z § 2 ust 1 Rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów zastępstwa adwokackiego w potrójnej wysokości stawki minimalnej pomimo braku wniosku o zasądzenie podwyższonej stawki wynagrodzenia. Zgodnie z § 2 ust 1-2 Rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu: "Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy". Mając na uwadze powyższe zasadnym jest przyjęcie, iż to Sąd ocenia okoliczności przemawiające za przyznaniem odpowiedniej wielokrotności stawki minimalnej nawet w braku wniosku strony w przedmiocie przyznania zwiększonej stawki. W niniejszej sprawie Sąd I instancji słusznie przyjął, iż zasadnym jest przyznanie wynagrodzenia adwokackiego w potrójnej wysokości stawki minimalnej. Powód dodatkowo podniósł, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie zostało zaskarżone, gdyż zaskarżyła jedynie pkt I i II wyroku, natomiast nie objęła zakresem zaskarżenia pkt. III, w którym Sąd rozstrzygnął o kosztach procesu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja pozwanej jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Sąd I instancji ustalił stan faktyczny pozwalający na wydanie orzeczenia na podstawie art. 52 § 1 i 2 kro. W istocie stan faktyczny w istotnych elementach obejmujący przesłanki wydania orzeczenia na podstawie wyżej przytoczonej regulacji jest bezsporny. Ustalenia te i wnioski z nich wywiedzione Sąd Okręgowy uznaje za swoje. Sąd I Instancji wskazał na istnienie ważnych powodów w rozumieniu art. 52 § 1 kro uzasadniających ustanowienie rozdzielności majątkowej oraz na wyjątkowy wypadek, o którym mowa w § 2 art. 52 kro uzasadniający z kolei ustanowienie rozdzielności majątkowej z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa. Wskazał też właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że relacje między stronami gwałtownie zepsuły się na początku 2012r., a w każdym razie pojawiły się wówczas wyraźne przejawy kryzysu małżeńskiego. Strony przestały współdziałać w zarządzie majątkiem. Jak wynika w zasadzie z bezspornych ustaleń Sądu Rejonowego na początku stycznia 2012r. doszło miedzy stronami do kłótni. Od tego momentu stan napięcia i braku porozumienia między stronami postępował w stronę braku współpracy praktycznie w każdej dziedzinie wzajemnych relacji, nie tylko w odniesieniu do relacji majątkowych. Powód zarzucił wówczas pozwanej niewierność i oświadczył, że będzie domagał się rozwodu z jej winy. Pozwana zareagowała w ten sposób, że pozbawiła go pełnomocnictwa do konta bankowego oraz wyrejestrowała przedmiot działalności gospodarczej prowadzonej przez powoda, pozostawiając tylko swoją część działalności. Powód zatem ponownie zarejestrował wyłącznie swoją działalność. Pozbawienie dostępu do środków finansowych doprowadziło powoda do trudności w prowadzeniu działalności. Powód wniósł sprawę o rozwód, pozwana natomiast wniosła sprawę o ustanowienie rozdzielności. W połowie maja 2012r. strony zawarły umowę kupna nieruchomości. Była to realizacja umowy przedwstępnej zawartej w 2011r. Nie zawarcie tej umowy skutkowałoby utratą zadatku. Trudno uznać to zdarzenie za powrót do normalnych relacji. Kolejnym istotnym wydarzeniem było opuszczenie wspólnego domu przez pozwaną w połowie czerwca, a następnie wynajęcie przez nią domu i zamieszkanie w nim poczynając od sierpnia 2012r. W listopadzie 2012r. pozwana wymieniła zamki w drzwiach wspólnego domu i zamieszkała w nim bez powoda. Powód wniósł o dopuszczenie do współposiadania mieszkania i sprawę tę wygrał. Zdarzenia te w odniesieniu do niniejszej sprawy wskazują na to, że strony utraciły zdolność wspólnego zarządzania majątkiem i stan ten ma cechy trwałe. Zgromadzone dowody wskazują na to, że sytuacja ta wynika wyłącznie z głębokiego kryzysu jaki dotknął małżeństwo stron. Strony nie przedstawiły dowodów wskazujących na inne przyczyny braku współpracy stron w zarządzie wspólnym majątkiem. W szczególności okoliczności mogących świadczyć o działaniu którejkolwiek ze stron na szkodę wierzycieli poprzez zainicjowanie lub uczestnictwo w niniejszej sprawie. Należy dodać, że istotą wszelkiej współpracy jest informowanie drugiej strony o zamierzeniach, podejmowanych czynnościach, tymczasem pozwana po skonfliktowaniu się stron, podejmowała różne decyzje w sposób arbitralny, nie informując męża o swoich działaniach. Opuszczenie wspólnego domu było nieprzypadkowe. Wynikało z ostrego konfliktu między stronami. Pozwana najpierw zamieszkała u swoich krewnych, a następnie wynajęła dom. Co oczywiste wynajęcie domu poprzedziły poszukiwania, zatem przyjęcie daty powstania rozdzielności z dniem 01 lipca 2012 r. ma uzasadnienie w ustaleniach Sądu Rejonowego. Wówczas do braku współpracy na płaszczyźnie majątkowej, doszła faktyczna separacja. Zatem ta analiza Sadu I instancji zasługuje na pełną akceptację. Gdyby na potrzeby dalszej analizy faktów przyjąć założenie, że pozwana opuściła wspólny dom wyłączne ze względów zdrowotnych dziecka i w związku z wakacjami, to jak tłumaczyć dalszy brak współpracy stron, dalszy konflikt przejawiający się kontynuowaniem sprawy o rozwód czy też zainicjowaniem kolejnej sprawy. Powoływanie się na te przyczyny wyjazdu do rodziny przez pozwaną wraz dziećmi, wynika zdaniem Sądu Okręgowego wyłącznie z przyjętej taktyki procesowej i nie ma nic wspólnego z rzeczywistym stanem rzeczy. Pozostałe zarzuty zawarte w apelacji pozwanej również nie zasługują na uwzględnienie, gdyż Sąd I instancji rozstrzygnął o wnioskach dowodowych postanowieniem na rozprawie w dniu 13 lutego 2014r., a nie jak przyjmuje strona pozwana 21 stycznia 2014r., gdyż w dniu 28 stycznia 2014r. rozprawa została otwarta na nowo. Na rozstrzygnięcie o dowodach pozwalał stan sprawy, a mianowicie wyjaśnienie okoliczności spornych. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 316 kpc poprzez oparcie ustaleń faktycznych na dokumentach z akt sprawy, które nie zostały włączone w poczet materiału dowodowego jest chybiony. Postanowienie dowodowe jak już wyżej podniesiono zapadło w dniu 13 lutego 2014 r., i wszystkie wskazane w apelacji pozwanej akta zostały dopuszczone jako dowody w sprawie ( k. 258 odw. ) Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji §
z § 2 ust 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów zastępstwa adwokackiego w potrójnej wysokości stawki minimalnej, pomimo braku wniosku o zasądzenie podwyższonej stawki wynagrodzenia. Zgodnie z § 2 ust 1-2 cyt. wyżej rozporządzenia: "Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1 rozporządzenia, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Zgodnie z tą regulacja opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy". Zatem to Sąd ocenia wyżej wskazane okoliczności przemawiające za przyznaniem odpowiedniej wielokrotności stawki minimalnej nawet w braku wniosku strony w przedmiocie przyznania zwiększonej stawki. W związku z tym rozstrzygnięcie Sąd I instancji w tym zakresie jest prawidłowe. Dodatkowo należy podnieść, że słuszne jest stanowisko strony powodowej, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zostało zaskarżone, gdyż pozwana zaskarżyła jedynie pkt I i II wyroku, natomiast rozstrzygnięcie o kosztach znajduje się w pkt. III wyroku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 2 kpc oraz art. 108 § 1 kpc przy zastosowaniu §
z § 2 ust 1i § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.