczności przedmiotowego zdarzenia, w tym uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, jak i cechy podmiotowe sprawcy. Oskarżony jest osobą już wcześniej karaną sądownie i okoliczności wskazane przez Sąd Rejonowy (strony 6-7 uzasadnienia) przesądzają o tym, iż niemożliwe było skorzystanie z instytucji oddziaływania probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary. Takie rozstrzygnięcie, i tak możliwe do podjęcia zgodnie z art. 69 § 4 k.k. jedynie w sytuacji uzasadnionej szczególnymi okolicznościami, nie realizowałoby celów kary. Rażące lekceważenie przez oskarżonego podstawowych norm postępowania chronionych sankcją karną wyrażające się w powrotności do przestępstwa i nieskorzystaniem z wcześniejszym szans zmiany swego zachowania (ostatnio w sprawie II K 823/12 wyrokiem z 8 listopada 2012 roku wymierzono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania) uzasadniało wymierzenie w przedmiotowej sprawie kary bezwzględnej. Także wymiar orzeczonego środka karnego to konsekwencja prawidłowego uwzględnienia tych okoliczności, które mają wpływ na jego wymiar, w tym wysokiego stopnia nietrzeźwości oskarżonego w chwili czynu. Wobec powyższego zaskarżony wyrok utrzymano w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze to konsekwencja orzeczenia kary bezwzględnej a tym samym nieuchronnego pogorszenia sytuacji materialnej oskarżonego w okresie jej odbywania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.